— O Boże… Gdzie ją znalazłeś? Przecież zna każdy zakamarek życia! Nie pojmuję cię, Oleg — mówiła Lena, coraz bardziej rozdrażniona. — Co w niej zobaczyłeś?
— Przestań, Lenka, uspokój się. To jego wybór. Oleg ma z nią żyć. Niech sam się rozliczy ze swoją narzeczoną — odpowiedziała matka, Anna Wiktorowna, patrząc na syna z pytającym spojrzeniem.
— Wysłuchałyście mnie? Świetnie. Biorę ślub z Tanią. Jesienią będzie nasz dziecko. Dyskusja zakończona — Oleg wyszedł, zatrzaskując drzwi.
Oleg kiedyś był żonaty. Z piękną kobietą. Z tego małżeństwa pozostała mu córka. Kochał żonę bez pamięci, ale rodzina nie zaakceptowała jego wyboru. Matka żony zrobiła wszystko, by rozbić ich małżeństwo. Oleg musiał odejść.
W tamtym czasie pogrążył się w życiu pełnym używek. Pił, wdawał się w bójki, zmieniał kobiety.
Aż pojawiła się Tania. Poznali się w gronie znajomych. Od razu go zauważyła — wysoki, silny, z bystrym językiem. A do tego tak potrafił rozśmieszyć, że nikt inny nie miałby szans.
Tania uczyła matematyki w szkole i mieszkała z rodzicami w starym domu. Miała dwadzieścia cztery lata, gdy spotkała Olega.
Bywa, że spotykasz kogoś i od razu wiesz: to na zawsze. Bez powodu, po prostu dlatego, że jest. Czujesz, jakbyś znał go od stu lat. Bez niego życie traci sens. Tak było z Tanią.
Oleg tamtego wieczoru nawet jej nie zauważył.
Był po pierwsze kompletnie pijany, po drugie — Tania wcale nie była jego typem. Po trzecie, przysiągł sobie nigdy więcej nie wiązać się małżeństwem. — Dosyć, nigdy się nie ożenię! — powtarzał przyjaciołom.
W tym samym gronie była też Katia — piękność, od której nie można było oderwać oczu. Oleg z łatwością rozpoczął rozmowę i wyprowadził ją w stronę kuchni, by nikt nie patrzył. Tam spędzili chwilę we dwoje, trzymając się za ręce.
Z Katią było wesoło. Olegowi wszystko w niej odpowiadało. Kobieta była ogniem — mężczyźni patrzyli za nią z zachwytem.
Oleg przedstawił ją swojej siostrze Lenie.
— Piękna — przyznała Lena — ale nie dla rodziny.
— Wiem — odpowiedział Oleg.
Wkrótce Katia go opuściła, wybierając innego mężczyznę. Oleg nie cierpiał. Wiedział, że to nie jego człowiek. Puszczał bez żalu.
Tania czekała na swoją szansę. Oleg był wolny — czas działać.
To ona sama zaprosiła go na spotkanie. Nie od razu, ale zgodził się.
Tania zaprowadziła Olega do swojego domu, przedstawiła rodzicom. Spodobał się im.
Oleg kąpał się w trosce i czułości. Tania krążyła wokół niego jak motyl, spełniając każdą jego zachciankę w okamgnieniu.
Po pół roku Oleg postanowił przedstawić matce i siostrze swoją narzeczoną.
— Kochasz ją, Olegu? — zapytała matka.
— Nie. Kiedyś kochałem. Wiesz, mamo, to boli. Wystarczy mi, że Tania mnie kocha — odpowiedział Oleg.
— Ciężko będzie z kobietą, której nie kochasz. Przyzwyczaisz się? — Anna Wiktorowna ocierała łzę.
— Zobaczymy — odparł Oleg wymijająco.
Ślub odbył się w domu panny młodej.
— Żyjcie, kochajcie się, kłóćcie się, ale od razu się godźcie — napominała teściowa.
Kłócili się, ale pogodzeni nie byli. Oleg znów popił i wrócił do rodziców.
Anna Wiktorowna tylko pokręciła głową, milcząc.
Tania przybiegła jeszcze tego samego dnia:
— Co knujesz, Oleg? Wracaj! Nie oddam cię nikomu!
On wrócił.
Urodził się syn.
Codzienność, zgiełk, obowiązki — życie zakręciło się w wirze. Oleg powoli przywiązywał się do nowej rodziny.
Teść i teściowa darzyli go bezgraniczną sympatią. Oleg miał najlepsze kąski. Po powrocie z pracy wszyscy chodzili na palcach, by dać mu odpocząć.
Oleg nigdy nie był niegrzeczny wobec rodziców żony. Szanował ich. Wszystko w domu robił sam.
Tanię zawsze wołał „Taniuszka”. Zawsze.
Kochał syna nad życie.
Minęło dwadzieścia pięć lat — jak jeden dzień.
Rodzice postarzeli się. Często chorowali, spędzali czas w szpitalach.
— Olegu, idź do lekarza, sprawdź zdrowie — namawiała Tania.
— Jak powiesz, Taniuszka — zgadzał się Oleg.
Nie nadążał ze wszystkim: naprawić płot, odnowić dom, uporządkować ogród. Ach, jak się spieszył.
Przyjechała karetka.
Nie dało się pomóc. Nagła śmierć.
Ziemia zniknęła spod nóg. Tania osunęła się bez przytomności.
Lekarze przywrócili ją do życia.
— Jak to możliwe?! Oleg był u lekarzy! Mówili, że zdrowy! A tu nagle… Nie wierzę! — krzyczała.
Starzy siedzieli z boku, nic nie rozumiejąc.
— My, staruszkowie, powinniśmy byli odejść! My! Czemu tak niesprawiedliwie?! — szlochała matka Tani.
— Olegu! Jesteś moim życiem! Oddychaj! — Tania rzuciła się do męża.
Pochowali go.
Dwa miesiące później zmarł ojciec Tani. Przed śmiercią szeptał:
Potem zmarła matka.
Po pół roku Tania sprzedała dom. Nie mogła tam mieszkać. Kupiła małe mieszkanie. Wychowała syna.
Po siedmiu latach wyznała Lenie:
— Lena, takiego męża jak Oleg, nie znajdziesz. Przeżyłam piekło, tracąc go. Nie uchroniłam.
Synowi poleciła: pochowaj mnie obok ojca.
— A czas, Lenko, nie leczy. On po prostu uczy oddychać przez ból. Każde poranne wstawanie jak pierwszy dzień po pogrzebie. Każdy wieczór jak ostatnie pożegnanie. Ale jestem wdzięczna za każdy dzień, każdy krzyk syna, każdy wzrok Olega, który pamiętam do dziś. Nie kochał mnie na początku, ale przez dwadzieścia pięć lat przeżył więcej niż inni przez całe życie. I to wystarczyło. Wystarczyło na wszystko.
ODDYCHAJ… A WSZYSTKO USTANIE NA SWOIM MIEJSCU.
— Jeśli jutro nie zabierzesz syna do ojca, wyrzucę was oboje z domu! Nie potrzebuję waszych nocnych łez i krzyków! Rozumiesz mnie?!