— To nie jest… Ja nie… to nieporozumienie!
Dotknął ekranu i odtworzył nagranie jej własnego głosu na głośniku.
Każde słowo o «mojej posesji» i «podjeździe po zachodniej stronie» padało ulicą.
—Okłamałeś moją załogę.
Drugi mężczyzna, inspektor miejski, który przybył z nim, otworzył tabliczkę.
—Musimy również omówić nieskoordynowane prace i posągi ogrodowe umieszczone na terenie służebności publicznej.
Stałem cicho, kładąc rękę na ramieniu Olivii.
Menedżer zwrócił się do mnie.
— Proszę pani, szczerze za to przepraszamy. Zapłacimy w całości za renowację Twojego samochodu. Koszty poniesie Twój sąsiad. Daję słowo.
Menedżer zwrócił się do mnie.
—Dziękuję, — Powiedziałem. I to wszystko. Żadnego przechwalania się, żadnych przemówień.
Valerie podjęła ostatnią próbę ucieczki.
—Ona mnie sprowokowała! Jej samochód wszystko zniszczył!
Nikt jej nie odpowiedział.
A potem Olivia wystąpiła z powagą małego sędziego i podała Valerie pudełko soku.
Valerie podjęła ostatnią próbę ucieczki.
—Moja mama mówi, że zimny napój pomaga w ciężki dzień.
Wściekły sąsiad wpatrywał się w pudełko z sokiem, jakby to był żywy granat.
Kilka tygodni później mój Chevrolet wrócił na podjazd — czysty i działający jeszcze lepiej niż wcześniej. Weranda została teraz świeżo pomalowana na bladożółty kolor dzięki Haroldowi i jednej bardzo zdeterminowanej ośmiolatce z wałkiem do malowania, który był za duży na jej dłonie.
To było jak żywy granat.
Po tym, jak Valerie otrzymała grzywny, na sąsiedniej posesji pojawił się znak «Na sprzedaż».
Olivia przycisnęła się do mnie na naprawionym ganku, gdy słońce powoli opadało nad jezioro.
— Mamo, jesteśmy już w domu, prawda?
— Tak, kochanie, — Szepnęłam. — Jesteśmy w domu.
I wtedy zdałem sobie sprawę: mój ojciec zostawił mi nie tylko stary dom.
Zostawił mi prawdziwy dom.