W salonie panował taki zaduch, że miałam wrażenie, iż tapeta za chwilę zacznie odklejać się od ścian. Pięćdziesiąte urodziny to poważna okazja, dlatego mój mąż Witalij uparł się na świętowanie „z rozmachem”, choć ja marzyłam jedynie o spokojnym wieczorze w gronie najbliższych.
— Za moją ukochaną Galinkę! — Witalij, zaczerwieniony od alkoholu, z rozpiętym kołnierzykiem, uniósł kieliszek. — Za kobietę, która dba o nasz dom i od trzydziestu lat znosi mój trudny charakter!
Mówił pięknie, tym samym miękkim, aksamitnym głosem, którym kiedyś mnie oczarował. Goście — głośna mieszanka krewnych, sąsiadów i znajomych z pracy — zareagowali entuzjastycznie, stukając się kieliszkami.
Uśmiechałam się swoim wypracowanym „uroczystym” uśmiechem. Był jak element stroju — obowiązkowy i dopracowany, choć lekko napinał twarz.
Tylko że spojrzenie mojego męża nie było skierowane na mnie. Sunęło powoli po głębokim dekolcie Żanny — naszej swatki, siedzącej naprzeciwko.
Żanna, matka naszego zięcia Siergieja, najwyraźniej postanowiła tego wieczoru przyciągnąć całą uwagę na siebie. Jej sukienka w panterkę opinała się na sylwetce z taką siłą, jakby ledwo wytrzymywała napór.
Złapała spojrzenie Witalija, przeciągle poruszyła ramieniem i poprawiła wysoko upięte włosy.
— Oj, coś mi duszno — westchnęła teatralnie, wachlując się serwetką. — Powietrza brak. Witalik, może odprowadzisz damę na balkon? Jeszcze się zgubię w tych waszych apartamentach.
Mój mąż poderwał się z miejsca, jakby nagle znów miał dwadzieścia pięć lat.
— Z największą przyjemnością!
— Galu, tylko na chwilę — rzucił. — Przewietrzymy się.
Skinęłam głową i dalej kroiłam tort. A gdzieś głęboko pod żebrami zaczął narastać zimny, ciężki ciężar.
Wyszli, a ja zauważyłam, jak Witalij szczególnie starannie domknął drzwi balkonowe. Chciał prywatności. Chciał odciąć się od reszty.
Nie zauważył jednak drobiazgu.
Uchylonej górnej części okna.
Mechanizm był ustawiony na mikrowentylację, ale zawias już dawno się poluzował i zostawił szczelinę.
Akustyka naszego podwórza działała jak wzmacniacz — każdy szept wracał wyraźny.
Wstałam spokojnie.
Muzyka grała głośno.
Podeszłam do drzwi i jednym krótkim ruchem zamknęłam je na zatrzask.
Potem wyłączyłam muzykę.
— Kochani — powiedziałam spokojnie. — Posłuchajmy przez chwilę ciszy.
Zapadła cisza.
I wtedy rozległ się głos.
— No chodź tu, mój tygrysie… — przeciągle powiedziała Żanna. — Twoja kura i tak nic nie zauważy.
Ktoś przy stole gwałtownie wciągnął powietrze.
— Mam jej już dość — mruknął Witalij. — Wiecznie ponura. A ty… zupełnie co innego.
Ścisnęłam oparcie krzesła.
Nie było bólu.
Była jasność.
Koniec.
— Kiedy wyjeżdżamy? — mówił dalej. — Powiedziałem jej, że jadę służbowo. Uwierzyła.
— Tylko pieniądze weź — zaśmiała się Żanna. — Ona przecież wszystko liczy.
— Z jej konta wezmę — prychnął. — Wiem, gdzie trzyma PIN.
Goście siedzieli nieruchomo.
Jak sparaliżowani.
— A mieszkanie? — zapytała Żanna.
— Załatwię — odpowiedział. — Ona i tak wszystko zniesie.
To słowo zawisło w powietrzu.
Zniesie.
Przez lata znosiłam wszystko.
Ale nie dziś.
Na balkonie rozległy się odgłosy pocałunków.
— Fuj — powiedziała Marina i wstała.
— Mamo…
Podniosłam rękę.
Jeszcze nie.
Klamka szarpnęła się.
Raz.
Drugi.
Drzwi się nie otworzyły.
— Galia! Otwórz!
Witalij spojrzał przez szybę.
Zobaczył wszystkich.
Milczących.
Patrzących.
Zrozumiał.
Żanna też.
Skurczyła się.
— To żart! — krzyknął. — Żart!
Podeszłam do okna i uchyliłam je szerzej.
— Witalij — powiedziałam spokojnie. — Klucze dostaniesz przez okno. Możesz iść.
— Ty źle zrozumiałaś!
— Źle to ja żyłam trzydzieści lat.
Otworzyłam drzwi.
Wpadli do środka.
— Kartę zablokowałam — dodałam. — Rzeczy odbierzesz jutro.
Goście w milczeniu wstawali.
Zrobili przejście.
Korytarz wstydu.
Nikt na niego nie patrzył.
Drzwi się zamknęły.
I nagle zrobiło się lekko.
Wróciłam na swoje miejsce.
Nalałam wina.
— No i proszę — powiedziałam. — Śmieci same się wyniosły. A teraz… bawimy się dalej.
Upiłam łyk.
Smak był cierpki.
Ale finał — słodki.
Zaczynałam od nowa.
Bez cierpliwości.
Epilog
Minęło pół roku.
Mieszkanie się zmieniło. Ja też.
Rozwód był szybki.
Daczę zachowaliśmy.
Siergiej zerwał kontakt z matką.
A ja nauczyłam się tańczyć tango.
I odkryłam jedno:
nie trzeba prowadzić.
Wystarczy wiedzieć, dokąd się idzie.