— A ty, o ile rozumiem, jesteś Swietłana Wiktorowna.
Napięła.
— Tak. Kim jesteś?
Skinął lekko głową, jakby jego przypuszczenie zostało potwierdzone.
— Prawnik. Reprezentuję interesy banku i… w pewnym sensie śledztwo w starej sprawie.
Słowo «consequence» uderzyło ją mocniej niż uderzyła.
Kobieta w szacie wycofała się.
— Jaka inna konsekwencja? — szepnęła.
Prawnik otworzył folder.
— Mieszkanie, w którym aktualnie przebywasz, było przedmiotem aresztowania i późniejszej transakcji o wątpliwych okolicznościach. Ale jest ważny szczegół.
Zatrzymał się.
I podczas tej przerwy Swietłana poczuła, jak zimno podnosi się wzdłuż kręgosłupa.
— Transakcja została sfinalizowana w okresie, gdy właścicielowi groziło postępowanie karne. A to oznacza… — spojrzał bezpośrednio na Andreya, —, że zgoda mogła zostać sfałszowana.
Andrey ostro interweniował:
— Wszystko było legalne! Dokumenty uzupełniłem za pośrednictwem notariusza!
Prawnik odpowiedział dokładnie na.
— Notariusz już zeznał.
Cisza.
Pełne.
Wydawało się, że nawet powietrze przestało się poruszać.
Swietłana powoli zwróciła się do męża.
— Więc nie przekreśliłeś mnie tak po prostu… — jej głos się oziębł. — Czy ty też ukradłeś mi życie?
Andrey nie powiedział ani słowa.
I to milczenie okazało się gorsze od uznania.
Kobieta w szacie cofnęła się o kolejny krok.
— Andrey… czy powiedziałeś, że wszystko jest czyste… — jej głos drżał.
I wtedy Swietłana zrozumiał najważniejsze: nie bał się jej.
Bał się człowieka, który teraz stał przy drzwiach.
Prawnik zamknął teczkę.
— Mam jeszcze jedno pytanie, — powiedział spokojnie. — Gdzie są dokumenty, które potwierdzają twoją «innocence» w pierwszym przypadku?
Swietłana ostro odwróciła się w jego stronę.
— Co jest pierwsze?
Andrey opuścił głowę.
I w tej sekundzie uświadomiła sobie: więzienie, z którego wyszła, może być tylko początkiem.
Rozdział 4. Cena wolności i prawdy, która wszystko niszczy
Swietłana stała nieruchomo, jakby podłoga pod jej stopami zamieniła się w cienki lód. Pytanie prawnika wciąż wisiało w powietrzu — ciężkie, niebezpieczne, ostateczne.
— Jakie dokumenty? — zapytała cicho.
Andrey gwałtownie podniósł głowę.
— Wystarczy! To wszystko jest zamknięte dawno temu!
Ale jego głos się złamał. I to właśnie to drżenie oddało go bardziej niż jakiekolwiek dowody.
Prawnik spokojnie wszedł o krok do wnętrza mieszkania.
— Nie zamknięte. Wczoraj złożono apelację w sprawie Swietłany Wiktorownej.
Kobieta w szacie spojrzała ostro na Andrieja.
— Jaki apel? Powiedziałeś, że nigdy nie wyjdzie…
Swietłana obracała się powoli.
— “Nigdy nie wyjdzie out”? — powtórzyła. — Obiecałeś jej to?
Andrey zacisnął zęby.
— Nic nie rozumiesz…
— Następnie wyjaśnij, — jej głos stał się twardy jak stal. — Wyjaśnij, dlaczego wylądowałem w więzieniu za coś, czego nie zrobiłem.
Prawnik otworzył teczkę i wyjął jedną kartkę.
— Pojawiło się Świadectwo, które wcześniej nie było brane pod uwagę. Jest też korespondencja potwierdzająca presję na śledztwo.
Swietłana czuła, jak wszystko w środku boleśnie się skurczyło.
— Kto? — to wszystko, o co mogła zapytać.
Cisza.
I w tej ciszy Andriej nagle usiadł na krześle.
— Ja… Nie chciałem, żeby wszystko zaszło tak daleko, — powiedział głupio.
Swietłana zrobiła krok w jego stronę.
— Nie chciałeś? — jej głos drżał z bólu i wściekłości. — Patrzyłeś, jak mnie zabierają. Mieszkałeś tutaj. Zastąpiłeś mnie, kiedy gniłem za kratkami.
Milczał.
I ta cisza stała się uznaniem.
Kobieta w szacie zakryła usta dłonią.
— Boże… — szepnęła. — Powiedziałeś, że jest niebezpieczna…
Swietłana uśmiechnęła się krótko i gorzko.
— Niebezpieczne? Dla kogo? Dla ciebie?
Adwokat kontynuował:
— Swietłana Wiktorowna, istnieją powody, by sądzić, że Twoja sprawa została sfabrykowana przy udziale osób z najbliższego otoczenia. W tym pani mąż.
Te słowa wisiały w powietrzu jak zdanie.
Andrey gwałtownie podniósł się.
— Wystarczy! Zrobiłem wszystko dla nas! Dla dobra biznesu! Za dług!
Swietłana patrzyła na niego długo, uważnie, jakby po raz pierwszy widziała tego mężczyznę.
— Dla nas? — po cichu powtórzyła. — Albo zabrać wszystko i rozpocząć z nią nowe życie?
Skinęła głową w stronę kobiety.
Wycofała się, jakby otrzymała cios.
I wtedy Swietłana zdała sobie sprawę z najważniejszej rzeczy: jej życie nie było tylko złamane.
Została zdradzona celowo. Zimno. Z kalkulacją.
Powoli zdjęła klucz z pierścionka i położyła go na stole.
— To mieszkanie już nie należy do mnie, — powiedziała spokojnie. — Ale nie pozostanie też twoje.
Adwokat skinął głową.
— Zajęcie mienia zostało już uruchomione.
Andrey w końcu zbladł.
Swietłana odwróciła się i skierowała w stronę drzwi.
Zatrzymała się na progu.
— Wiesz, Andrey… więzienie nie jest najgorszym miejscem.
Odwróciła się.
— Najgorsze do zrozumienia jest to, kto dokładnie cię tam wysłał.
I odeszła.
Za nią mieszkanie, czyjeś życie i zniszczone kłamstwa zaczęły gwałtownie się rozpadać.
I po raz pierwszy od wielu lat Swietłana miała przed sobą coś więcej niż tylko wolność.
I możliwość rozpoczęcia wszystkiego od nowa — bez tych, którzy to zdradzili.