— Pani Halino — odezwał się Tomasz, podnosząc się z krzesła. Głos mu drżał, ale była w nim twardość. — Proszę się nie fatygować. Mama go zabierze. Mamo! — krzyknął w stronę balkonu, nawet nie patrząc na kobietę za szybą. — Zbieraj się. Odwiozę cię do domu. I tego „tygrysa” też weź, skoro taki ci drogi.
— Hala, ty wszystko źle zrozumiałaś! — wrzasnął Andrzej, wreszcie pojmując rozmiar katastrofy. — To pomyłka! Wpuść mnie!
— Pomyłką było to, że znosiłam cię przez trzydzieści lat — odpowiedziałam i przekręciłam klamkę.
Drzwi otworzyły się. Andrzej i Grażyna dosłownie wpadli do pokoju, czerwoni — nie wiem, czy bardziej od chłodu, czy od wstydu, którego nie dało się już zmyć.
— Halu… — zaczął Andrzej, wyciągając do mnie rękę.
— Kartę zablokowałam minutę temu przez aplikację — przerwałam mu, patrząc prosto między jego oczy. — Niebieski notes spaliłam w popielniczce w kuchni. Walizkę spakuję jutro i wystawię przy zsypie, obok pojemników. Sam sobie odbierzesz.
Goście bez słowa zaczęli wstawać i odsuwać krzesła. Rozstępowali się, tworząc żywy korytarz hańby od balkonu do drzwi wejściowych.
Andrzej rozejrzał się po pokoju. Nie miał gdzie szukać wsparcia. Nawet jego rodzona ciotka odwróciła głowę, udając, że poprawia brzeg obrusa.
Szli do wyjścia przygarbieni, a w tle zadźwięczała porcelana — to Magda z całej siły cisnęła o ścianę wazonem, który kiedyś dostała od teściowej. Odłamki rozprysły się na boki jak fajerwerki na cześć nowego życia.
Kiedy drzwi wejściowe zatrzasnęły się za nimi, w mieszkaniu nagle zrobiło się czym oddychać. Jakby ktoś otworzył wszystkie okna i wypuścił na zewnątrz zapach starej pleśni.
Wróciłam na swoje miejsce u szczytu stołu. Poprawiłam fryzurę, która nadal trzymała się bezbłędnie. Nalałam sobie wina — pierwszy raz tego wieczoru nie do toastu, nie dla gości, tylko dla siebie.
— No proszę — powiedziałam, patrząc na oszołomionych ludzi przy stole. — Śmieci same się wyniosły. Od razu czyściej, prawda? A teraz — tańce! Włączcie muzykę głośniej, kochani.
Upiłam łyk. Wino było cierpkie, ale posmak miało słodki.
Zaczynam nowe życie. I nie będzie w nim już miejsca na cierpliwość.
Minęło sześć miesięcy. Mieszkanie stało się zupełnie inne: wyrzuciłam stary narożnik, na którym Andrzej uwielbiał się rozkładać, a w sypialni położyłam jasną, pogodną tapetę.
Rozwód załatwiliśmy szybko. Andrzej prawie się nie sprzeciwiał — zbyt bardzo wstydził się pojawiać w sądzie, gdzie moje interesy reprezentowała córka. Działkę obroniliśmy i zapisaliśmy na wnuka.
Tomasz z matką już nie utrzymuje kontaktu, tylko sucho wysyła jej życzenia z okazji świąt.
A ja… Ja nauczyłam się tańczyć tango. I wiecie, okazało się, że w tańcu wcale nie trzeba zawsze prowadzić. Najważniejsze to pewnie stać na własnych nogach i dokładnie wiedzieć, dokąd chce się iść.