— Tato, wystarczy, — Tamara zakryła mu dłoń swoją. — Chciałeś mojego szczęścia. Chciał pieniędzy. To są różne rzeczy.
Ojciec skinął głową, ale jego wzrok pozostał ciężki.
—A co teraz zrobisz?
Tamara wzruszyła ramionami.
— Praca. Żywy. Mam aptekę, mam ciebie, mam biznes. Poświęciłem tyle lat człowiekowi, który mną gardził. Chyba nadszedł czas, aby w końcu żyć dla siebie.
—Czy wyjdziesz ponownie za mąż?
Tamara uśmiechnęła się.
— Nie wiem. Teraz nawet nie chcę myśleć. Chcę tylko ciszy. I żeby nikt inny nie mówił mi, że jestem obrzydliwy.
Byli trochę cicho. Za oknem zapalano rzadkie latarnie. Stepan Iljicz skończył herbatę i wstał.
— Dobrze, córko. Pójdę do domu. Jeśli coś się stanie — zadzwoń. Przynajmniej w nocy.
—Dziękuję, tato.
Kiedy odszedł, Tamara została sama. Usiadła przy stole i pochyliła głowę w ramiona. I dopiero teraz, w ciszy pustej kuchni, pozwoliła sobie płakać. Nie z bólu czy urazy. Z ulgi. Bo nie było już potrzeby udawać, że wszystko jest w porządku. Nie było potrzeby tolerowania zimnych dotknięć i pustych słów. Nie trzeba było wierzyć, że to ona jest winna.
Minął miesiąc. Anatolij próbował zakwestionować dokumenty, ale prawnik Tamary szybko postawił go na jego miejscu. Dokumenty zostały wykonane bezbłędnie, diagramy zostały otwarte i zebrano dowody. Jego partnerzy odwracali się od niego jeden po drugim. Christina nigdy się nie pojawiła.
Tamara wróciła do normalnego życia — praca, dom, ojciec. Czasami dzwonili do niej gdzieś przyjaciele, ale częściej odmawiała. Potrzebowała ciszy. Zajęło mi trochę czasu, zanim znów poczułem się sobą.
Pewnego wieczoru, wracając z apteki, przeszła obok dworca samochodowego. Zatrzymałem się przy bramie. Nowy kierownik, Wiktor Pietrowicz, stary znajomy jego ojca, stanął przy wejściu i rozmawiał z kierowcami. Zobaczyłem Tamarę i podniosłem rękę na powitanie. Skinęła mu głową.
Wszystko zadziałało. Bez Anatolija. Jeszcze lepiej — spokojniej, bardziej szczerze.
Tamara poszła dalej. I nagle zdałem sobie sprawę, że się uśmiecha. Tak po prostu, bez powodu. Po raz pierwszy od wielu lat.
W domu zrobiła herbatę i usiadła przy oknie. Wziąłem telefon i otworzyłem wiadomości. Było kilka listów od Ludmiły Siergiejewnej — tej samej kobiety, która podeszła do niej w rocznicę.
«Tamara, dziękuję. Zacząłem zbierać dowody. Znalazłem prawnika. Niedługo złożę pozew o rozwód. Pokazałeś mi, że tego nie znosisz».
Tamara przeczytała wiadomość jeszcze dwa razy. Potem odpowiedziała krótko: «Poczekaj. Odniesiesz sukces».
Odłożyła telefon i znów wyjrzała przez okno. Niebo ciemnieło, a na zewnątrz zapalały się światła. Gdzieś był Anatolij — z długami, bez zajezdni samochodowej, bez Krystyny. A tutaj ona — była wolna, ze swoim biznesem, obok ojca.
Tamara podniosła kubek i wzięła łyk. Herbata była gorąca, prawie parząca. Nie skrzywiła się. Po prostu trzymałem kubek w dłoniach i myślałem, że przed nami jeszcze dużo czasu. I ten czas należy teraz do niej.
Bez kłamstw. Żadnego upokorzenia. Bez osoby, która uważała ją za obrzydliwą.
Tylko ona sama. I to wystarczyło.