Kiedy mój syn niedawno wyprowadził się do własnego mieszkania, w domu nagle zrobiło się dziwnie cicho. Puste pokoje zaczęły brzmieć inaczej, wieczory wydłużyły się niemiłosiernie, a ja po raz pierwszy od dawna poczułam, że mam przed sobą nie tylko obowiązki, ale też trochę miejsca na własne życie. Mam czterdzieści dziewięć lat, a to przecież nie jest wiek, w którym człowiek powinien zamykać za sobą wszystkie drzwi. Dlatego któregoś wieczoru zainstalowałam aplikację randkową.
Z Markiem dopasowało mnie prawie od razu. W profilu miał wpisane pięćdziesiąt dwa lata. Pisał poprawnie, spokojnie, bez głupich błędów, bez nachalnych żartów i bez tych tanich aluzji, po których człowiek ma ochotę odłożyć telefon ekranem do dołu. Już samo to było miłą odmianą.
Trzeciego dnia naszej korespondencji dostałam od niego niemal manifest życiowy. Wiadomość była długa, twarda i tak bezpośrednia, że nie zostawiała miejsca na domysły ani wygodne niedopowiedzenia.
„Ustalmy od razu uczciwie — przeczytałam na ekranie. — Mam za sobą długie małżeństwo i bardzo ciężki rozwód. Dzieci są dorosłe, każde żyje już własnym życiem. Teraz chcę wreszcie pożyć trochę dla siebie. W relacji potrzebuję swobody. Nie chcę, żeby ktoś czegoś ode mnie wymagał, wysysał ze mnie energię albo robił mi awantury o byle co. Szukam dojrzałej, rozsądnej kobiety.
Powiem też jasno, bez upiększania: nie zamierzam finansować kobiecych zachcianek. Perfumy, sukienki, salony kosmetyczne i podobne sprawy to nie moja bajka. Interesuje mnie spokojna, równa relacja”.
Przeczytałam tę wiadomość dwa razy. Prawdę mówiąc, takie deklaracje od dawna mnie nie przerażają. Przeciwnie, w pewnym sensie nawet je cenię. Mam dobrą pracę, utrzymuję się sama i mogę pozwolić sobie na to, czego naprawdę potrzebuję. Nigdy nie szukałam mężczyzny po to, żeby zaglądać mu do portfela albo urządzać sobie sponsora.
Jasność zasad? Szczerość bez gry? Świetnie. Sama miałam już serdecznie dość udawania, podchodów, cichych manipulacji i ludzi, którzy na początku znajomości grają kogoś zupełnie innego, niż są naprawdę.
„Rozumiem cię, Marku — odpisałam mu. — Mnie też odpowiada prostota i uczciwość, a interesowności nie znoszę. Spotkajmy się i po prostu spokojnie porozmawiajmy”.
Umówiliśmy się na sobotnie popołudnie.
Skoro człowiek tak mocno podkreślał równość, brak oczekiwań i dorosłe podejście, postanowiłam dać mu dokładnie to, o co prosił. W najczystszej możliwej postaci. Nie zamierzałam robić z normalnego spotkania w kawiarni pokazu mody ani próby generalnej przed wejściem na czerwony dywan. Żadnych wielogodzinnych przygotowań, żadnych ceremonii przed lustrem.
Wyjęłam z szafy ulubione granatowe dżinsy, założyłam zwykły biały T-shirt, a na wierzch narzuciłam szarą koszulę w kratę. Do tego wygodne trampki. Włosy związałam gumką w prosty, schludny kucyk, tak jak robię to wtedy, kiedy chcę wyglądać normalnie, czysto i czuć się swobodnie.
Zaczęliśmy rozmawiać i dość szybko zorientowałam się, że siedzi przede mną naprawdę ciekawy człowiek. Pierwsze randki często przypominają albo wymuszone milczenie, albo męczące przesłuchanie o byłych związkach. Tym razem było inaczej. Rozmowa płynęła lekko, naturalnie, bez krępujących przerw i bez szukania tematu na siłę.
— Widziałaś ostatnią premierę w Teatrze Powszechnym? — zapytał, ostrożnie odcinając widelczykiem kawałek szarlotki. — Reżyser, moim zdaniem, za bardzo popłynął z dekoracjami. Sam pomysł był mocny, ale wykonanie go nie obroniło. Z klasyką nie można obchodzić się aż tak swobodnie.
— Widziałam — skinęłam głową, odsuwając pusty talerz po sałatce. — Dekoracje rzeczywiście były dyskusyjne, tu się z tobą zgodzę. Ale główny aktor uratował cały spektakl. Miał taką mimikę, że potrafił rozśmieszyć salę jednym spojrzeniem.
— Właśnie! Dokładnie to samo pomyślałem! — ożywił się nagle. — A scena z listem? Jak on to zagrał? Przecież to była najwyższa klasa.
Potem przeszliśmy do książek, zahaczyliśmy o najnowsze wiadomości naukowe, przeskakiwaliśmy z tematu na temat z taką łatwością, jakbyśmy znali się dłużej niż kilka dni. Marek był uprzejmy, taktowny, nie wchodził mi w słowo, słuchał uważnie i naprawdę wydawał się zainteresowany tym, co myślę.
Czułam się z nim zaskakująco spokojnie. Nawet przyłapałam się na tym, że w myślach zaczęłam już rozważać, gdzie moglibyśmy pójść następnym razem.
Wtedy kelnerka przyniosła rachunek w małym drewnianym pudełku i położyła go na brzegu stolika. Marek nawet nie drgnął w jego stronę. Spokojnie upił łyk wody i spojrzał na mnie pytająco.
— Za swoją sałatkę i deser zapłacę sama — powiedziałam, wyciągając kartę z torebki.
Mój rachunek był naprawdę niewielki, coś około trzydziestu paru złotych. Marek skinął z wyraźnym zadowoleniem, wyjął ze starego skórzanego portfela pieniądze za swoją kawę i szarlotkę, po czym włożył je do pudełka. Ani najmniejszej próby wykonania eleganckiego gestu. Ani cienia chęci, żeby zaprosić kobietę choćby na kawałek ciasta.