– Mario, ile masz lat? – zapytał cicho ojciec.
– Mario, ile masz lat? – powtórzył, spoglądając w jej twarz z mieszanką zdziwienia i troski. – Mam wrażenie, że nie jesteś na pierwszym roku uniwersytetu, a w pierwszej klasie liceum. Bez względu na miłość, trzeba gdzieś mieszkać i jeść codziennie, prawda? Prawda. Dokąd się tak spieszycie? Już jutro ślub? Nie możecie się doczekać? Nikt nie ma nic przeciwko twemu Bartkowi, niech przyjdzie, poznamy się, porozmawiamy, spotkamy się z jego rodzicami. Czy dobrze mówię? – zwrócił się do żony.
– Dokładnie tak, kochanie. Ale jest jeden niuans. Oni mają dokąd się spieszyć.
– Co, Bartka zabierają do wojska?
– Nie, nie do wojska i nie Bartka. Mario, czemu milczysz? Mam mówić za ciebie?
– Nie milczę – mruknęła córka zirytowana – ja i Bartek będziemy mieli dziecko.
– No tak… – powiedział Denis zdumiony. – I co zamierzacie zrobić?
– Wyjść za mąż! Urodzić! I nie próbuj mnie powstrzymywać! Nasze dziecko się urodzi!
– Spokojnie, nikt was nie powstrzymuje, musicie sami się z tym zmierzyć. Lepiej powiedz, czy rodzice Bartka wiedzą?
– Dzisiaj. Umówiliśmy się, że każdy porozmawia z rodzicami.
– I co? Jeszcze nie dzwonił z wynikiem?
– Dobrze, jak zadzwoni, powiesz mi. Na razie dajcie mi zjeść, bo z waszymi emocjami zostanę głodny.
W kuchni Olga szybko podgrzała kolację i podała ją mężowi.
– I co teraz zrobimy? – zapytała cicho.
– Nie wiem. Poczekajmy, co powiedzą jego rodzice, może wspólnie znajdziemy rozwiązanie.
Nie minęło dużo czasu, gdy przyszła wiadomość od Bartka: rodzice stanowczo się sprzeciwiają, rozmowa była trudna i zakończyła się kłótnią. Sytuacja była poważna.
Po kolejnych piętnastu minutach Maria weszła do salonu z telefonem w dłoni i cicho powiedziała:
– Mama Bartka chce porozmawiać z jednym z nas.
Olga skrzyżowała ręce:
– Kochanie, porozmawiaj ty, proszę, ja nie mogę.
Denis spojrzał surowo, ale wziął słuchawkę i włączył głośnomówiący, przykładł palec do ust.
– Halo, dzień dobry, tu ojciec Marii, Denis.
– Dzień dobry, tu Ewa, matka Bartka. Nasz syn powiedział dziś, że spotyka się z waszą córką. I, jak widzimy po jej stanie, już doszło do poważniejszych rzeczy. I mają ambitne plany. Wiecie o tym?
– Tak, rozmawialiśmy z Marią.
– Dobrze. Ale my stanowczo sprzeciwiamy się tym ambitnym planom. Nasz syn musi się uczyć, zdobywać zawód, budować karierę. Małżeństwo na pierwszym roku, a tym bardziej dziecko, nie wchodzi w rachubę.
– To nie był plan Marii – odparł Denis. – Ale skoro będzie miała dziecko, a od waszego syna, to co z tym zrobić?
– To wasz problem, panie Denis. Po pierwsze, nie jestem pewna, czy to dziecko Bartka. Po drugie, nawet jeśli tak, szybkie małżeństwo z powodu ciąży u nas nie przejdzie. Wasza córka chce wyjść za mąż, a Bartek nie jest z biednej rodziny, więc jako matka zrobię wszystko, abyście zostawili mojego syna w spokoju. To moja decyzja, a mąż się zgadza. Rozmawialiśmy z synem, zgodził się z naszymi argumentami i prosił, aby wasza córka go nie niepokoiła. Niech robi, co chce, rodzi – nas to nie interesuje. Do widzenia.
Skrócone sygnały z telefonu zakończyły rozmowę. Denis ciężko spojrzał na swoje kobiety:
– Słyszałyście? Krótko mówiąc, dziecko urodzimy, ale ojciec jest nieodpowiedzialny. Nic nie szkodzi. Weźcie urlop, potem wrócicie, nie jesteście pierwsze ani ostatnie. Pomożemy finansowo, posiedzimy z dzieckiem. Z tymi jeszcze się uporamy. No dobrze, uspokójcie się, popłaczcie chwilę, ale niedługo. Damy radę!
Odciągnął żonę na bok:
– Zabierz dziś Marię do siebie, uspokój ją. Porozmawiaj. Ja zostanę w jej pokoju.
Po godzinie zadzwonił dzwonek do drzwi.
– Kto tam? – burknął Denis, wstając.
Wkrótce wrócił do salonu z młodym mężczyzną.
– Bartek! – rzuciła się Maria. – Przyszedłeś po mnie?
– Tak, po ciebie. Denis, Olga, przyjechałem zabrać Marię.
– Dokąd, jeśli można wiedzieć?
– Jeszcze nie wiem. Pewnie wynajmiemy mieszkanie. Jesteśmy pełnoletni, więc proszę, nie przeszkadzajcie! – zapytał Bartek. – Pojedziesz ze mną?
– Oczywiście! Dokądkolwiek!
– Stop – podniósł rękę ojciec. – Pytanie: twoja matka powiedziała, że wszyscy sprzeciwiają się waszej decyzji z Marią, także ty.
– Nie do końca, Denis. Decyzję podjęła matka. Ojciec zgadza się w teorii, ja tylko udawałem, że mnie przekonali. Potem wziąłem portfel, dokumenty i oto jestem.
– Ciekawe! – Denis uśmiechnął się zaskoczony. – Chcesz zabrać Marię, wynająć mieszkanie, ale na jakie pieniądze?
– W porządku – wzruszyła ramionami Olga. – Noc już trwa.
– Zgadza się, nie puszczamy w nocy. Teraz decyzja: ślub?
– Tak! – odpowiedzieli zgodnie.
– A dziecko?
– Tak samo.
– W takim razie wesprzemy was, ale są warunki. Po pierwsze, szukasz zgody rodziców, a ty, Mario, go wspierasz. Bartek zostaje dziś u nas, noc nie opuszcza. Rozpoczniemy w salonie, póki jest gościem. Napiszesz swoim, że nocuje u znajomych. Potem przygotuj ich na prawdę, ale bez kłótni. Nauka nie może ucierpieć! Mario pójdzie na urlop macierzyński, potem nadrobi zaległości. Pomożemy finansowo i przy dziecku, ale za was nie pracujemy. Ślub potajemnie, potem wesele – zgoda?
– Tak – odpowiedział Bartek bez wahania.
– A ja chciałam wesele, prawdziwe, z suknią, limuzyną i gośćmi – jęknęła Maria.
– Nie teraz – odparł narzeczony. – Najpierw cichy ślub, potem za rok czy dwa wesele.
– Dobrze, jak powiesz.
Wszyscy szykowali się do snu, rano czekał trudny dzień.
Olga złapała męża w kuchni, gdy przyszedł po wodę.
– Jak tak nagle zmieniłeś zdanie?
– Nagłe? Po rozmowie z matką Bartka byłem wstrząśnięty. I tu pojawia się ten, jak myślałem, maminsynek. Okazało się, że to prawdziwy mężczyzna, nie uciekł, nie zostawił ukochanej. Za takiego można oddać córkę!
– Masz rację, kochanie! – pocałowała męża i rozdzieliła wszystkich po łóżkach.
Życie dało wszystkim lekcję: miłość sprawdza się nie słowami, lecz czynami. Czasem najtrudniejsze próby jedynie wzmacniają prawdziwe więzi.