— Oddajmy twój wielki bonus siostrze na jej trzydzieste urodziny! Będzie wniebowzięta! — powiedziała mama zupełnie poważnie.
Klaudia wpatrywała się po raz trzeci w cyfry na ekranie komputera, jakby same miały się zmienić pod jej wzrokiem. Premia była jeszcze wyższa, niż się spodziewała. Dwadzieścia cztery miesiące pracy w państwowej korporacji, niezliczone negocjacje, noce spędzone nad dokumentami — i oto efekt. Największa transakcja roku sfinalizowana jej rękami.
— Klaudia, jak się czujesz? — zajrzała do biura koleżanka, Monika. — Wyglądasz jakoś inaczej.
— Dostaliśmy premię — odpowiedziała Klaudia cicho, nie odrywając wzroku od monitora.
— I jaka? Mała?
— Ogromna. Naprawdę wielka.
Monika prychnęła z niedowierzaniem, widząc kwotę na ekranie.
— Gratulacje! Teraz możesz sobie pozwolić na wszystko, o czym marzyłaś.
Klaudia otworzyła przeglądarkę i włączyła zdjęcia z Sopotu. Biały piasek, turkusowa woda, hotele przy promenadzie — te obrazy przewijała latami, wyobrażając sobie siebie w tym miejscu.
— Sopot? — zgadła Monika. — Czas! Na twoim miejscu też wynajęłabym własne mieszkanie. Masz już dwadzieścia siedem lat? Czas żyć osobno.
Klaudia skinęła głową. Tak, też pragnęła wyprowadzić się. Życie z mamą i starszą siostrą, Heleną, stawało się coraz trudniejsze, szczególnie że Helena, mając już trzydzieści lat, wciąż nie miała stałej pracy i wymyślała bez końca wymówki, dlaczego to wszystko nie jej wina.
Wróciwszy do domu w dobrym humorze, Klaudia znalazła mamę myjącą naczynia w swoim zwykłym, kratkowanym fartuchu.
— Mamo, mam wiadomości — zaczęła, wyciągając jogurt z lodówki.
— Jakie? — mama otrzepała ręce ręcznikiem.
— Wypłacono mi wielką premię za zamkniętą transakcję.
Oczy matki zabłysły.
— Klaudia, jesteś taka mądra! Ile?
Klaudia podała sumę, a mama aż usiadła na krześle.
— O Boże! To prawdziwy majątek! — zrobiła pauzę, a potem jej twarz rozświetlił pomysł. — Wiesz co, Klaudia? Oddajmy twój wielki bonus siostrze na jej trzydzieste urodziny! Będzie zachwycona! Może wyda te pieniądze na wyjazd za granicę, wreszcie gdzieś pojechać.
Klaudia zachłysnęła się jogurtem.
— Co?
— Pomyśl sama — powiedziała mama, jakby to było najbardziej naturalne na świecie. — Trzydzieste urodziny. Niech Helena zapamięta ten dzień! Może wyjedzie wreszcie gdzieś.
— Mamo, ty poważnie? — Klaudia powoli odłożyła szklankę.
— Co w tym zabawnego? Pieniądze powinny pozostać w rodzinie. Helena też jest córką, starszą. Poza tym ty masz dobrą pensję, będziesz zarabiać więcej.
W tym momencie do mieszkania weszła Helena, wesoło uśmiechając się po spacerze z przyjaciółkami.
— O czym mowa? — zapytała, ściągając płaszcz.
— Klaudia dostała ogromną premię — powiedziała mama. — Myślimy, żeby podarować ją tobie na urodziny.
— Myślicie? — przerwała Klaudia ostro. — To ty myślisz.
Helena uniosła brwi.
— Ile wynosi premia?
Mama z dumą podała kwotę, a Helena prychnęła, jak Monika rano.
— Klaudia, co zamierzasz zrobić? — usiadła obok siostry. — Naprawdę przydałby mi się taki prezent na trzydziestkę. Nigdy nigdzie nie wyjeżdżałam, a ty masz jeszcze młodość przed sobą, tyle możliwości.
— Możliwości? — poczuła, jak krew gotuje się w żyłach Klaudii. — Helena, mam dwadzieścia siedem lat! Cztery lata studiów, dwa lata praktyk za grosze, potem dwa lata ciężkiej pracy, żeby osiągnąć tę pozycję. Te pieniądze zarobiłam sama!
— Klaudia, nie podnoś głosu na siostrę — upomniała mama.
— Dlaczego ona może podnosić głos na mnie? Dlaczego może wymagać pieniędzy, które sama zarobiłam?
Helena skrzyżowała ręce.
— Nie krzyczałam. Po prostu powiedziałam, że prezent byłby dla mnie przydatny. Wiesz, jak teraz trudno znaleźć dobrą pracę.
— Trudno? — wstała Klaudia. — Ile rozmów kwalifikacyjnych przeszłaś w zeszłym roku? Trzy? Cztery?
— Klaudia! — krzyknęła mama. — Jak możesz tak mówić do siostry? Helena szuka pracy w swojej dziedzinie, nie łapie się na wszystko, co się da.
— Mamo, ja też pracuję w swojej branży. I szukałam pracy przez dwa lata, chodziłam na rozmowy co tydzień, odrzucali mnie dziesiątki razy, aż wreszcie dostałam tę posadę.
— I co teraz? — wtrąciła Helena. — Dostałaś posadę, premię. Nie możesz współczuć siostrze?
— Współczuć? — głos Klaudii zamienił się w krzyk. — Helena, ja współczuję ci co miesiąc! Kto płaci za internet? Kto kupuje jedzenie? Kto reguluje rachunki? My z mamą! A ty co?
— Szukam pracy!
— Spędzasz czas z przyjaciółkami! Siedzisz w telefonie! Śpisz do południa!
— Zrezygnować? — łzy bólu napełniły oczy Klaudii. — Mamo, planowałam wydać te pieniądze na Sopot. Marzyłam o tej podróży od studiów. Potem chciałam wynająć mieszkanie i wreszcie mieszkać sama.
— Sopot? — prychnęła Helena. — Klaudia, serio? Wydawać takie pieniądze na dwa tygodnie leżenia na plaży?
— To nie jest strata! To moje marzenie!
— Moje marzenie, choćby pojechać do Sopotu — powiedziała Helena. — Prawie trzydzieści lat mam. Jeśli nie teraz, to kiedy?
— Kiedy sama zarobisz!
Mama westchnęła ciężko.
— Klaudia, nie poznaję cię. Stałaś się taka twarda, taka egoistyczna. Sukces w pracy tak cię zmienił?
— Egoistyczna? — coś pękło w środku. — Mamo, naprawdę jestem egoistką? Od dwóch lat mieszkam w tym mieszkaniu, płacę za wszystko, kupuję ci leki, daję prezenty na każde święto. A gdy chcę wydać własne pieniądze, nazywacie mnie egoistką?
— Przesadzasz — powiedziała mama. — Wszyscy wnosimy wkład do rodziny.
— Jaki wkład wnosi Helena?
— Helena pomaga mi w domu.
— Pomaga? — gorzko zaśmiała się Klaudia. — Myje naczynia raz w tygodniu i wynosi śmieci, kiedy jej przypomnę. A ja od dwóch lat pokrywam koszty mieszkania, choć formalnie należy ono do mamy. I nazywacie mnie egoistką?
Klaudia chwyciła torbę, nie patrząc na ich twarze, i wyszła. Po raz pierwszy w życiu trzasknęła drzwiami.
Na zewnątrz padał drobny deszcz. Szła bez celu, ściskając telefon w ręce, aż zatrzymała się przy budce telefonicznej.
— Halo, Monika? — jej głos drżał. — Miałaś rację. Wynajmuję mieszkanie. I lecę do Sopotu. Nawet jeśli jutro mnie tu nie będzie, wyjeżdżam.
Tydzień później Klaudia patrzyła przez okno pociągu na oddalające się miasto. W słuchawkach muzyka, w plecaku bilet do Sopotu, w sercu ciężar, ale też po raz pierwszy od dawna poczucie czegoś, co przypominało wolność.
— Oddajmy twój wielki bonus siostrze na jej trzydzieste urodziny! Będzie wniebowzięta! — powiedziała mama, zupełnie poważnie.
Klaudia wyjechała, nie żegnając się.