Piotr przyprowadził swoją matkę, żeby zamieszkała w mojej ciasnej kawalerce.
— Mama pobędzie u nas jakiś czas — powiedział, przestępując z nogi na nogę w wąskim przedpokoju. — U niej pękła rura, mieszkanie jest zalane, a remont potrwa pewnie długo. Przecież nie zostawię jej na ulicy, prawda?
Anna stała nieruchomo z ręcznikiem w dłoniach, dopiero co wyszła spod prysznica. Mokre włosy przyciemniły ramiona starego szlafroka. Za plecami Piotra stała jego matka, Halina, ściskając dwa wielkie bagaże i karton przewiązany sznurkiem.
— Witaj, kochanie — odezwała się pogodnie Halina, jakby wcale nie widziała osłupienia na twarzy Anny. — Nie martw się, nie będę wam długo siedzieć na głowie. Tylko aż hydraulicy skończą. Miesiąc, najwyżej dwa.
Miesiąc? Dwa? W trzydziestometrowym mieszkanku, gdzie kuchnia przypominała szafę, a w łazience człowiek ledwo mógł się obrócić? Anna poczuła, jak lęk zaciska jej gardło.
— Pani Halino, naprawdę miło panią widzieć — wykrztusiła z uśmiechem, choć w środku narastała panika. — Tylko czy będzie pani tu wygodnie? Może któraś z pani koleżanek miałaby trochę miejsca?
— Ach, nie wygaduj głupstw, dziecko — Halina machnęła ręką i weszła do środka. — Koleżanki w moim wieku? Te, które jeszcze żyją, ledwo same sobie radzą. Poza tym nie chcę się nikomu narzucać.
A nam można? Anna przełknęła te słowa, zanim zdążyły wydostać się z jej ust.
— Postawimy rzeczy tutaj — Piotr wskazał kąt przy regale. — Mama będzie spała na kanapie, a my z Anną rozłożymy fotel.
— Wykluczone! — prychnęła Halina. — Ja położę się na rozkładanym fotelu. Wy jesteście małżeństwem, potrzebujecie normalnego łóżka.
— Mamo, masz chory kręgosłup. Nie będziesz spała na takim czymś — powiedział Piotr stanowczo.
Anna milczała i patrzyła na nich tak, jakby nagle znalazła się w cudzym mieszkaniu. Formalnie ta kawalerka należała do niej, dostała ją po babci jeszcze przed ślubem. Tyle że teraz to nie miało żadnego znaczenia. Piotr już podjął decyzję. Bez niej.
— Wstawię wodę na herbatę — rzuciła, uciekając do mikroskopijnej kuchni, gdzie lodówka, kuchenka i stolik dla dwóch osób ledwo mieściły się obok siebie. — Pani Halino, pewnie jest pani głodna po podróży?
— Nie kłopocz się, zjadłam kanapkę w autobusie — odpowiedziała Halina, już wypakowując coś na fotel. — Powiedz mi lepiej, jak wy tu sobie dajecie radę? Piotr mówi, że wszystko dobrze, ale przecież ja widzę, jaka to ciasnota. Najwyższy czas pomyśleć o większym mieszkaniu.
Anna zacisnęła usta. Pieniądze były tematem, który zawsze bolał. Oboje marzyli o normalnym domu, ale z pensji Piotra w warsztacie i jej wypłaty nauczycielki w podstawówce ledwo dopinali miesiąc. Kredyt mieszkaniowy nawet nie wchodził w grę.
— Mamo, rozmawialiśmy już o tym — westchnął Piotr. — To nie jest dobry moment.
— A kiedy będzie dobry? — Halina pokręciła głową. — Ty masz trzydzieści dwa lata, Anna dwadzieścia osiem. Powinniście myśleć o dzieciach. Gdzie je będziecie chować? W tej klitce?
Policzki Anny zapłonęły. Dzieci. Następny bolesny punkt. Byli małżeństwem od czterech lat, a Halina nie przepuszczała żadnej okazji, żeby przypomnieć im, jak bardzo czeka na wnuki.
— Mamo, nie teraz — Piotr spojrzał na Annę przepraszająco. — Anna miała długi dzień, ty dopiero przyjechałaś. Odpocznijmy wszyscy.
Halina cmoknęła z dezaprobatą, ale odpuściła i zajęła się swoimi torbami.
Anna schowała się w kuchni i głęboko odetchnęła. Kochała Piotra, naprawdę go kochała. Ale jego nieumiejętność postawienia matce granicy doprowadzała ją do rozpaczy. Przyprowadzić Halinę bez uprzedzenia, bez rozmowy, bez jednego pytania.
Czajnik zaczął gwizdać, a Anna automatycznie zaparzyła herbatę. Za małym kuchennym oknem szare bloki stały pod ciężkim październikowym niebem. Ponury widok pasował do jej nastroju aż nazbyt dobrze.
— Aniu, pomóc ci? — głos Haliny sprawił, że Anna drgnęła.
— Nie, dziękuję, poradzę sobie — znów przykleiła do twarzy uśmiech. — Po prostu się zamyśliłam.
— Nad czym? — Halina usiadła na chwiejnym krześle.
— Nad pracą — skłamała Anna. — Mam w tym roku trudną klasę. Dwadzieścioro ośmioro dzieci, połowa kompletnie bez dyscypliny.
— Oj, współczuję — westchnęła Halina. — Kiedyś dzieci szanowały dorosłych. A teraz? Sama dzicz.
Anna nic nie odpowiedziała, tylko nalała herbaty do kubków. Halina zawsze idealizowała przeszłość i zbywała teraźniejszość jednym machnięciem ręki. Spór nie miał sensu.
— Mamo, rozgościłaś się? — Piotr zajrzał do kuchni. — O, herbata. Świetnie. Jutro mam ranną zmianę, więc chyba zaraz się położę.
— Oczywiście, synku — Halina poklepała go po ramieniu. — Odpoczywaj. My z Anią jeszcze sobie chwilę porozmawiamy.
Tego tylko brakowało.
— Wszystko u was dobrze? — zapytała Halina prosto z mostu, gdy Piotr zniknął. — Piotr twierdzi, że tak, ale ja widzę, że coś nie gra.
— Wszystko jest w porządku — Anna starała się mówić spokojnie. — Zwykłe małżeńskie sprawy.
— W małżeństwie powinna być radość — naciskała Halina. — On schudł. Dobrze go karmisz?
