Nie odrywała wzroku od głównego wejścia.
Serce biło jej tak mocno, że miała wrażenie, iż każdy wokół słyszy jego rytm.
Nelli znajdowała się kilka metrów dalej.
Celowo.
Na wypadek, gdyby ktoś ich obserwował.
I wtedy Maria ją zobaczyła.
Najpierw dostrzegła znajomą sylwetkę.
Potem sposób chodzenia.
Wreszcie twarz.
Alina szła powoli.
Obok niej znajdowała się elegancko ubrana kobieta.
Trudno było odgadnąć, kim była.
Asystentką.
Opiekunką.
A może ochroniarzem.
Alina wyglądała olśniewająco.
Jeszcze piękniej niż na fotografiach.
Ale jednocześnie było w niej coś, co ścisnęło Marii serce.
Niezwykły spokój.
Nie ten naturalny.
Lecz chłodny, wyuczony spokój ludzi, którzy przez lata nauczyli się żyć według cudzych zasad.
Maria podniosła się z ławki.
Alina zatrzymała się dokładnie dwa kroki przed nią.
Przez kilka sekund żadna z nich się nie poruszyła.
Patrzyły sobie w oczy.
A cały świat wokół przestał istnieć.
— Mamo… — wyszeptała Alina tak cicho, że niemal zagłuszył ją szum fontanny.
Maria zrobiła krok naprzód.
Chciała ją objąć.
Jednak Alina uniosła dłoń.
Nie po to, by ją odepchnąć.
By ją ostrzec.
Ostrożnie.
— Nie mogę zostać długo — powiedziała szybko. — Czekają na mnie. Nie mogę zniknąć nawet na kilka minut.
— Córeczko… — głos Marii załamał się. — Przez tyle lat myślałam, że ty…
— Wiem.
Alina przerwała jej delikatnie.
Jej głos zadrżał.
— Wszystko wiem. Później czytałam o poszukiwaniach. Wiem, ile zrobiłaś.
Maria z trudem przełknęła łzy.
Po chwili zadała pytanie, które od chwili odnalezienia zdjęcia nie dawało jej spokoju.
— Kim jest mężczyzna ze zdjęć? Ten, z którym mieszkasz… Czy jesteś z nim z miłości?
Alina odwróciła wzrok tylko na ułamek sekundy.
To wystarczyło.
Maria zrozumiała więcej, niż chciała.
Jakby córka odczytała jej myśli, szybko powiedziała:
— To nie on mnie porwał.
Maria zamarła.
— Tamtej nocy wydarzyło się coś strasznego. Trafiłam w bardzo złe miejsce. Później ktoś pomógł mi się stamtąd wydostać. Najpierw mnie ukryto… a potem musiałam nauczyć się żyć od nowa.
— Kto ci pomógł? — zapytała Maria niemal szeptem.
Alina odpowiedziała cicho:
— Jego ludzie odnaleźli mnie dopiero później. Ale zanim to się stało…
Urwała.
Na moment zamknęła oczy.
— Wcześniej było znacznie gorzej. Nie chcę, żebyś znała wszystkie szczegóły.
Maria zagryzła wargę.
W głowie miała tysiące pytań.
Każde z nich chciało wydostać się na zewnątrz.
Ale wiedziała, że nie mają czasu.
Zadała więc tylko jedno.
Najważniejsze.
— Czy możesz wrócić? Do domu. Do mnie.
Alina spojrzała jej prosto w oczy.
— Dom to nie miejsce.
Na chwilę zamilkła.
— Dom to człowiek.
Po policzkach spłynęły jej łzy.
— Chcę wrócić do ciebie. Naprawdę chcę. Ale są warunki. I istnieje niebezpieczeństwo.
— Jakie niebezpieczeństwo?
Alina zrobiła szybki krok do przodu.
Ruchem niemal niewidocznym wsunęła Marii w dłoń małą, starannie złożoną kartkę.
— To kontakt do prawnika. Prawdziwego. Możesz mu zaufać. On wyjaśni ci, co masz robić dalej.
Przerwała na moment.
Gwałtownie nabrała powietrza, jakby walczyła z napływającymi łzami.
— Mamo…
Jej głos niemal się załamał.
— Wybacz mi, że tyle milczałam. Nauczono mnie, że tylko milczenie pozwala przeżyć.
Maria zacisnęła palce na kartce tak mocno, jakby trzymała w dłoni klucz do całego swojego życia.
— Nie jestem na ciebie zła — wyszeptała. — Chcę tylko odzyskać swoją córkę.
Alina uśmiechnęła się.
Po raz pierwszy od wielu lat.
Nie był to elegancki uśmiech kobiety z luksusowych fotografii.
To był ten sam drobny, dziecięcy uśmiech, który Maria pamiętała z czasów, gdy Alina biegała po domu z rozczochranymi włosami.
— Ja też tego chcę — odpowiedziała cicho.
W tej samej chwili kobieta stojąca kilka metrów dalej znacząco odchrząknęła.
To był umówiony sygnał.
Czas minął.
Alina odwróciła się i ruszyła przed siebie.
Nie obejrzała się ani razu.
Bo wiedziała, że gdyby spojrzała za siebie choć przez sekundę, mogłaby już nie znaleźć w sobie siły, by odejść.
Maria została sama przy fontannie.
Stała nieruchomo, z trudem powstrzymując łzy.
Po chwili podeszła do niej Nelli.
— Widziałaś ją — powiedziała cicho. — Jest żywa. To już ogromne zwycięstwo.
Maria skinęła głową.
Tak.
Alina żyła.
Ale gdzieś głęboko czuła, że odnalezienie córki nie było końcem tej historii.
To był dopiero jej prawdziwy początek.
Etap 5. Cena ocalenia i wybór, którego nie da się zmierzyć pieniędzmi
Prawnik okazał się człowiekiem spokojnym i rzeczowym.
Nie składał obietnic.
Nie próbował nikogo pocieszać.
Mówił wyłącznie o faktach.
Po dokładnym przeanalizowaniu dokumentów westchnął cicho i powiedział:
— Historia pani córki nosi wszystkie znamiona działalności międzynarodowej siatki przestępczej. Takie organizacje często ukrywają się pod pozorem ekskluzywnych przyjęć, wyjazdów i luksusowych ofert. To niezwykle delikatne sprawy. Jeden nieostrożny ruch może sprawić, że osoby odpowiedzialne znowu znikną… a razem z nimi pańska córka.