Tamtej nocy, kiedy Tiffany zasnęła, sięgnęłam do kosza po pudełko. I wtedy Greg gwałtownie chwycił mnie za nadgarstek.
— Obiecaj mi, że nic z tym nie zrobisz — powiedział.
— Greg, o czym ty w ogóle mówisz?
Spojrzał na mnie tak, jakby błagał o coś znacznie większego niż zwykły test.
— Nie wszystko musi zostać odkryte, Sue.
Od tamtej chwili zachowywał się coraz dziwniej.
Po kolacji długo stał w korytarzu i obserwował Tiffany — jak nakrywa do stołu, śmieje się czy czyta książkę. Patrzył na nią tak, jakby panicznie bał się ją stracić.
Pewnego dnia zapytałam:
— Wszystko w porządku?
— Jestem po prostu zmęczony. Ciężki tydzień — odpowiedział.
Ale coś we mnie już nie pozwalało odpuścić.
Kilka dni później rano zauważyłam jego kubek stojący na blacie kuchennym.
Tiffany weszła zaspana do kuchni.
— Mamo, po szkole dokończymy tabelkę z cechami genetycznymi?
— Jasne, kochanie.
Kiedy wyszła, zostałam sama przy zlewie.
W jednej ręce trzymałam kubek Grega.
W drugiej sterylny patyczek.
Nie chciałam być żoną zdolną do czegoś takiego.
Ale jeszcze mniej chciałam być matką, która ignoruje oczywiste sygnały.
— To nie szpiegowanie — powiedziałam cicho do siebie. — Chronię swoje dziecko.
Ostrożnie pobrałam próbkę z brzegu kubka. Zamknęłam fiolkę. Oznaczyłam inicjałami.
I wysłałam test.
Wyniki przyszły we wtorek.
Greg był pod prysznicem, kiedy otworzyłam wiadomość. Miałam wrażenie, jakbym trzymała w rękach bombę. I rzeczywiście eksplodowała.
Patrzyłam na słowa „0% zgodności DNA” tak długo, że chyba zapomniałam mrugać.
Ale najbardziej przeraził mnie nie brak zgodności.
Najgorsze było to, że zgodność jednak istniała.
Mike.
Ojciec chrzestny Tiffany. Najlepszy przyjaciel Grega z czasów studiów. Człowiek, który miał klucz do naszego domu.
Zamknęłam laptop. Nogi same zaniosły mnie do łazienki. Usiadłam na brzegu wanny i patrzyłam w płytki.
Siedziałam tak, dopóki nie ucichł szum wody i nie odsunęła się zasłona prysznica.
— Sue?
Wstałam.
— Musimy dziś wieczorem porozmawiać. Nie wracaj późno z pracy.
Po szkole spakowałam rzeczy Tiffany i zawiozłam ją do siostry.
— Tata też przyjedzie? — zapytała, przytulając poduszkę z jednorożcem.
— Nie tym razem, skarbie. Ja i tata musimy dłużej popracować, więc zostaniesz u cioci Karen.
Wieczorem czekałam w kuchni.
Greg wszedł do domu i od razu wyczuł napięcie.
— Sue?
Bez słowa przesunęłam w jego stronę telefon. Na ekranie widniały wyniki.
Spojrzał — i momentalnie pobladł.
— Proszę… Sue…
— Wyjaśnij mi, dlaczego masz zero procent zgodności DNA z naszą córką.
Zacisnął dłonie na oparciu krzesła.
— Ona jest moja.
— Może emocjonalnie. Ale nie biologicznie. Prawda?
Drgnęła mu szczęka.
— Nie mogłem dać ci dziecka, Sue. Próbowałem. Wciąż i wciąż. Problem był we mnie. To przeze mnie nam się nie udawało.
— I co dalej? — zapytałam lodowatym tonem. — Po prostu wykorzystałeś DNA Mike’a bez mojej zgody?
Milczał.
— Sfałszowałeś mój podpis w klinice?
Spuścił wzrok.
Wskazałam palcem ekran.
W końcu wyszeptał:
— Nie miałem wyboru.
— Miałeś wybór zawsze. Po prostu prawda ci nie odpowiadała.
Następnego ranka pojechałam do Mike’a i Lindsay.
Drzwi otworzyła Lindsay w legginsach i z kubkiem kawy.
— Sue? Wyglądasz okropnie. Co się stało?
— Muszę porozmawiać z Mike’em. Natychmiast.
Najwyraźniej po mojej twarzy widziała, że to nie jest zwykła wizyta. Odsunęła się bez słowa.
Mike wyszedł z korytarza. Gdy mnie zobaczył, zamarł.
— Wiedziałeś? Przez cały ten czas wiedziałeś prawdę o mojej córce?
Przejechał dłonią po twarzy.
— Sue…
— Odpowiedz.
— Tak. Wiedziałem.
Lindsay gwałtownie odwróciła się do niego.
— Wiedziałeś o czym?
Mike patrzył tylko na mnie.
— Greg był załamany. Czuł się bezużyteczny. Powiedział, że najbardziej na świecie pragniesz dziecka, a on nie może ci go dać. Poprosił mnie o pomoc.
— Pomoc? — powtórzyłam. — Tak to nazywasz?
— Mieliśmy układ — powiedział szybko Mike. — Męski układ. Nikt nie miał się dowiedzieć. Nie zamierzałem być częścią życia dziecka. To miała być tylko… biologia. Greg miał pozostać ojcem pod każdym ważnym względem.
Lindsay patrzyła na niego, jakby nagle zaczął mówić w obcym języku.
— Męski układ? Dotyczący ciała innej kobiety? Wy mówicie serio?
Głos Mike’a zadrżał.
— Myślałem, że ratuję wasze małżeństwo. Że daję wam prezent.
— Oboje uznaliście — powiedziała cicho Lindsay — że prawda nikomu nie jest potrzebna.
Wtedy zadzwonił jej telefon. Na ekranie pojawiło się imię Grega. Pokazała go nam, odebrała i włączyła głośnik.
A potem chłodno powiedziała:
— Nigdy więcej nie dzwoń do mojego domu.
I rozłączyła się.
Kilka minut później zadzwoniłam na policję.
Nie tylko dlatego, że chciałam ukarać Grega — choć tak, chciałam.
Ale również dlatego, że to nie była wyłącznie zdrada. To było fałszowanie dokumentów, oszustwo medyczne i pogwałcenie mojego prawa do decydowania o własnym ciele.