Przy czwartym telefonie twarz Piotra zmieniła się całkowicie. To nie był już sam lęk. To była wściekłość. Taka, jaką przez całe nasze małżeństwo widziałam u niego tylko kilka razy.
Chwycił ręcznik i wyjął Zosię z wanienki. „Wracamy tam”.
Popędziliśmy do szpitala.
Po długich, nerwowych tłumaczeniach przy rejestracji zaprowadzono nas na oddział pediatryczny.
Do sali wszedł lekarz, którego nie znałam.
Dokładnie badał Zosię, a ja stałam tak blisko, żeby nie umknął mi żaden jego ruch. Sprawdził temperaturę, oddech, a potem obejrzał nacięcie.
Skinął głową sam do siebie i z jakiegoś powodu miałam wtedy ochotę krzyczeć.
W końcu cofnął się o krok. „Jej stan jest stabilny. Operacja się udała”.
Wróciliśmy do szpitala.
Wbiłam w niego wzrok. „Jaka operacja?”
Splecione dłonie trzymał przed sobą. „Podczas porodu wykryto problem, który można było skorygować. Konieczna była szybka interwencja, żeby nie dopuścić do głębokiego zakażenia tkanek. Wykonano niewielką korektę chirurgiczną”.
„Zakażenia?” — spojrzałam na Piotra.
Piotr zrobił krok do przodu. „I nikomu nie przyszło do głowy, żeby nas poinformować? Albo zapytać o zgodę?”
Lekarz zamilkł na moment. „Zgoda została uzyskana”.
Zrobiło mi się lodowato. „Od kogo?”
Oboje z Piotrem odwróciliśmy się w tej samej chwili.
„I nikomu nie przyszło do głowy, żeby nas poinformować?”
Katarzyna stała w drzwiach — blada, wyczerpana, jakby narzuciła na siebie pierwsze ubrania z brzegu i przyjechała od razu po naszej wiadomości.
„Nie wiedziałam, co robić” — wyrzuciła z siebie szybko. „Powiedzieli, że nie można czekać”.
Jej oczy napełniły się łzami. „Mówili, że zakażenie może dojść do kręgosłupa. Powiedzieli, że nie ma was już w poczekalni, że próbowali się z wami skontaktować”.
„Nikt do nas nie dzwonił” — uciął ostro Piotr.
Spojrzałam na lekarza. „Ile razy próbowaliście do nas zadzwonić? Albo nas znaleźć?”
„Decyzję trzeba było podjąć natychmiast”.
Nie odpowiedział od razu.
„Zadzwoniliśmy raz” — przyznał. „Pielęgniarka próbowała państwa odszukać, ale bez skutku. Ze względu na pilność sytuacji działaliśmy za zgodą dostępnej osoby dorosłej”.
„I to wszystko?” Mój głos zabrzmiał ostrzej, niż zamierzałam.
Twarz lekarza stężała. „Dziecko potrzebowało pomocy”.
Popatrzyłam na Zosię. Jej maleńka buzia spokojnie spoczywała przy mojej piersi. Przeszła przez ból, zanim zdążyłam naprawdę zapamiętać brzmienie jej płaczu.
Ona już doświadczyła czegoś bolesnego.
Najpierw spojrzałam na lekarza. „Czy to uchroniło moje dziecko przed poważnymi konsekwencjami?”
Wypuściłam powietrze z płuc. „W takim razie jestem wdzięczna, że ją leczyliście”.
Katarzyna drżąco odetchnęła, jakby uznała, że zamierzam odpuścić.
„I wierzę, że chcieliście pomóc…”
Pomyślała, że się poddaję.
„…Ale mimo to podjęliście decyzję, która należała do nas”.
Twarz Katarzyny wykrzywiła się z bólu. „Wiem”.
„Nie, nie sądzę, żebyś wiedziała”. Znów odwróciłam się do lekarza. „W którym dokładnie momencie uznaliście, że nie jestem jej matką?”
Otworzył usta, lecz nie powiedział nic.
Spojrzałam na Katarzynę. „A ty kiedy to uznałaś?”
„Nikt z was nie ma prawa decydować, kiedy moje znaczenie się zaczyna”.
„W którym momencie postanowiliście, że nie liczę się jako jej matka?”
„Musieliśmy działać szybko…” — zaczął lekarz.
„Byliśmy w tym szpitalu. Raz spróbowaliście się z nami skontaktować, a potem oddaliście decyzję jej”. Skinęłam głową w stronę Katarzyny, mocniej przyciskając Zosię do siebie. „Chcę pełną dokumentację medyczną. Każdy wpis. Każdy formularz zgody. Nazwiska wszystkich osób, które brały udział w tej decyzji”.
Lekarz powoli skinął głową. „Mają państwo prawo do tych dokumentów”.
„I żądam oficjalnego postępowania wyjaśniającego”.
Po tych słowach znów zapadła cisza.
Piotr stanął tak blisko mnie, że nasze dłonie musnęły się o siebie. „I kopii procedur, na których, jak państwo twierdzą, się opieraliście”.
Katarzyna otarła twarz. „Naprawdę myślałam, że robię dobrze”.
„Chcę pełną dokumentację medyczną”.
„Przestraszyłaś się — powiedziałam. — Rozumiem, dlaczego tak postąpiłaś. Ale chcę wiedzieć coś innego: dlaczego system pozwolił ominąć mnie”. Potem odwróciłam się i spojrzałam lekarzowi prosto w oczy.
W drodze do domu Piotr powiedział cicho: „Powinienem był dokładniej ją obejrzeć, kiedy wróciliśmy”.
Odwróciłam głowę w jego stronę. „Nie rób tego”.
„Ja też”. Mój głos złagodniał. „To nie twoja wina”.
„Chcę wiedzieć, dlaczego system pozwolił ominąć mnie”.
Mocniej zacisnął palce na kierownicy. „Mówiłem, że chciałem być z tobą przy porodzie. Trzeba było nalegać. Powinienem był…”
„Nie możesz przepisać tego, co się stało, tak, żeby zrobić z siebie winnego”.
Wypuścił ciężki oddech i wpatrzył się w drogę. „Nienawidzę tego, że nas przy tym nie było”.
„Wiem. Ale jej nie przegapiliśmy”. Spojrzałam na tylne siedzenie, gdzie Zosia spała przypięta w foteliku. „Ona jest tutaj. Jest nasza. To właśnie musimy pamiętać”.
Kiedy wróciliśmy do domu, łazienka wyglądała dokładnie tak samo jak w chwili, gdy z niej wybiegliśmy. Ręcznik leżał na umywalce. Woda w wanience dawno wystygła.