—Ale z każdą nową czynnością stawał się coraz odważniejszy, — Cameron kontynuował. — Wracałem do domu i naprawdę chciałem ci wszystko opowiedzieć. Opowiedz mi, jak pomagam starszemu mężczyźnie spełnić jego marzenie i nauczyć się tańczyć dla kobiety, którą kocha. Ale potem przypomniał sobie, że obiecał zachować to w tajemnicy.
Wydychał powoli.
— Wiesz, co było najgorsze?
Spojrzałem na niego.
— Co?
—Trudno mi było wrócić do domu z czymś pięknym w głowie i nie móc podzielić się tym z osobą, której od początku chciałam opowiedzieć.
—Pomogłem starszemu mężczyźnie spełnić jego marzenie i nauczyć się tańczyć dla kobiety, którą kocha.
Coś w środku w końcu mnie puściło.
Nie tylko dlatego, że mój mąż okazał się niewinny.
Ale dlatego, że doskonale rozumiał, w czym dokładnie popełnił błąd.
— Przestałem zadawać pytania, — Przyznałem się. — I sam wymyśliłem na nie odpowiedzi.
Skinął głową raz.
—I sprawiłem, że było ci to zbyt łatwe.
Nauczyciel uśmiechnął się z poczuciem winy.
—A tak przy okazji, mam na imię Grace.
Podniosła słuchawkę.
—A ja byłem idiotą, który wysłał tę wiadomość.
— Odpowiedzi na nie sam wymyśliłem.
Mrugnąłem ze zdziwienia.
— Ty?
Ona się roześmiała.
—Po każdej próbie piszę do wszystkich wolontariuszy: «Wczorajsza noc była idealna». To po prostu mój sposób, żeby im podziękować.
Cameron jęknął.
— Zapomniałem, że powiadomienia z telefonu są duplikowane przez zegar.
Nie mogłem tego znieść i śmiałem się.
Grace się uśmiechnęła.
—Moje wiadomości nigdy wcześniej nie wywołały takiego zamieszania.
—To po prostu mój sposób, żeby im podziękować.
Arnold delikatnie oczyścił gardło.
— Nie chcę ci przeszkadzać…
Wszyscy się do niego zwróciliśmy.
—Ale Irene już jest na zewnątrz.
Jego twarz natychmiast stała się całkowicie biała.
— Cam, nie mogę.
Cofnął się.
— Naprawdę nie mogę.
Cameron ruszył w jego stronę.
—Ale Irene już jest na zewnątrz.
Bez wahania złapałam męża za nadgarstek.
Zatrzymał się. Spojrzałem na Arnolda.
—Cały ranek byłam pewna, że miłość po cichu zniknęła z mojego małżeństwa, — Powiedziałam.
Spojrzał mi w oczy.
— Ale myliłem się.
Ostrożnie wyjąłem białą różę z jego drżącej dłoni, a następnie włożyłem ją z powrotem do jego palców.
— Proszę, nie spędzaj kolejnego dnia na myśleniu o tym, co mogłoby się stać, gdybyś był tylko o pięć sekund odważniejszy.
— Ale myliłem się.
Arnold z trudem połknął.
—A co jeśli ona odmówi?
—Wtedy przynajmniej będziesz wiedział, — Uśmiechnąłem się. — Ale z jakiegoś powodu wydaje mi się, że tak się nie stanie.
Spojrzał w stronę drzwi.
Kobieta o srebrnych włosach właśnie weszła do korytarza.
Miała na sobie jasnoniebieską sukienkę. Rozejrzała się po pokoju, aż jej wzrok skupił się na Arnoldzie.
Na jej twarzy natychmiast pojawił się uśmiech.
—A co jeśli ona odmówi?
Arnold wziął jeden niepewny oddech.
A potem drugi.
W końcu do niej poszedł.
— Irena…
Śmiała się cicho.
— Cześć, nieznajomy.
Podał jej białą różę.
—Od 1968 roku chciałem cię o jedną rzecz zapytać.
Czekała w milczeniu.
—Czy zgodzisz się dać mi taniec, na który nigdy nie odważyłem się cię wtedy zaprosić?
—Od 1968 roku chciałem cię o jedną rzecz zapytać.
Przez jedną nieskończenie długą chwilę na sali panowała całkowita cisza.
Następnie Irena wzięła kwiat.
—Już zaczynałem myśleć, że nigdy nie zapytasz.
Ludzie wokół cicho oklaskiwali.
Zaczęła grać muzyka.
Arnold wyciągnął rękę. Irene włożyła do niego dłoń.
Jego pierwszy krok okazał się niezręczny.
Drugi okazał się wcale nie lepszy.
A po trzecim oboje śmiali się tak mocno, że w ogóle ich to nie obchodziło.
—Już zaczynałem myśleć, że nigdy nie zapytasz.
Spleciłam palce z palcami Camerona.
—Następnym razem, — szepnąłem, — jeśli bronisz czyjejś nadziei, po prostu powiedz mi, o to właśnie chodzi.
Spojrzał na mnie.
— Obiecuję.
—A następnym razem, — dodał, ściskając moją dłoń, — zapamiętam, że twoje uczucia powinny być na pierwszym miejscu.
Położyłem głowę na jego ramieniu i patrzyłem, jak Arnold i Irene powoli kręcą się w delikatnym świetle lamp.
— Będę pamiętać, że twoje uczucia powinny być na pierwszym miejscu.
— Wiesz… — Powiedziałem cicho.
— Co?
—Wczorajsza noc była naprawdę idealna.
Cameron widział, jak Arnold przypadkowo nadepnął Irene na stopę. Zaśmiała się głośno i pocałowała go w policzek.
Mąż się uśmiechnął.
— Prawie idealnie.
A potem zwrócił się do mnie.
—Teraz wszystko jest naprawdę idealne.
—Wczorajsza noc była naprawdę idealna.