„Nie płacę za kobiety na spotkaniach” — napisał do mnie 52-letni mężczyzna. Więc na randkę poszłam bez szpilek, bez makijażu i bez całej tej starannie przygotowanej otoczki.
Pisaliśmy do siebie mniej więcej przez dwa tygodnie. Marek od początku sprawiał wrażenie jednego z tych mężczyzn, przy których rozmowa nie męczy, nie wymaga ciągłej ostrożności i nie ciągnie się sztucznie. Nie było dwuznacznych aluzji, popisywania się ani udawania kogoś bardziej błyskotliwego, młodszego czy ważniejszego. Miał pięćdziesiąt dwa lata, był po rozwodzie, miał dwoje dorosłych dzieci i pracował w branży budowlanej. Spokojny, konkretny, z poczuciem humoru, a przy tym oczytany i ciekawy świata. Kiedy zaproponował, żebyśmy wreszcie spotkali się twarzą w twarz, zgodziłam się niemal od razu.
Potem jednak dostałam wiadomość, która bardzo szybko pokazała, na czym stoimy: „Słuchaj, wolę powiedzieć od razu: nie płacę za kobiety na randkach. Taką mam zasadę. Mam nadzieję, że podejdziesz do tego normalnie”.
I wiecie co? Podeszłam normalnie. Naprawdę. Cenię szczerość, zwłaszcza na początku, bo lepiej usłyszeć coś takiego przed spotkaniem niż później siedzieć przy stoliku i w napięciu zgadywać, kto komu co jest winien. Odpisałam więc krótko: „W porządku, nie ma problemu. Do zobaczenia w sobotę”.
Dopiero później ta wiadomość zaczęła we mnie pracować.
Eksperyment, który przyszedł mi do głowy zupełnie sam
W sobotni poranek obudziłam się wcześniej niż zwykle. Mam czterdzieści sześć lat i doskonale wiem, ile czasu pochłania przygotowanie się tak, żeby na randce wyglądać „jak należy”. Z przyzwyczajenia otworzyłam szafę i sięgnęłam po czarną sukienkę — tę sprawdzoną, która zawsze ratuje sytuację, podkreśla to, co ma podkreślić, i dyskretnie ukrywa resztę. Potem spojrzałam na kosmetyki: podkład liftingujący, korektor pod oczy, cienie, tusz, pomadka, puder… cały standardowy arsenał kobiety w moim wieku przed wyjściem na spotkanie.
I właśnie wtedy nagle mnie olśniło.
Po co właściwie?
Skoro mamy zobaczyć się jak dwoje równych sobie ludzi, skoro każde płaci za siebie, skoro nikt nikomu niczego nie jest winien — dlaczego ja miałabym poświęcać dwie godziny na przygotowania? Dlaczego ode mnie miałoby się oczekiwać kobiety jak z dopracowanego zdjęcia, skoro Marek najpewniej włoży zwykłe dżinsy i sweter, a całość zajmie mu może kwadrans?
Postanowiłam zrobić mały eksperyment. Uczciwy, bez półśrodków.
Wyjęłam ulubione dżinsy i miękki szary sweter, w którym zawsze czuję się swobodnie i spokojnie. Włosy związałam w zwykły kucyk, taki jak w domu. Bez makijażu. Bez obcasów. Bez poprawiania siebie, żeby wyglądać bardziej efektownie. Po prostu ja. Prawdziwa, bez filtrów, bez masek i bez dodatkowego wysiłku.
Kiedy stanęłam przed lustrem, poczułam się dziwnie. Nie brzydko, nie źle — po prostu inaczej. Zazwyczaj przed wyjściem widzę swoją „złożoną” wersję, dopracowaną i gotową do pokazania światu. Tym razem patrzyła na mnie zwyczajna kobieta, jakby wybierała się na kawę z koleżanką. Albo po zakupy.
„No dobrze — pomyślałam. — Zobaczymy, dokąd nas to zaprowadzi”.
Kawiarnia, w której wszystko stało się jasne
Gdy weszłam do kawiarni, Marek już siedział przy stoliku. Zauważył mnie, uśmiechnął się i pomachał ręką. Podeszłam, przywitaliśmy się, lekko objęliśmy — tak, jak witają się ludzie, którzy zdążyli już trochę poznać się przez wiadomości. Na pierwszy rzut oka wszystko było zupełnie zwyczajne.
Przez pierwsze dwadzieścia minut po prostu rozmawialiśmy. O pogodzie, o nowym serialu, o jego ostatniej wycieczce. Opowiadał żywo, z humorem, i nawet przemknęło mi przez myśl, że może niepotrzebnie dopisywałam do jego wiadomości zbyt wiele. Spotkanie było naprawdę całkiem miłe.
A potem nagle urwał w połowie zdania. Przyjrzał mi się uważniej, jakby dopiero teraz zobaczył mnie naprawdę, i zapytał:
— Słuchaj, ty… no… jakby niespecjalnie szykowałaś się na to spotkanie?
Przez chwilę nie zrozumiałam, o co mu chodzi.
— Co masz na myśli?
— No, na zdjęciach wyglądałaś zupełnie inaczej… bardziej kobieco, zadbana, taka wyrazista. Pamiętasz te zdjęcia, które mi wysyłałaś? Bordowa sukienka, makijaż. A teraz… — zawahał się. — Teraz mam wrażenie, jakbyś po prostu wyskoczyła do sklepu.
Wtedy się uśmiechnęłam. Nie dlatego, że było mi wesoło. Raczej dlatego, że zrozumiałam: mój eksperyment zadziałał dokładnie tak, jak przeczuwałam.
— Marek — powiedziałam spokojnie — pamiętasz, co napisałeś mi o płaceniu rachunku?
Lekko się spiął, ale skinął głową.
— Pamiętam. I co z tego?
— Zaproponowałeś równość. Każdy za siebie, prawda? Bez zobowiązań, bez narzuconych ról, bez oczekiwań. Ty jesteś samodzielnym mężczyzną, ja samodzielną kobietą.
— No tak — przyznał. — Gdzie tu problem?
— Nie ma problemu. Po prostu pomyślałam, że jeśli jesteśmy równi, to dlaczego ta równość miałaby dotyczyć wyłącznie pieniędzy? Przyszedłeś w zwykłych dżinsach i swetrze, bez długich przygotowań, tak jak było ci wygodnie. Ja zrobiłam dokładnie to samo. Czy to nie jest uczciwe?
