„Dobrze, jedź, potem porozmawiamy” – zgodził się Wania, ale sam pogrążył się w zadumie.
I rzeczywiście, jak przewidywała Ludmiła, matka nie przyjęła wieści z radością.
„Dziecko bez ślubu sprowadziłaś, a ja cię ostrzegałam!” – posypały się wyrzuty один за другим. – „Ze swoimi kłopotami radź sobie sama. Ja wychodzę za mąż, nie potrzebna mi jesteś z bachorem. Wynoś się, gdzie chcesz!”.
„Mamo… – wyszeptała przez łzy Ludmiła. – Przecież to mój dom, tutaj dorastałam”.
„Nie denerwuj mnie. I tak mamy tu za ciasno”.
Tego dnia wyszła z domu z wysłużoną walizką w ręku. Matka nigdy nie stanęła na ślubnym kobiercu – kolejny zalotnik po prostu zniknął. Ludmiła mieszkała w akademiku, Wania na trzecim piętrze i pomagał jej, jak tylko mógł. Gdy zbliżał się termin urlopu macierzyńskiego, gospodyni uprzedziła: z dzieckiem nie ma tu dla niej miejsca.
Wieczorem Wania przyszedł z tortem.
„Ludka, wszystko rozplanowałem. Pojedziesz do moich rodziców na wieś. Powiemy, że jesteś moją narzeczoną. Zamieszkasz u nich, po porodzie mama pomoże. Potem staniesz w kolejce po mieszkanie”.
„Ale oszukiwać twoich rodziców…”
„Wszystko będzie dobrze” – powiedział twardo Wania.
Rodzice przyjęli Ludmiłę jak własną córkę. Ludzie na wsi byli przekonani, że już od dawna jest żoną Wani. On przyjeżdżał na weekendy, a ona odliczała dni do jego wizyt. Wkrótce urodził się syn, Aloszka. Rodzice Wani traktowali chłopca jak родного wnuka i we wszystkim pomagali.
Potem wszystko potoczyło się jakby samo z siebie: urządzili wesele, cała wieś świętowała. Aloszka podrósł, a młodym przydzielono zakładowe mieszkanie – przenieśli się do miasta. Oboje pracowali. Wania okazał się wspaniałym mężem, syna kochał jak własne serce. Więcej dzieci już nie mieli.
Lata mijały niepostrzeżenie. Aloszka skończył szkołę, zdobył zawód, ożenił się. Życie jakby wróciło na spokojne tory. Pewnego razu Ludmiła podeszła do lustra i niespodziewanie się uśmiechnęła: w odbiciu zobaczyła ten sam ciepły, łagodny uśmiech, którego kiedyś tak bardzo brakowało jej matce.