Gęste powietrze oddziału położniczego, przesycone ostrym zapachem środków dezynfekcyjnych i sterylną szpitalną czystością, wydawało się Dmitrijowi niemal namacalne. Stał nieruchomo przy ciężkich drzwiach wejściowych, czując się dziwnie obco i nie na miejscu. W dłoniach ściskał ogromny bukiet białych chryzantem — chłodnych, surowych, niemal oficjalnych kwiatów, które jednak od zawsze uwielbiała jego teściowa, Elena Nikołajewna. Ten dzień zdążył już całkowicie wywrócić życie ich rodziny, dzieląc krewnych na tych, którzy zachwycali się tym wydarzeniem, i tych, którzy uważali je za czyste szaleństwo.
W wieku pięćdziesięciu pięciu lat Elena Nikołajewna zdecydowała się na coś, co większość ludzi uznałaby za niemożliwe. Urodziła bliźnięta. Chłopca i dziewczynkę — „pełen komplet za jednym razem”, jak żartowali lekarze na izbie przyjęć. Dla medycyny był to niemal cud i dowód na możliwości współczesnej technologii oraz niezwykłą siłę ludzkiego organizmu. Dla sąsiadów z działkowego osiedla — temat numer jeden do plotek.
— Na starość znowu pieluchy? To przecież obłęd — szeptano za jej plecami.
Dmitrij milczał. Widział jedynie, jak bardzo szczęśliwa była jego żona, Ksenia. Dorastała jako jedynaczka i przez całe życie marzyła o rodzeństwie. Teraz, kiedy sama miała już ponad trzydzieści lat, jej marzenie spełniło się w najbardziej nieoczekiwany sposób — za sprawą własnej matki.
— Panie, długo pan jeszcze będzie stał jak posąg? Wchodzić, ale na chwilę! — ostry głos pielęgniarki wyrwał go z zamyślenia. — Pacjentka jest wykończona. Dziesięć minut i koniec. I proszę założyć fartuch. To nie warsztat samochodowy.
Dmitrij bez słowa narzucił na ramiona cienki foliowy fartuch, który nieprzyjemnie szeleścił przy każdym ruchu, i wszedł do sali. Elena Nikołajewna leżała na wysokim szpitalnym łóżku. Wyglądała na kompletnie wyczerpaną — jej twarz była szara i sucha niczym pergamin, a pod oczami rysowały się ciemne cienie. Jednak gdy patrzyła na dwie przezroczyste kołyski stojące przy oknie, w jej oczach pojawiało się coś niezwykłego — triumf, niemal królewskie poczucie zwycięstwa.
— Podejdź, Dima — powiedziała cicho. — Spójrz tylko na nich. Czy to nie szczęście?
Mężczyzna zrobił kilka kroków, odłożył kwiaty na szafkę — teściowa nawet na nie nie spojrzała — i zajrzał do pierwszej kołyski. Leżała tam maleńka dziewczynka o pomarszczonej twarzyczce i mocno zaciśniętych piąstkach, jakby już od pierwszych chwil życia była gotowa walczyć o swoje miejsce na świecie. „Siła matki potrafi być przerażająca” — przemknęło mu przez myśl.
Potem spojrzał do drugiej kołyski. Chłopiec był odrobinę większy od siostry i niespokojnie poruszał ustami przez sen.
Dmitrij pochylił się niżej, chcąc dokładniej przyjrzeć się nowemu członkowi rodziny. I wtedy świat zatrzymał się w miejscu.
Na szyi chłopca, tuż pod lewym uchem, widniało wyraźne znamię. Nieregularne, ciemne, wielkości małej monety.
Dokładnie takie samo jak jego własne.
Mężczyzna odruchowo dotknął swojej szyi. Serce zaczęło walić tak mocno, że aż zabolało.
Pokój zawirował mu przed oczami. Ściany zdawały się przesuwać, a powietrze zgęstniało jak gorąca mgła. Nagle nie mógł oddychać. Chwycił się kurczowo oparcia krzesła, czując, jak palce bieleją mu z napięcia.
— Dima? Co się dzieje? Wyglądasz jak trup! — głos teściowej dochodził do niego jak zza ściany.
— Nic… tutaj po prostu jest duszno — wykrztusił, cofając się do drzwi.
Prawie wybiegł na korytarz, ignorując zaniepokojone wołania. Oparł się plecami o zimne kafelki i łapczywie nabierał powietrza. W głowie niczym stare kadry filmowe zaczęły odżywać wspomnienia tamtego wieczoru, który przez ostatnie dziewięć miesięcy próbował wymazać z pamięci.
To było latem. Urodziny Kseni na działce jej rodziców. Wieczór rozpoczął się zupełnie zwyczajnie: grill, domowe wino, śmiech i toasty. Elena Nikołajewna była wtedy wyjątkowo ożywiona. W lekkiej sukience i z rozpuszczonymi włosami wyglądała młodziej, niż wskazywał jej wiek — żywa, ciepła, pełna energii.
Władimir Siergiejewicz, jej mąż i ojciec Kseni, jak zwykle przesadził z nalewką i zasnął w hamaku jeszcze przed zmrokiem. Sama Ksenia musiała wrócić do miasta przygotować się do ważnego seminarium i obiecała przyjechać nad ranem.
Dmitrij również wypił za dużo. Ich małżeństwo od dawna przechodziło kryzys: kłótnie o drobiazgi, wzajemne pretensje, chłód i zmęczenie sobą. Żyli obok siebie bardziej z przyzwyczajenia niż z miłości.
W pewnym momencie na werandzie zostali tylko on i jego teściowa. Wąski sierp księżyca oświetlał stół zastawiony resztkami kolacji.
— Wiesz, Dima — powiedziała Elena, obracając kieliszek w dłoniach — czasem mam wrażenie, że nigdy nie żyłam dla siebie. Ciągle dla innych. Dla męża, dla córki, dla tego, co wypada. A przecież ja nadal żyję. Nadal potrafię coś czuć.
Mówiła o samotności. O Władimirze, który dawno przestał być mężem, a stał się jedynie współlokatorem. Dmitrij słuchał jej i po raz pierwszy zobaczył w niej nie tylko matkę swojej żony, ale człowieka — zmęczonego, zagubionego i samotnego tak samo jak on.