— Dziękuję, kochana — Agnieszka promieniała. — Szkoda, że Michał nie dał rady. Ale wiadomo, faceci i ich wyprawy na ryby, rzecz święta.
— Przesyła wam gratulacje — powiedziała Kasia. — Obiecał, że jeszcze jakoś odpokutuje swoją nieobecność.
Agnieszka zaprowadziła ją do stołu, przy którym siedzieli już wspólni znajomi: Marta z mężem, Ola z chłopakiem, Krzysiek z nową partnerką. Spotkanie z ludźmi z dawnych lat szybko osłodziło brak Michała. Były toasty, śmiech, żarty i tańce, a atmosfera robiła się coraz cieplejsza.
— A gdzie twój? — zapytał Krzysiek, pochylając się w stronę Kasi. — Naprawdę zamienił taką imprezę na ryby?
— No tak, pojechał z Tomkiem — westchnęła. — Długo to planowali, głupio było im wszystko odwoływać.
— Ryby we wrześniu? — zdziwił się Krzysiek. — Przecież to już chłodno.
— Michał twierdzi, że jesienią najlepiej biorą — wzruszyła ramionami Kasia. — Ja się na tym kompletnie nie znam.
— Skoro wędkarz mówi, to pewnie wie — uśmiechnął się Krzysiek, ale w jego spojrzeniu pojawiło się coś dziwnego, czego Kasia nie potrafiła od razu nazwać.
Wieczór nabierał tempa. Po obiedzie i pierwszych tańcach zaczęła się prawdziwa zabawa. Kasia, rozluźniona po kilku łykach szampana, właśnie wracała z parkietu, kiedy zobaczyła, że część gości zebrała się wokół dziewczyny trzymającej telefon.
— To Iza robi transmisję na Instagramie! — zawołała Marta. — Chodź tu, Kaśka, pomachasz widzom!
Kasia podeszła akurat w chwili, gdy Iza z rozbawieniem mówiła do telefonu:
— A tu mamy Kasię, przyjaciółkę panny młodej! Powiedz coś od siebie, Kasiu!
— Cześć wszystkim — powiedziała zawstydzona Kasia i machnęła do kamery. — Wesele jest cudowne, szkoda tylko, że nie wszyscy mogli…
— Pokażmy klimat sali! — przerwała radośnie Iza i odwróciła telefon w stronę baru. — Ojej, a kto tam stoi? To nie Michał?
Kasia automatycznie spojrzała w tamtą stronę. Przy barze rzeczywiście stał mężczyzna łudząco podobny do Michała. Ta sama sylwetka, ten sam sposób opierania się o blat, koszula, którą znała aż za dobrze.
— Niemożliwe — zaśmiała się nerwowo. — Mój mąż jest na rybach.
— Przecież to na pewno on! — Iza przybliżyła obraz na ekranie.
Na wyświetlaczu ukazała się twarz Michała. Jej Michała, który o tej porze powinien siedzieć gdzieś nad jeziorem z wędką w dłoni. Tymczasem śmiał się, mówił coś do nieznajomej dziewczyny, a ich swoboda wyglądała stanowczo zbyt poufale.
Kasi zrobiło się słabo. W uszach zaszumiało, a w piersi rozlał się zimny, ciężki strach. To musi być jakaś pomyłka. Przecież to nie mogło dziać się naprawdę.
— Michał! — krzyknęła, a jej głos zabrzmiał tak głośno i obco, że kilka osób natychmiast zamilkło.
Odwrócił się. Ich spojrzenia spotkały się w jednej sekundzie. Na jego twarzy pojawiło się czyste przerażenie. Powiedział coś szybko do tamtej dziewczyny i ruszył w stronę wyjścia.
Kasia poszła za nim jak we śnie, nie widząc zdziwionych twarzy, nie słysząc szeptów, nie czując nawet, że drżą jej dłonie.
— Kasiu, poczekaj — Michał dogonił ją w korytarzu. — Ja wszystko wyjaśnię.
— Wyjaśnij — skrzyżowała ręce na piersi, walcząc z tym, żeby głos jej się nie załamał. — Dlaczego nie jesteś na rybach? I kim jest ta dziewczyna?
— To nie jest tak, jak myślisz — przeczesał dłonią włosy. — Przygotowywałem niespodziankę na naszą rocznicę.
— Niespodziankę? — Kasia popatrzyła na niego z niedowierzaniem.
— Tak. Dogadałem się z Agnieszką i Piotrem. Ćwiczyliśmy numer muzyczny. Ja i ta dziewczyna, ona jest wokalistką. Chciałem zaśpiewać ci na rocznicę. A dziś miała być generalna próba przed ludźmi.
— I dlatego musiałeś kłamać, że jedziesz na ryby?
— Gdybym powiedział, że idę na wesele bez ciebie, od razu coś byś podejrzewała — uśmiechnął się winowajczo. — A ja naprawdę chciałem cię zaskoczyć…
— Boże — Kasia zasłoniła twarz rękami. — Ty jesteś idiotą.
— Wiem — powiedział cicho i ostrożnie ją objął. — Przepraszam.
W tej samej chwili z sali wyszła Agnieszka.
— Gdzie wy jesteście?! Michał, przecież mieliśmy ćwiczyć!
— Ty też o tym wiedziałaś? — Kasia odwróciła się do niej.
— No tak — panna młoda uśmiechnęła się z zakłopotaniem. — To miało być takie romantyczne. Nie gniewasz się?
Kasia spojrzała na Michała. W jego oczach nie było pewności siebie ani głupiego usprawiedliwiania się. Był wstyd, strach i prawdziwe wyrzuty sumienia.
— Dobrze — westchnęła w końcu. — Ale chcę usłyszeć tę piosenkę teraz.
— Ale ja nie jestem gotowy! — jęknął Michał.
— Nie szkodzi — Kasia znów skrzyżowała ręce. — Śpiewaj, wędkarzu.
Pół godziny później Michał, czerwony jak burak, stał przed mikrofonem. Z głośników popłynęła ich weselna piosenka. Fałszował, gubił słowa, kilka razy wszedł za późno, ale patrzył tylko na nią. I Kasia, mimo całego upokorzenia, napięcia i złości, poczuła, jak coś w niej powoli mięknie.
Kiedy piosenka dobiegła końca, podeszła do niego i mocno go przytuliła.
— Idiota — szepnęła. — Ale kocham cię.
— Nawet po czymś takim? — przyciągnął ją do siebie.
— Właśnie po czymś takim — uśmiechnęła się cicho.
Później, w taksówce, Michał wciąż przepraszał, choć Kasia była już zbyt zmęczona, by naprawdę się złościć.
— Za to będziemy mieli historię dla wnuków — roześmiała się w końcu. — „Jak dziadek uciekł na ryby, a babcia złapała go na Instagramie”.
— Brzmi jak serial w TVN-ie — powiedział i pocałował ją w czubek głowy. — Obiecuję, żadnych więcej niespodzianek.
— O nie — mrugnęła do niego. — Niespodzianki mogą być. Tylko następnym razem wymyśl lepszą legendę. Ryby we wrześniu naprawdę brzmią podejrzanie.
— Zapamiętam — kiwnął głową Michał. — Swoją drogą… może pojedziemy kiedyś na prawdziwe ryby? Tomek nas zaprasza.
— Pod jednym warunkiem — Kasia uśmiechnęła się chytrze. — Zaśpiewasz mi przy ognisku. Bez podkładu.
Michał skrzywił się, ale po chwili skapitulował.
— Dobrze. Chociaż po moim śpiewie wszystkie ryby uciekną na drugi brzeg.
Roześmiali się oboje, a Kasia zrozumiała, że ta absurdalna, głupia i pełna nerwów historia zamiast ich rozdzielić, tylko przywiązała ich do siebie jeszcze mocniej.
