Wyszliśmy z restauracji i odprowadził mnie do taksówki. Był przybity, wciąż przepraszał i nerwowo bawił się guzikiem marynarki.
W domu zmyłam makijaż i z westchnieniem zakończyłam wieczór. Prawdopodobnie się już nie odezwie. Męska duma jest wrażliwa, zwłaszcza po takim incydencie. Myślałam, że po prostu zniknie — przestanie pisać lub będzie udawał, że nic się nie stało. Trochę mi było z tego smutno, bo naprawdę mi się podobał.
Z tymi myślami zasnęłam.
Rano w pracy dzień przebiegał zwyczajnie — wiadomości, arkusze, telefony. Prawie zapomniałam o spotkaniu.
Około południa zadzwonił telefon wewnętrzny.
— Eleno, proszę, zejdź na dół, masz tu kuriera.
Zeszłam, spodziewając się paczki dokumentów. W hallu stał Krzysztof.

Wyglądał nienagannie — elegancki garnitur, schludny wygląd, spokojna postawa. W oczach jednak było mieszanka zawstydzenia i determinacji.
— Bank zablokował mi konto, bo próbowałem zapłacić na podejrzanej chińskiej stronie! — powiedział zamiast powitania, podając mi kwiaty.
Rozbawiłam się.
— Leno, dziękuję za wczoraj — powiedział już bardziej swobodnie. — Że nie zrobiłaś afery i po prostu mi pomogłaś.
W torbie były słodkości z luksusowej cukierni i voucher do spa. Wartość ewidentnie przewyższała rachunek z poprzedniego wieczoru.
— To za te nerwy przy terminalu — dodał z uśmiechem.
Od tamtej pory spotykamy się drugi miesiąc przy kawie. I ani razu nie żałowałam, że wtedy nie odegrałam urażonej damy, lecz spokojnie zapłaciłam. Czasami wystarczy nie upokorzyć człowieka w jego najbardziej niezręcznej chwili — a w zamian otrzymuje się szczerą wdzięczność, respekt i prawdziwą uwagę.