Położyłam na stole pieniądze za siebie i wstałam.
— To już koniec?
— Tak. I więcej się do ciebie nie odezwę.
Wyglądał na szczerze urażonego.
— Ale dlaczego?
— Bo nie zamierzam budować relacji z człowiekiem, który wylicza koszt każdej serwetki.
Wieczorem napisał mi jeszcze, że współczesne kobiety są rozpieszczone i nie doceniają oszczędności.
Trzecia historia była chyba najbardziej absurdalna.
Oleg miał pięćdziesiąt cztery lata, pracował w IT i również był po rozwodzie. Rozmawiało nam się dobrze, wydawał się inteligentny i spokojny. Umówiliśmy się w restauracji. Spóźnił się dwadzieścia minut, tłumacząc korkami.
Usiedliśmy przy stoliku. Ja zamówiłam ciepłą sałatkę i herbatę. Kelner zwrócił się do Olega:
— A dla pana?
Oleg uśmiechnął się.
— Dziękuję, nic nie zamawiam. Jadłem w domu.
Spojrzałam na niego zaskoczona.
— Czyli… nie bierzesz absolutnie nic?
— Nie jestem głodny. Przyszedłem po prostu posiedzieć z tobą.
Siedział naprzeciwko i patrzył, jak jem sama. Rozmawiał o pogodzie, pracy i codziennych sprawach, a ja czułam się coraz bardziej niezręcznie. W końcu zapytałam:
— Może chociaż kawę zamówisz?
Pokręcił głową.
— Nie mogę, mam problemy z ciśnieniem. Jedz spokojnie, nie krępuj się.
To była jedna z najbardziej dziwnych sytuacji, jakie przeżyłam. Czułam się tak, jakbym zdawała jakiś dziwny egzamin.
Po kolacji zapłaciłam rachunek. Wyszliśmy na ulicę. Oleg zaproponował spacer, ale odmówiłam. Od razu się obraził.
— To dlatego, że nic nie zamówiłem? Przecież mówiłem, że jadłem wcześniej. Po co wydawać niepotrzebnie pieniądze?
Spojrzałam na niego i zapytałam:
— W takim razie po co zapraszać kobietę do restauracji?
Wzruszył ramionami.
— Bo tu jest przyjemnie. Ładny klimat, spokojnie. Czy naprawdę trzeba coś zamawiać?
Pożegnałam się i odeszłam. Na jego wiadomości już nie odpowiadałam.
Po tych wszystkich historiach zrozumiałam jedną rzecz: problem nie tkwi wyłącznie w skąpstwie. Chodzi o podejście do drugiego człowieka. Tacy mężczyźni nie traktują kobiety jak partnerki. Dla nich to raczej wygodny dodatek do życia — ktoś, kto ma dawać uwagę, obecność i emocjonalne wsparcie, ale najlepiej bez żadnych oczekiwań w zamian.
Najbardziej zdziwiło mnie to, że każdy z nich był później oburzony. Każdy twierdził, że jestem materialistką, że mam wygórowane wymagania albo że jestem zbyt dumna. Tymczasem ja nigdy nie oczekiwałam drogich prezentów czy luksusowych restauracji. Chciałam jedynie podstawowego szacunku: nie przyprowadzać kolegi na pierwszą randkę bez uprzedzenia, nie rozliczać serwetek kalkulatorem i nie siedzieć naprzeciwko kobiety w restauracji, obserwując, jak je sama.
To przecież nie kwestia luksusu, ale zwykłej kultury i wychowania. Mam jednak wrażenie, że wielu mężczyzn po pięćdziesiątce uważa, iż najważniejsze już w życiu zrobili: wychowali dzieci, przepracowali swoje lata, przeżyli rozwód. Teraz chcą „spokoju” i relacji bez wysiłku — bez inwestowania emocji, pieniędzy czy zaangażowania. Chcą, by ktoś po prostu był obok.
A kiedy kobieta oczekuje choćby minimum szacunku, automatycznie zostaje nazwana materialistką albo kobietą z wygórowanymi wymaganiami.
Po tych trzech randkach naprawdę zaczęłam się zastanawiać: czy to normalne przyjść na pierwsze spotkanie z kolegą i nawet o tym wcześniej nie wspomnieć? Czy człowiek, który wylicza koszt serwetek co do grosza, jest gotowy na jakikolwiek związek? I czy nie masz wrażenia, że wielu mężczyzn po pięćdziesiątce chce relacji tylko w teorii, ale w praktyce nie chce już dawać od siebie ani emocjonalnie, ani finansowo?