Wyszliśmy z kawiarni na chłodną ulicę, pożegnaliśmy się ciepło przy wejściu do metra i każde ruszyło w swoją stronę. Miałam lekko na sercu. Rzadkie, udane spotkanie, po którym naprawdę ma się ochotę na ciąg dalszy.
Wróciłam do domu. Zdjęłam adidasy, powiesiłam koszulę i T-shirt na wieszakach w szafie. Właśnie wtedy telefon w kieszeni dżinsów krótko zawibrował.
Sięgnęłam po niego z niemal pewnością, że zobaczę coś miłego w rodzaju: „Dziękuję za popołudnie, świetnie mi się z tobą rozmawiało, spotkajmy się znowu”.
Na ekranie czekała jednak długa wiadomość od Marka. Zaczęłam czytać i z każdą kolejną linijką moje brwi unosiły się coraz wyżej ze zdumienia.
„Ewo, napiszę prosto i bez owijania w bawełnę. Jestem bardzo rozczarowany naszym spotkaniem. Liczyłem, że zobaczę ładną, zadbaną kobietę, a ty nawet nie spróbowałaś zrobić dobrego wrażenia. Przyszłaś w zwykłej koszulce i adidasach! Nie było od ciebie czuć nawet perfum! Kobieta powinna być świętem, powinna cieszyć oczy swojego mężczyzny. A ty wyglądałaś, jakbyś po prostu wyszła wyrzucić śmieci. Z takim podejściem do siebie i do wyglądu nikomu się nie spodobasz. Przepraszam za szczerość, ale wyraźnie do siebie nie pasujemy”.
Mój dobry nastrój zniknął w jednej sekundzie, jakby ktoś zgasił światło. Zamiast niego zostało we mnie poczucie przykrości, niesprawiedliwości i bardzo gorącej, ostrej złości.
Czyli ten sam człowiek napisał mi czarno na białym, że nie będzie płacił za kobiece perfumy, paznokcie, fryzury i salony? A jednocześnie dorosły mężczyzna całkiem poważnie obraził się, że kobieta nie zainwestowała własnych pieniędzy i własnego czasu po to, żeby akurat jego oko miało przyjemność? Trudno o bardziej przezroczystą bezczelność.
Usiadłam na kanapie i zaczęłam pisać odpowiedź.
„Marku, również dziękuję ci za szczerość — pisałam już bez żadnej potrzeby łagodzenia tonu. — Spójrzmy więc na fakty z dzisiejszego spotkania. Ty nie przyszedłeś na randkę w drogim garniturze, tylko w starym swetrze i wytartych dżinsach. Ja ubrałam się w tym samym stylu. Chciałeś uczciwości? Proszę bardzo. Oto ona: przyszłam taka, jaka jestem w zwykłym życiu, w wygodnych codziennych ubraniach, bez jakichkolwiek finansowych oczekiwań wobec ciebie. Ty po prostu się ubrałeś i przyjechałeś. Ja zrobiłam dokładnie to samo. Przecież jesteśmy równorzędnymi partnerami, tak jak sam deklarowałeś w swoim profilu”.
Zatrzymałam się na moment, ale złość nadal gotowała się we mnie jak woda w czajniku. Palce znów zaczęły stukać w ekran. Druga wiadomość była już ostateczna.
„Jeżeli potrzebujesz kobiety-obrazka — efektownej, idealnie uczesanej, w drogiej sukience, na obcasach, z wieczorowym makijażem i smugą luksusowych perfum — to jest zupełnie inne zamówienie. Taki wygląd kosztuje mnóstwo pieniędzy, czasu i wysiłku. Kobieta nie dostaje tego wszystkiego od natury za darmo, w eleganckim pudełku z kokardą. A jeśli chcesz mieć obok siebie właśnie taką olśniewającą towarzyszkę, to sam też powinieneś zachowywać się odpowiednio: przyjść z kwiatami, podjechać dobrym samochodem, wziąć rachunek na siebie. Nie można żądać drogiej wystawy, kiedy z zasady nie chce się w nią inwestować i liczy się każdy grosz przy kasie. Ty chcesz korzystać z luksusowego auta, płacąc jak za przejazd tramwajem. Tak to nie działa”.
Nacisnęłam „wyślij”. Przy obu wiadomościach natychmiast pojawiły się dwa niebieskie haczyki. Przeczytał je od razu, niemal w tej samej chwili.
Ale u góry czatu nie pokazało się upragnione „pisze…”. Poczekałam dziesięć minut. Odpowiedzi nie było. Marek, zgodnie z przewidywaniami, bardzo wygodnie i bardzo tchórzliwie zniknął w ciszy, nie znajdując ani jednego sensownego argumentu przeciw zwykłej logice.
Potem już nigdy więcej do mnie nie napisał.
Odłożyłam telefon i głęboko westchnęłam. Czy zrobiło mi się przykro? Oczywiście. Ale nie dlatego, że straciłam akurat tego mężczyznę. Zabolało mnie coś innego: dorosły, oczytany człowiek w wieku pięćdziesięciu dwóch lat okazał się tak beznadziejnym hipokrytą i tak małym, tanim głupcem.
Niektórzy mężczyźni bardzo lubią powtarzać, że współczesne kobiety stały się zbyt interesowne. Domagają się pełnego partnerstwa, dzielenia rachunków i absolutnej samodzielności. Chcą, żeby kobieta utrzymywała się sama i nie potrzebowała od nich niczego, nawet drobiazgów.
A jednocześnie z jakiegoś powodu są szczerze przekonani, że ta sama niezależna kobieta, zmęczona po pracy, ma obowiązek wydawać własną pensję na kosmetyki, pielęgnację, fryzjera i ubrania tylko po to, by za darmo dogadzać ich wymagającemu spojrzeniu. A kiedy odmawia takiej dobrowolnej dobroczynności, oni czują się śmiertelnie urażeni.
A wy jak reagujecie na takich oszczędnych wielbicieli kobiecego piękna? Ustawiacie ich od razu do pionu czy bez jednego słowa wysyłacie do blokowanych, nie marnując sił na bezsensowne dyskusje?
