Prawie po czterdziestu minutach skręcił na parking przy szpitalu dziecięcym — tym samym, w którym leczono Mateusza. Wyjął z bagażnika pudła i wszedł do środka.
Cicho podążyłam za nim.
Przez wąskie okno zobaczyłam, jak przebiera się w jaskrawy, śmieszny strój — kombinezon, kraciasty fartuch i czerwony nos klauna.
Potem wszedł na oddział dziecięcy.
Dzieci zaczęły się uśmiechać, zanim jeszcze do nich podszedł. Rozdawał zabawki, żartował, specjalnie potykał się, by wywołać śmiech.
Pielęgniarka uśmiechnęła się i nazwała go «Profesor Śmieszek».
Zamarłam.
Nic z tego, co widziałam, nie pasowało do niepokoju, który zasiał list Mateusza.
— Janie — powiedziałam cicho.
Odwrócił się, a uśmiech natychmiast zniknął z jego twarzy.
— Co tutaj robisz?
— To ja powinnam cię pytać.
Pokazałam mu list.
Jego twarz zadrżała.
— Powinienem był powiedzieć — wyszeptał.
— To teraz powiedz.
Przetrzeć oczy.
— Przychodziłem tu przez dwa lata… po pracy. Przebierałem się. Rozśmieszałem dzieci. Dla Mateusza.
Te słowa zalały mnie ciężką falą emocji.
Opowiedział, że Mateusz kiedyś powiedział mu: najtrudniejsze to nie ból, a widzieć strach w oczach innych dzieci.
— Chciał, żeby ktoś pomógł im się uśmiechnąć… choćby na godzinę.
I Jan stał się tym człowiekiem.
— Nigdy mu o tym nie mówiłem — przyznał. — Chciałem, żeby było dla niego, nie z powodu niego.
I wtedy zrozumiałam: jego chłód nie był odrzuceniem.
Pojechaliśmy razem do domu.
W pokoju Mateusza Jan podniósł chwiejnie położoną płytkę. Pod nią znajdowało się małe pudełko.
W środku drewniana figurka.
Mężczyzna, kobieta i chłopiec.
My.
Leżała tam też kolejna kartka.
«Chciałem, żebyście sami zobaczyli serce taty… kocham was oboje».
Przeczytałam te słowa dwa razy, zanim pozwoliłam sobie płakać.
Potem płakaliśmy oboje.
Po raz pierwszy po pogrzebie Jan nie odsunął się, gdy się do niego przytuliłam.
Objął mnie.
Tak, jakby nie miał już gdzie się ukryć.
Później pokazał mi jeszcze coś — mały tatuaż z twarzą Mateusza nad swoim sercem.
— Zrobiłem go po pogrzebie — powiedział. — Nie pozwalałem ci się przytulać, bo wciąż się goiło.
Zaśmiałam się przez łzy.
— To jedyny tatuaż, który kiedykolwiek będę mogła pokochać.
Ból nie zniknął.
Nasz syn jednak pomógł nam znowu odnaleźć siebie.
A dla trzynastoletniego chłopca — to było kolejne cudowne wydarzenie.