— Sarah! — zawołałam. — Odłóż ten telefon! Wiesz, że nie chcę, żeby Eli był nagrywany!
Opuściła go tylko do połowy.
— Carina, to jest piękne! Nie widziałaś Facebooka?
Poczułam niepokój.
— Co jest na Facebooku?
Ktoś z końca ulicy krzyknął:
— Carina! Eli jest sławny!
Mój syn natychmiast schował się za moimi plecami.
Stanęłam przed nim.
— Wszyscy odkładacie telefony. Natychmiast. To dziecko.
Kilka osób zawstydzonych opuściło wzrok.
Powoli chowali telefony.
Ruszyłam przez mokrą trawę. Szlafrok ciągnął się przy ziemi, a Eli szedł tuż obok mnie.
Pierwszy parasol był ciemnoniebieski.
Na pudełku pod nim znajdowała się przywiązana karteczka.
„Dla Eli’ego”.
— Zostań z tyłu — powiedziałam.
— Mamo, jest tam moje imię.
— Wiem. Ale nie wiemy, kto to wszystko zostawił. Najpierw sama sprawdzę.
Przyklęknęłam i podniosłam wieczko.
W następnej sekundzie krzyknęłam.
W środku znajdował się starannie zawinięty pakunek w niebieskim materiale.
Przez krótką chwilę wyglądał dziwnie i niepokojąco.
Potem dostrzegłam drewnianą rączkę.
Srebrny guzik.
I imię Eli zapisane charakterystycznym pismem mojego męża.
Eli natychmiast uklęknął obok mnie.
— To parasol taty — wyszeptał.
— Tak.
— Jak on się tutaj znalazł?
Spojrzał na pudełka, potem na sąsiadów.
Zbladł.
— Mamo, powinniśmy zadzwonić na policję. To jest trochę straszne.
— Wiem. Nie będziemy ruszać niczego więcej, dopóki nie dowiem się, kto za tym stoi.
— Poczekaj! Jest list!
Spojrzałam w dół.
Pod paskiem parasola znajdowała się złożona kartka papieru.
— Przeczytaj ją — szepnął.
Ręce drżały mi, kiedy rozwijałam kartkę.
„Eli,
Obiecałam, że oddam ten parasol. Nie przypuszczałam jednak, że wróci do domu wraz z całym tłumem ludzi.
Dziękuję, że osłoniłeś mnie wtedy, gdy czułam się niewidzialna.
Jenelle.”
— To ta pani — powiedział Eli. — Nazywała się Jenelle.
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, pod dom podjechał srebrny samochód.
Powoli wysiadła z niego ciężarna kobieta, podtrzymując brzuch jedną ręką.
— To ona, mamo.
Przycisnęłam parasol Darrena do piersi i podeszłam bliżej.
— Ty jesteś Jenelle?
Skinęła głową.
— Carina, bardzo przepraszam.
Poczułam napięcie.
— Skąd znasz moje imię?
— Ktoś napisał je w komentarzach pod moim wpisem na Facebooku. Powiedzieli, że są waszymi sąsiadami.
Spojrzałam w stronę Sarah, która nagle zaczęła wyjątkowo interesować się chodnikiem pod nogami.
— Napisałaś post o moim synu?
Twarz Jenelle posmutniała.
— Chciałam tylko publicznie podziękować.
— Nie. Mój syn ma dwanaście lat. Oddał ci coś niezwykle ważnego. A teraz ludzie traktują go jak atrakcję.
— Nie podałam waszego adresu — powiedziała szybko. — Przysięgam. Użyłam tylko jego imienia. Nie wspomniałam szkoły ani ulicy.
— Więc jak nas znaleźli?
— Wspomniałam o przystanku autobusowym przy trasie 47. Pan Collins rozpoznał Eli’ego i zaproponował, że pomoże zwrócić parasol. O tych pudełkach dowiedziałam się dopiero dziś rano.
— Czyli ty rozpoczęłaś tę historię, a obcy ludzie ją rozbudowali.
— Tak — odpowiedziała cicho. — I powinnam była lepiej się nad tym zastanowić.
Eli wyszedł zza moich pleców.
— Z pani dzieckiem wszystko dobrze?
Oczy Jenelle natychmiast zaszkliły się łzami.
— Tak, kochanie. Wszystko dobrze. Właśnie wracałam z badania USG. Lekarz powiedział mi, żebym bardzo uważnie obserwowała ruchy dziecka. Bardzo mnie to przestraszyło.
Eli skinął głową.
— To dobrze.
Przełknęłam ślinę i spojrzałam na nią ponownie.
— Dobroć nie daje nikomu prawa do wchodzenia w nasze życie bez zaproszenia.
Jenelle otarła policzek.
— Wiem. Twój syn powiedział mi wtedy, że ten parasol należał do jego taty. To bardzo mnie poruszyło.
— Nie, nie rozumiesz. Eli do dziś zasypia w bluzie Darrena, kiedy jest burza. Ten parasol nie był zwykłym przedmiotem.
Jenelle spuściła wzrok.
— Masz rację. Przepraszam, Eli. Przepraszam, Carina.
Przełknęłam ślinę, próbując opanować emocje.
Jeden z nastolatków ponownie uniósł telefon, próbując nagrać kolejne ujęcie.
Jenelle odwróciła się gwałtownie w jego stronę.
— Przestańcie filmować tę rodzinę. To ich dom, a nie scena do przedstawienia.
Tym razem nikt nie protestował.
Kiedy chodnik w końcu opustoszał, spojrzałam na Eli’ego.
— Zabieramy to wszystko do środka.
— Możemy najpierw otworzyć kilka pudełek? — zapytał ostrożnie.
— Nie, Eli.
— Proszę, mamo. Może niektórzy ludzie naprawdę chcieli po prostu zrobić coś dobrego.
— Przestraszyli nas.
— Wiem. Mnie też się to nie podoba.
Westchnęłam ciężko.
— Eli, zamienili parasol twojego taty w projekt całego miasta.
Spojrzał na niebieski parasol schowany pod moim ramieniem.
— Może właśnie ten fragment najbardziej spodobałby się tacie.
Chciałam się z nim spierać, ale zabrakło mi argumentów.
Po chwili pokręcił głową.
— Nie. Chcę zobaczyć, dlaczego ci ludzie tu przyszli.