Coraz częściej myślałem o tym nienarodzonym dziecku. I coraz częściej wracała do mnie Anna. W mojej pierwszej rodzinie wszystko było inne. Zbliżający się ślub przestał mnie cieszyć. Nagle, bardzo jasno, zrozumiałem, że rozwód był błędem. A życie z Wiką jeszcze większym.
W końcu, po wielu bezsennych nocach, miesiąc przed ślubem spakowałem tę samą podróżną torbę. Wika krzyczała za mną, rzucała przekleństwa, ale tym razem nie zatrzymałem się. Trzasnąłem drzwiami i wyszedłem.
Dzwoniłem jeszcze raz, potem trzeci. W mieszkaniu panowała cisza. Wyjąłem klucze, które przez cały ten czas nosiłem w portfelu. Przekręciłem zamek, wszedłem do przedpokoju i odruchowo zapaliłem światło.
Pusto. W pokojach nie było nikogo. Co gorsza, wyglądało tak, jakby od dawna nikt tu nie mieszkał. Gdzie Anna? Gdzie dziewczynki? – myślałem gorączkowo, zaglądając do pustych szaf.
Wyszedłem na klatkę schodową i zadzwoniłem do mieszkania naprzeciwko. Za drzwiami odezwały się kroki.
– Kto tam? – spytał z niezadowoleniem kobiecy głos.
To była pani Zofia, sąsiadka, która mieszkała w tym bloku od lat i przyjaźniła się jeszcze z moją zmarłą babcią.
– Ciociu Zosiu, to ja, Krzysztof – powiedziałem, a głos mi zadrżał. Serce znów biło jak oszalałe.
Drzwi otworzyły się szeroko. Starsza kobieta wytarła ręce w fartuch i aż cofnęła się z wrażenia.
– O Matko Boska! Krzysiek? To naprawdę ty? Wróciłeś?
– Ja, ciociu Zosiu. Wróciłem. Nie wie pani, gdzie są moi?
– Wejdź, nie stój tak na korytarzu – rzuciła, odsuwając się na bok.
Wszedłem do jej mieszkania. Usiadłem przy starym kuchennym stole, który pamiętałem jeszcze z dzieciństwa, i ponuro patrzyłem na sąsiadkę.
– A czego ty się spodziewałeś, kiedy poleciałeś do młodszej? Że żona będzie siedziała pod drzwiami i czekała? – powiedziała ciocia Zosia, siadając na taborecie naprzeciwko mnie.
Nie odpowiedziałem.
– Nie, Krzysiek. Twoja Anna wyjechała. Zabrała dzieci. Znalazła pracę w miasteczku w innym województwie. Za mieszkanie płacę ja, bo Anna co miesiąc przesyła mi pieniądze. Tu wszystko jest uregulowane.
Zamilkła na chwilę, a potem ciągnęła dalej:
– Gdyby to ode mnie zależało, dostałbyś po uszach jak mały chłopak. Czego ci brakowało? Dzieci zostawiłeś, żonę zamieniłeś na… Boże, wybacz. I po co teraz przyszedłeś? Z młodą się nie udało?
– Nie udało się, ciociu Zosiu – odpowiedziałem ponuro i podniosłem się z krzesła. – Pójdę już. Przepraszam, że przeszkodziłem.
– Pójdziesz? – krzyknęła nagle ostro. – Siadaj! Jeszcze nie skończyłam. Nie daj Boże, żeby twoja babcia to zobaczyła. Wstyd i hańba!
Usiadłem z powrotem, spuszczając głowę.
– Dam ci adres Anny. I jej nowy numer telefonu – westchnęła. – Ale musisz coś wiedzieć. Urodziła dziecko. Chłopca.

Drgnąłem tak, jakby ktoś uderzył mnie w pierś.
– Co? Jakie dziecko?
– Takie, Krzysztofie. Twoje. Anna była w ciąży, kiedy od niej uciekłeś. Dopiero się dowiedziała. A ty machnąłeś ogonem i zniknąłeś, więc nic ci nie powiedziała.
Patrzyłem na nią bez słowa.
– I ja też bym nie powiedziała – dodała twardo. – Niechby sobie żyła, jak chce. Ale teraz jest jej ciężko. Pensja nieduża, opiekunce trzeba płacić, a Anna pracuje, bo inaczej nie dałaby rady.
Potem pochyliła się trochę bliżej.
– Tych pieniędzy, które wysyłasz dzieciom, ona nie rusza. Tylko na mieszkanie mi odsyła. Tak to wygląda, Krzysiu. A teraz sam pomyśl, co z tym zrobisz.
Chwyciłem się obiema rękami za głowę. Pani Zofia też milczała. W kuchni było słychać tylko ciche tykanie zegara i mój urywany oddech.

Po chwili wstałem. Gardło miałem ściśnięte tak mocno, że ledwie wydobyłem z siebie głos.
– Dziękuję, ciociu Zosiu.
Wyszedłem.
Wróciłem do mieszkania. Przeszedłem do pokoju, który kiedyś był naszą sypialnią z Anną, i stanąłem przy oknie. Nad uśpionym miastem migotały setki świateł. Każde z nich wyglądało tak, jakby patrzyło na mnie w milczeniu i oskarżało.
Później, kiedy leżałem już w pustym mieszkaniu, długo nie mogłem zasnąć.
Myślałem tylko o jednym:
Żeby Anna mi wybaczyła. Żeby choć kiedyś potrafiła wybaczyć.