Spojrzałem w górę.
— Nie.
Potem przeczytałem drugi list — o pieniądzach, rachunku, dwóch podpisach i o tym, że nikt inny nie musi poświęcać się dla kłamstwa.
Kiedy skończyłem, moja matka wydychała powietrze tak, jakby przez wiele lat utrzymywała je w płucach.
Linda stała przy stole, drżąc całym ciałem.
— Więc tak to jest? Czy wy wszyscy mnie nienawidzicie?
— Nie, — powiedziała mama. — Po prostu nie będziemy cię już kryć.
Linda roześmiała się — nerwowo, gniewnie, niemal histerycznie.
— Potrzebowałem pomocy! Nie wiedziałem dokąd iść! Myliłem się, tak! Ale zawsze starałem się wszystko naprawić!
Spojrzałem na nią i powiedziałem:
— A potem powiedz prawdę na głos.
Rozejrzała się wokół stołu: kuzyni, wujkowie, mama, ja. Nie było dokąd pójść.
I po raz pierwszy w życiu ciocia Linda nie znalazła ani wymówki, ani pięknych słów.
— Ja… wziąłem pierścionek, — ona w końcu go wycisnęła.
Mama zamknęła oczy.
Potem Linda mówiła ciszej, załamując się: o swoim poczuciu winy, o wstydzie, o tym, że chciała zabrać przynajmniej coś dla siebie na pamiątkę, przynajmniej w jakiś sposób zatrzymać matkę, przynajmniej w jakiś sposób zagłuszyć poczucie obowiązku wobec niej.
Ale to już nie brzmiało jak wymówka.
Tylko jako prawda, powiedziane za późno.
Przed wyjazdem Linda po raz ostatni spojrzała na matkę. W jej wyglądzie było coś w rodzaju wyrzutów sumienia.
Mama nie odpowiedziała.
Linda odeszła.
Tym razem drzwi zamknęły się cicho.
Późnym wieczorem, gdy wszyscy wyszli i w domu w końcu zapadła cisza, wysłałem jej krótką wiadomość:
«Dziś po raz pierwszy powiedziałeś prawdę. Nie przestawaj».