— Nie ma mowy! — Kasia aż rozłożyła ręce, jakby próbowała odepchnąć od siebie cały ten kłopot. — Ja naprawdę nie mogę iść na to wesele, Marta. Michał od miesiąca szykuje ten wyjazd na ryby z Tomkiem. Kupili nowe wędki, namiot, wszystko. Nie mogę mu teraz, w ostatniej chwili, powiedzieć, że ma zostać.
— Ale to przecież wesele Agnieszki! — Marta odstawiła filiżankę tak mocno, że aż zadźwięczała o blat. — Twojej najlepszej przyjaciółki jeszcze z liceum. Ona ci tego nie zapomni. Jakie ryby, na litość boską?
— Dla Michała to prawie święto — westchnęła Kasia. — On tak rzadko gdzieś wychodzi beze mnie. Całe lato o tym mówił, kompletował sprzęt, oglądał prognozy. Jak mam mu odebrać taką radość?
Nerwowo wsunęła kosmyk włosów za ucho. Ten wybór męczył ją od kilku dni i wcale nie stawał się łatwiejszy. Z jednej strony ślub Agnieszki, przyjaciółki z dawnych lat. Z drugiej długo wyczekiwany, męski wyjazd Michała. I jak na złość oba wydarzenia wypadały dokładnie w ten sam weekend.
— Może pojadę sama? — zaproponowała niepewnie. — Wytłumaczę Agnieszce. Myślę, że zrozumie.
— Jasne, że zrozumie — prychnęła Marta. — A potem będziesz to odkręcać przez następne sto lat. Zapomniałaś, jak długo była na ciebie obrażona, kiedy nie przyszłaś na jej urodziny?
— Wtedy naprawdę zapomniałam! A teraz mam konkretny powód.
— No tak, ryby — przeciągnęła złośliwie przyjaciółka. — Dobra, rób jak chcesz. Tylko później mi nie płacz.
Po tej rozmowie Kasia wracała do domu z ciężkim sercem. Słowa Marty siedziały jej pod skórą, choć próbowała udawać, że nic się nie stało. Może powinna porozmawiać z Michałem? Powiedzieć mu, jak ważne jest dla niej to wesele? Tylko że on tak dziecinnie cieszył się na ten wyjazd…
Michał przywitał ją w przedpokoju i od razu pomógł zdjąć płaszcz. Pachniało od niego domowym barszczem i czymś jeszcze, ciepłym, znajomym, takim, co od razu robiło się spokojniej na duszy.
— Kolacja gotowa — uśmiechnął się. — Zrobiłem twoją ulubioną sałatkę jarzynową. Jak minął dzień?
— W porządku — Kasia pocałowała go szybko w policzek. — Spotkałam się z Martą. Pozdrawia cię.
Przy jedzeniu temat weekendu wrócił sam, jakby czekał tylko na dogodną chwilę.
— Na pewno nie masz nic przeciwko, że jadę? — zapytał Michał, patrząc na nią uważnie znad talerza. — Jeżeli to naprawdę problem, mogę zostać.
— Nie, oczywiście, że nie — Kasia machnęła ręką, choć w środku coś ją ukłuło. — Jedź, skoro już umówiłeś się z Tomkiem.
— Na pewno? — wciąż nie wyglądał na całkiem przekonanego. — Podobno tam z zasięgiem słabo, ale będę próbował pisać, jak tylko złapię sieć.
— Wszystko dobrze — uspokoiła go. — Odpocznij, złap jakąś wielką rybę. A ja pojadę do Agnieszki, bo przecież głupio nie przyjść. Wyjaśnię, że jesteś na rybach.
Michał skinął głową, a w jego oczach błysnęła ulga. Kasia uznała, że to po prostu radość człowieka, który właśnie dostał wolny weekend i zgodę żony bez awantury.
W piątek rano mieszkanie zamieniło się w mały obóz wyprawowy. Michał krążył między pokojem a kuchnią, sprawdzał torby, pakował przynęty, szukał latarki i co chwilę dzwonił do Tomka, żeby upewnić się co do szczegółów.
— Tylko nie zapomnij wędki, nasz wielki wędkarzu — żartowała Kasia, patrząc, jak zagląda pod kanapę w poszukiwaniu czołówki. — I żeby brało jak szalone.
— Dzięki, kochanie — objął ją mocno. — Nie tęsknij za bardzo. I przekaż Agnieszce ode mnie najlepsze życzenia.
— Przekażę — wtuliła twarz w jego szyję. — Chociaż bez ciebie będzie jakoś mniej wesoło.
— Jestem pewien, że i tak będziesz się świetnie bawić — pocałował ją w czoło. — Dobra, muszę lecieć. Tomek już czeka na dole w samochodzie.
— Ugotujesz potem zupę z połowu? — zapytała, odprowadzając go do drzwi.
— Oczywiście! — Michał puścił do niej oko. — Będzie uczta jak w królewskim domu!
Kiedy drzwi się za nim zamknęły, cisza spadła na Kasię nagle i ciężko. Trzy dni bez Michała. Rzadko się rozstawali, nawet po zakupy zazwyczaj chodzili razem. Ale powtarzała sobie, że weekend minie szybko. Zwłaszcza że następnego dnia miało być wesele, więc nie będzie czasu na smutek.
Wieczorem zadzwoniła do Agnieszki i wyjaśniła całą sytuację. Na szczęście panna młoda przyjęła to spokojnie.
— Najważniejsze, że ty przyjedziesz. Michała i tak widujemy rzadko, nic się nie stało.
— To do jutra — uśmiechnęła się Kasia. — Będziesz najpiękniejszą panną młodą na świecie.
Rano dostała wiadomość od męża: „Dojechaliśmy, rozstawiamy namiot. Zasięgu prawie brak. Całuję, miłego dnia!”
Odpisała od razu: „Połamania kija! Kocham cię”.
Wesele odbywało się w restauracji w centrum Warszawy. Kasia spóźniła się trochę, bo korki, jak zwykle, doprowadziły ją niemal do furii. Gdy weszła do środka, ceremonia była już po wszystkim, a goście zajmowali miejsca przy stołach.
— Kaśka! — Agnieszka, olśniewająca w białej sukni, rzuciła się w jej stronę. — Wreszcie! Już myślałam, że ty też nie przyjedziesz!
— Jak mogłabym to przegapić? — Kasia przytuliła ją mocno. — Wyglądasz jak królowa. Piotr ma niesamowite szczęście.
