– Na co ty właściwie liczyłeś, kiedy uciekłeś do młodej kochanki? Że żona będzie siedziała pod drzwiami i czekała?

– Daj spokój, nie zachowuj się jak chłopak z liceum. Jaka ciąża teraz? Za miesiąc ślub, wyjazd do Zakopanego opłacony, a ja nie zamierzam spędzić całego miesiąca miodowego z mdłościami. Krótko mówiąc, dziecka już nie ma.

W jego głowie rozległ się głuchy łomot, jakby ktoś wyrwał parapet z muru wspomnień. Lena z każdym dniem stawała się coraz zimniejsza, jakby przez ich mieszkanie przeszła nagła listopadowa zamieć. Nagle zrozumiał, że ślub, działkowe grille, jej lekkie dotknięcia i obietnice były snem wypchanym watą. Błąd objął go jak poranna mgła.

Na miesiąc przed ślubem nie wytrzymał. Wepchnął rzeczy do tej samej starej torby i pod gniewnymi słowami Leny wyszedł z jej mieszkania, jakby we śnie wyskoczył przez okno.

…Dzwonek przy drzwiach odzywał się monotonną trelą, ale nikt nie otwierał. W mieszkaniu była pustka. Albo czas utknął tu bez ruchu, albo wszystko rozpłynęło się jak dym po Wielkanocy. Tomasz przeszedł korytarzem i nie usłyszał ani jednego głosu. Na ścianie nie było dziecięcych rysunków, na półkach zostały tylko blade ślady po wazonach.

Wyszedł na klatkę. Dom wydawał się zwinięty w supeł snu, panował w nim półcień. Zadzwonił do drzwi naprzeciwko. Za nimi zaszurały kapcie. Pani Helena, dawna przyjaciółka jego prababki, uchyliła zamek ostrożnie.

– Kto tam? Znowu hydraulik?

– To ja, Tomasz… – powiedział, czując, że serce za chwilę wyskoczy mu na wycieraczkę.

Kobieta, wycierając ręce o fartuch, aż się cofnęła.

– Jezus Maria, to naprawdę ty! Wróciłeś?

– Wróciłem… Nie wie pani, gdzie są… moi?

– Wejdź, czego stoisz na przeciągu – mruknęła i cofnęła się, wskazując mu miejsce przy wytartym stole.

W kuchni czajnik jęczał cienko, jak wiatr między grobami. Tomasz patrzył w zacienioną twarz sąsiadki.

– Myślałeś, że Ewa będzie na ciebie czekać, kiedy poleciałeś za podlotkiem? Wyjechała, Tomek. Córki zabrała. Pracę ma teraz w Lubelskiem, tam mieszkają. Twoje przelewy odkłada tak, jak trzeba, a za mieszkanie ja opłacam czynsz, bo tak mnie poprosiła. U nich wszystko poukładane.

– Gdyby to ode mnie zależało, tobym cię… porządnie przetrzepała! Dzieci zostawiłeś, żonę zamieniłeś na byle kogo… a teraz, kiedy cię przycisnęło, wróciłeś pod próg.

– Nie wyszło z kochanką? – zapytała ciszej, już bez gniewu, tylko z ciężkim smutkiem.

– Nie wyszło… – Tomasz podniósł się z krzesła. – Przepraszam, pani Heleno, że panią niepokoiłem.

– Siadaj! – powiedziała nagle tak ostro, że odruchowo znieruchomiał. – Jeszcze nie skończyłam. Gdyby wszyscy tylko zamykali drzwi przed głupcami, dawno by ciemność wygrała z tym światem. Dam ci adres Ewy. I telefon też. Ale musisz wiedzieć jedno: urodziła syna. Dowiedziała się, kiedy już odszedłeś. Nic ci nie powiedziała, po prostu wyjechała. Ciężko jej samej, wiejska pensja to nie warszawska wypłata, nianię opłaca, twoje grosze idą właściwie tylko na mieszkanie. No to teraz myśl…

Tomasz zamilkł i objął głowę dłońmi, jakby coś ciężkiego przygniotło mu skronie. Po chwili wstał, a głos miał twardy, metaliczny.

– Dziękuję pani… – powiedział i wyszedł w noc.

Kiedy wrócił do pustego kąta, długo stał przy oknie. Za szybą migotały obce, a jednak bolesnie znajome światła, każde jak mały, niemy wyrzut. Zapadając w sen, myślał tylko o jednym: żeby Ewa wybaczyła. Żeby choć kiedyś potrafiła wybaczyć…

– Na co ty liczyłeś, kiedy uciekłeś do młodej kochanki? Że żona będzie na ciebie czekała? – osądziła go sąsiadka.

Zamieniłem prawdziwą miłość na pustą urodę — i dopiero teraz zrozumiałem, jak gorzko płaci się za taki wybór.