Każda próba samodzielności odbijała się od muru: „Ja wiem lepiej”.
„Po co mu czapka? Przecież upał!”
„Zamknij okno, przeziębisz Pawełka!”
„Nie noś go tyle, bo go rozpieścisz!”
Każda rada była jak ukłucie igłą. Anna czuła, że ktoś wymazuje ją z własnego macierzyństwa. Piotr wracał do gotowego obiadu, czystego mieszkania i matki kołyszącej dziecko. Na skargi odpowiadał: „Nie bądź niewdzięczna. Ona nas kocha.”
Pewnego wieczoru Anna kąpała Michała w wodzie z rumiankiem, kiedy Krystyna weszła bez pukania.
„Nie w tym zielsku! Nadmanganian potasu jest najlepszy, chroni przed zakażeniem. Stara metoda.”
„Pępek już się zagoił. Lekarka nic takiego nie mówiła…”
„Lekarze!” — parsknęła Krystyna i wsypała fioletowe kryształki do wanienki. Woda zrobiła się ostra, purpurowa.
„Przestań! Poparzysz go!” — krzyknęła Anna.
„Bzdury. Wiem, co robię.”
To wystarczyło.
Anna bez słowa wyjęła Michała, owinęła go ręcznikiem i wyszła. Ręce jej drżały. Gdy wieczorem wrócił Piotr, czekała przy drzwiach ze spakowaną torbą.
„Wyjeżdżamy.”
„Co? Teraz? Przecież jest ciemno!”
„Gdziekolwiek. Do mojej mamy. Do wynajętego pokoju. Byle nie tutaj.”
Krystyna wpadła do przedpokoju. „Co to za histeria? Po wszystkim, co dla was zrobiłam?”
„Dziękuję, pani Krystyno” — powiedziała Anna zimno. „Ale poradzimy sobie sami.”
„Piotruś, widzisz?” — krzyknęła Krystyna. „Ona nastawia cię przeciwko mnie!”
Piotr pobladł, rozdarty między nimi.
„Aniu, bądź rozsądna, nie stać nas…”
„To odzyskaj nasze mieszkanie. Nie będę tu żyła. Nie pozwolę, żeby inna kobieta wychowywała mojego syna, a mój mąż udawał, że wszystko jest w porządku. Wybieraj, Piotr. Ja i Misiek albo twoja mama.”
Cisza ogłuszała.
„Mamo… przepraszam” — wymamrotał w końcu. „Anna ma rację. Jedziemy.”
Twarz Krystyny wykrzywiła się. „Zdrajca! Tyle poświęciłam, a ty wybierasz ją? Dobrze. Nie wracajcie!”
Wyszli wśród jej przekleństw. W samochodzie Anna płakała nie z żalu, tylko z ulgi. Piotr prowadził z dłońmi zbielałymi na kierownicy.
Jej matka, Teresa, zobaczyła ich w progu i od razu zrozumiała. Bez pytań powiedziała tylko: „Wchodźcie, kochani. Wstawię wodę na herbatę.”
Pierwsze tygodnie były ciężkie. Piotra zjadało poczucie winy, szarpał się między dwiema kobietami. Krystyna nie odbierała telefonów. Anna za to powoli odżywała. Wreszcie mogła być matką po swojemu, bez poprawek, wyrywania dziecka z rąk i kąśliwych uwag. Michał, uspokojony jej spokojem, spał lepiej.
Któregoś wieczoru, gdy położyli go do łóżeczka, Piotr usiadł obok niej.
„Przepraszam” — wyszeptał. „Byłem idiotą. Myślałem, że pomagam, a prawie nas zniszczyłem. Bałem się, że nie dam rady was utrzymać. Wybrałem najłatwiejszą drogę.”
„Łatwą dla ciebie” — powiedziała cicho.
„Tak. Dla mnie.” Przełknął ślinę. „Kocham cię. I Michała. Nigdy więcej nie pozwolę, żeby ktoś stanął między nami. Obiecuję.”
Miesiąc później odzyskali swoje mieszkanie. Zapłacili lokatorom za wcześniejszą wyprowadzkę, prawie wyczyścili oszczędności, ale to nie miało znaczenia. Kiedy Anna weszła do środka i poczuła zapach domu, wiedziała, że wrócili tam, gdzie powinni być.
Poprawiła kocyk w łóżeczku Michała.
„Śpij dobrze, Misiu” — szepnęła. „Teraz już wszystko jest dobrze.”
Krystyna nigdy im nie wybaczyła. Piotr czasem odwiedzał ją sam, krótko i sztywno. Wnuka nie chciała widzieć. Annie było jej żal, ale niczego nie żałowała. Walczyła o swoją rodzinę.
Życie nie stało się bajką. Pieniędzy brakowało, kłócili się, zmęczenie gryzło ich po nocach. Ale było ich własne — kruche, niedoskonałe schronienie, budowane cegła po cegle, na zaufaniu, rozmowie i słuchaniu. A to znaczyło wszystko.