— Pan… wiedział? — wyszeptała, czując, jak grunt usuwa jej się spod stóp. — Wiedział pan, gdzie pracuję?
Podszedł bliżej i zniżył głos tak, by tylko ona mogła usłyszeć jego odpowiedź.
— Nie. Ale dziś rano zobaczyłem pani zdjęcie w teczce z aktami pracowników i zrozumiałem, że to nie może być przypadek.
Magdalena spojrzała bezradnie na kolegów, którzy już zaczynali wymieniać znaczące spojrzenia, potem na zamykające się drzwi gabinetu i na sekretarkę udającą z wielkim wysiłkiem, że niczego nie widzi.
— Mam syna — powiedziała cicho. — I ja… ja nie jestem kobietą, która drugi raz rzuca się w uczucia bez myślenia o konsekwencjach.
Piotr ujął jej dłoń ostrożnie, jakby bał się jednym zbyt gwałtownym ruchem wszystko zniszczyć.
— A ja nie jestem mężczyzną, który szuka przelotnych przygód. Te pięć dni było najlepszym, co spotkało mnie po rozwodzie. Jeśli pani pozwoli, nie będę pani ponaglał. Poczekam. Poznam pani syna. Udowodnię, że potrafię być obok nie tylko nad morzem, ale też w zwyczajnym życiu.
Magdalena podniosła na niego oczy. Nie było w jego spojrzeniu gry, pychy ani pragnienia, by zrobić wrażenie. Było tylko ciepło, spokój i taka szczerość, że nagle poczuła pieczenie pod powiekami.
— To nieprawdopodobne — szepnęła. — Przecież ja nawet nie wiedziałam, kim pan naprawdę jest.
— Teraz już pani wie. — Uśmiechnął się tym samym uśmiechem, od którego na wybrzeżu miękły jej kolana. — A ja mam zwyczaj naprawiać swoje błędy do końca.
Pół roku później byli małżeństwem. Mama Magdaleny patrzyła na rozpromienioną córkę, uśmiechała się tylko i kręciła głową: „A nie mówiłam? Los znajdzie cię wszędzie, choćbyś chowała się przed nim nad samym morzem. Nawet przy rozbitym arbuzie”.
Była kierowniczka, pani Beata Wójcik, nigdy nie potrafiła wyjaśnić, dlaczego zdjęcie Magdaleny dzień przed jej powrotem z urlopu nagle trafiło do teczki „nowi pracownicy” na biurku nowego dyrektora.
Ale to była już zupełnie inna historia.
Koniec.