Marek także wypił więcej, niż powinien. Jego małżeństwo od dawna przechodziło kryzys. Codzienne kłótnie, wzajemne pretensje, zmęczenie i narastający chłód prawie całkowicie wyparły z ich relacji czułość. Mieszkali obok siebie jak obcy ludzie, których łączyły już głównie raty kredytu i przyzwyczajenie.
W pewnym momencie na werandzie zostali tylko on i Halina. Wąski sierp księżyca rzucał blade światło na stół, gdzie wciąż stały talerze z resztkami kolacji.
— Wiesz, Marku — odezwała się cicho, obracając kieliszek między palcami — czasami mam wrażenie, że nigdy nie żyłam dla siebie. Zawsze byłam żoną, matką, kobietą, która ma postępować właściwie. Całe życie należało do innych. A przecież ja wciąż żyję. Wciąż potrafię coś czuć.
Po raz pierwszy opowiedziała mu tak otwarcie o swojej samotności. Mówiła, że Andrzej od lat jest dla niej już tylko współlokatorem, z którym wymienia kilka zdań dziennie. Marek słuchał i ku własnemu przerażeniu czuł, że rozumie ją zbyt dobrze. Tamtej nocy przestał widzieć w niej jedynie matkę swojej żony. Zobaczył kobietę — zmęczoną, zawiedzioną i zagubioną tak samo jak on.
Później nie umiał sobie przypomnieć, kto zrobił pierwszy krok. W pamięci zostało jedynie ciepło jej skóry, zapach perfum, w których delikatna konwalia mieszała się z gorzkimi ziołami, oraz niemal bezgłośny szept:
— To niczego nie zmieni… Tylko ten jeden raz. Jakbym znowu miała dwadzieścia lat…
Kiedy rano obudził się w pokoju gościnnym, ogarnął go wstyd tak głęboki, że nie potrafił spojrzeć na własne odbicie. Czuł się jak najgorszy zdrajca. Halina tymczasem krzątała się w kuchni, smażyła naleśniki i zachowywała tak, jakby poprzedniego wieczoru nie wydarzyło się między nimi nic poza długą, szczerą rozmową.
Ustalili, że będą milczeć.
Że zapomną.
Że wykreślą tamtą noc ze swojego życia na zawsze.
I prawie im się udało.
Aż do dzisiejszego dnia.
Aż do chwili, gdy Marek zobaczył znamię.
Przetarł spocone czoło dłonią. Pielęgniarki przechodziły obok i przyglądały mu się z niepokojem, lecz ledwie je zauważał. Myśli pędziły bez żadnego porządku.
„Chłopiec i dziewczynka… Bliźnięta… Czyli ona także jest moja?”
Na szyi chłopca znajdował się znak, który Marek nosił przez całe życie. Bliźnięta mogły być dwujajowe, lecz zostały poczęte tej samej nocy. Nie potrafił już dłużej przekonywać siebie, że to przypadek.
Został biologicznym ojcem własnego szwagra i szwagierki.
Ta myśl była tak potworna, a zarazem tak absurdalna, że przez sekundę wydawało mu się, iż wybuchnie śmiechem. Z jego piersi wydobył się jednak tylko zduszony, bolesny dźwięk.
Drzwi sali otworzyły się bezszelestnie.
Na korytarz wyszła Halina.
Miała na sobie miękki szpitalny szlafrok. Jedną ręką opierała się o ścianę, drugą przytrzymywała obolały brzuch. Jej twarz była popielata z wyczerpania, lecz w oczach płonął osobliwy, niemal gorączkowy blask — jasny, przenikliwy i niepokojący.
— Marku, musimy porozmawiać. Chodź tam — powiedziała, wskazując ruchem głowy mały pokój odwiedzin na końcu korytarza.
Weszli do ciasnego pomieszczenia z dwoma wytartymi fotelami, starym telewizorem i lodówką, która jednostajnie buczała w kącie.
Przez chwilę panowała zupełna cisza.
— A więc zrozumiałeś, prawda? — zapytała w końcu, nie spuszczając z niego wzroku.
— Ma pod lewym uchem dokładnie takie samo znamię jak ja. Ten sam kształt, to samo miejsce, każdy szczegół. Doskonale pani wie, co to oznacza.
— Ciszej — przerwała mu ostro, unosząc dłoń. — A teraz posłuchaj mnie do końca.
Wciągnęła głęboko powietrze.
— Andrzej nie może mieć dzieci. Nigdy nie mógł. Kiedy był młody, zachorował na świnkę i przeszedł bardzo ciężkie powikłania. Jeszcze przed ślubem dowiedziałam się prawdy. Lekarze ją potwierdzili.
Marek zesztywniał.
Po raz kolejny poczuł, jak grunt usuwa mu się spod stóp.
— A Katarzyna…? — wydusił.
— Katarzyna jest moją córką.
Patrzył na Halinę przez kilka długich sekund. Potrzebował odpowiedzi, która albo ocali resztki jego rozsądku, albo zniszczy je bezpowrotnie.
— Chce pani powiedzieć, że jej ojcem był inny mężczyzna? — Głos mu się załamał. — Andrzej o tym wiedział?
Halina powoli opadła na jeden z foteli. Skrzywiła się z bólu, gdy świeże szwy przypomniały o sobie.
— Oczywiście, że wiedział. I zgodził się na to, bo mnie kochał. Sam nie mógł dać mi dziecka i nie chciał, żebym przez całe życie cierpiała z tego powodu.
Na moment zamknęła oczy.
— Znaleźliśmy dawcę. Anonimowego. Wtedy nie mówiło się o tym tak otwarcie jak dziś, ale sens był ten sam. Biologicznie Katarzyna nie jest córką Andrzeja, jednak to on ją wychował, kochał i był jej ojcem każdego dnia. Ona nigdy nie pozna prawdy.
Powoli uniosła wzrok na Marka.
— Tak samo jak te dzieci nigdy nie dowiedzą się prawdy o tobie.
— I czego pani ode mnie oczekuje? — roześmiał się gorzko. — Mam udawać, że nic się nie stało? Dalej żyć z Katarzyną, wiedząc, że spałem z jej matką? Że zostałem… do diabła… ojcem dzieci własnej teściowej? To obłęd. To nie może być prawda. Chyba naprawdę tracę rozum.