Andrzej nigdy nie był zazdrosny. Ani razu. Przez szesnaście lat małżeństwa nie wywołał awantury, nie zaglądał mi do telefonu, nie pytał lodowatym tonem: „Gdzie byłaś?”, kiedy tak naprawdę chodzi o „z kim byłaś?”.
Wracałam z firmowych imprez po pierwszej w nocy — spał. A jeśli nie spał, to i tak leżał cicho, nie zapalał światła, nie siadał na łóżku, żeby mnie przesłuchiwać. Rano słyszałam tylko: „dzień dobry”, czajnik szumiał, tosty pachniały jak zawsze. Wszystko po staremu.
Pisał do mnie kolega z pracy, Darek — memy, pytania służbowe, czasem zwykłe „co tam?”. Telefon leżał na stole ekranem do góry. Powiadomienia same wyskakiwały: „Darek: ))) hahaha, widziałaś to?”. Andrzej przechodził obok, rzucał okiem i szedł dalej. Ani jednego pytania. Ani jednego „a kto to jest ten Darek?”. Ani razu.
Zostawałam dłużej po pracy — „narada”, „deadline”, „dziewczyny namówiły mnie na kieliszek”. Andrzej kiwał głową: „Dobrze. Kolacja jest w lodówce”. Bez cienia podejrzenia, bez podtekstu, bez tego ironicznego „taaak, narada, jasne”.
Szesnaście lat. Równe, spokojne, absolutne zaufanie. Jak mur, który stoi niewzruszenie — cichy, pewny, bez pytań.
Nienawidziłam tego muru.
Bo Lena — moja najlepsza przyjaciółka — żyła inaczej.
Jej Sławek był zazdrosny tak, że szyby mogłyby popękać. Lajk od obcego faceta w mediach społecznościowych — awantura. Pół godziny spóźnienia z pracy — przesłuchanie. Nowa sukienka — „dla kogo się tak wystroiłaś?”. Uśmiech do kasjera w sklepie — „co, flirtujesz przy mnie?”.
Lena narzekała. Przy każdym naszym spotkaniu — przy kawie, przy winie, przez telefon:
— Sławek znowu zrobił jazdę. O zdjęcie na WhatsAppie. Darł się czterdzieści minut. Ja już nie mam siły tak żyć.
A potem i tak zawsze dodawała, jak refren, który znałam na pamięć:
— Ale to dlatego, że mnie kocha. Jest szalony, ale kocha. Gdyby nie kochał, byłoby mu wszystko jedno.
Słuchałam jej. Wierzyłam. Patrzyłam na swojego Andrzeja — spokojnego, cichego, który nie sprawdzał telefonu i nie pytał „kto to jest ten Darek” — i myślałam: czyli jemu naprawdę jest wszystko jedno.
To nie zaczęło się od razu. Przez pierwsze lata cieszyłam się, że mam normalnego męża. Nie wariata, nie kontrolera, nie właściciela. Ufa. Szanuje. Nie dusi.
Potem coś zaczęło mnie uwierać. Nie mocno, raczej w tle. Jak ząb, który niby nie boli, ale ćmi, i człowiek co chwilę dotyka go językiem.
Bo Lena opowiadała o Sławku, a jej oczy błyszczały. Nie od łez. Od czegoś innego. Od poczucia, że dla kogoś jest ważna. Tak ważna, że ktoś przez nią traci głowę. Że ktoś przez nią krzyczy, trzaska drzwiami, nie śpi po nocach. Ona była centrum czyjegoś świata. Samym środkiem.
A ja — nie. Ja tkwiłam w ciszy. W równym, spokojnym, niemal bezszelestnym małżeństwie. Tam nikt nie krzyczał, nie trzaskał, nie wariował. Wszystko było poprawne. I od tej poprawności robiło mi się niedobrze.
Zaczęłam go sprawdzać.
Zakładałam nową sukienkę — nie do pracy, nie dla koleżanek. Dla niego. Wychodziłam do salonu i obracałam się przed nim.
— I jak?
— Ładna. Pasuje ci.
— To wszystko?
— A co jeszcze?
— Nic…
Czekałam na: „Dla kogo się tak ubrałaś?”. Czekałam na zazdrość, na ogień, na cokolwiek. A on mówił tylko „ładna” — szczerze, spokojnie, bez wysiłku. I miałam wrażenie, że to za mało. Za mało, Andrzej. Ja nie chciałam „ładna”. Chciałam usłyszeć: „oszalałaś? W takiej sukience wszyscy faceci będą się za tobą oglądać”. Chciałam, żeby go to ruszyło. Chciałam, żeby bał się mnie stracić.
Kiedyś specjalnie wróciłam dwie godziny później. Nie z pracy — od Leny. Piłyśmy wino, gadałyśmy. Telefon miałam wyciszony. Pięć nieodebranych połączeń od mamy. Od Andrzeja — ani jednego.
Wróciłam do domu o jedenastej. Oglądał telewizję. Spojrzał na mnie i skinął głową.
— Cześć. Jadłaś coś?
— Tak. A ty nie dzwoniłeś.
— A po co?
— No… spóźniłam się. Nie martwiłeś się?
Zamyślił się naprawdę. Nie grał, nie udawał. Po chwili powiedział:
— Jesteś dorosła. Gdyby coś się stało, zadzwoniłabyś.
Dorosła. Zadzwoniłabyś. Wszystko logiczne. Wszystko rozsądne. I wszystko obok mnie…
Zaczęłam porównywać. Codziennie, po każdej rozmowie z Leną. Sławek przyniósł jej kwiaty po awanturze, w ramach przeprosin. „Dziewiętnaście róż, wyobrażasz sobie? Czerwonych! I karteczka: przepraszam, kocham cię, idiota ze mnie”. Andrzej przynosił mi kwiaty raz do roku, na urodziny. Tulipany. Po cichu.
Sławek napisał Lenie wiersz. Koślawy, zabawny, z błędami — ale jednak wiersz. Andrzej nie pisał nic. Na kartkach miałam tylko: „Wszystkiego najlepszego. Andrzej”. Kropka. Jak w formularzu.
Sławek zrobił Lenie niespodziankę — restauracja, świece, muzyka. Po dwóch tygodniach cichej wojny o jej zdjęcie w sieci. Andrzej pytał: „Może zjemy gdzieś kolację?” — bez świec, bez muzyki, bez dramatu. Po prostu: kolację. „Gdzieś”.
Patrzyłam na tych dwóch mężczyzn — na Sławka i Andrzeja — jak na dwa bieguny. Ogień i lód. Namiętność i flauta. Miłość i… co? Przyzwyczajenie? Wygoda? „Kolacja jest w lodówce”?