— Chcę od niego odejść — mówiła dalej Marta — ale jestem przerażona. Nie wiem, od czego zacząć. Nie wiem, jak mam dalej żyć.
— Marta, uciekaj. Słyszysz? Uciekaj — powiedziała Ewa stanowczo. — Nie zostawię cię z tym samej. Przyjedziesz do mnie, pomieszkasz jakiś czas. Pamiętasz mój adres? Są też darmowe konsultacje psychologiczne dla kobiet, które żyją z domowym tyranem.
— Nawet nie wiedziałam, że coś takiego istnieje — przyznała Marta.
— To teraz już wiesz. Najważniejsze, żebyś uwierzyła w siebie. Jesteś silna. Poradzisz sobie.
Po tej rozmowie spotkały się jeszcze raz i po kilku godzinach Marta wyglądała już jak inna kobieta. Nie dlatego, że problemy zniknęły, ale dlatego, że po raz pierwszy od dawna zobaczyła przed sobą wyjście.
Wieczorem, kiedy wróciła do mieszkania, zastała Pawła w fotelu, wpatrzonego w telewizor.
— Gdzie byłaś? — zapytał, nie odwracając głowy.
— Spacerowałam — odpowiedziała Marta.
— Za często ostatnio spacerujesz. Kochanka sobie znalazłaś?
W Marcie wszystko nagle zamarło.
— Co ty mówisz? — oburzyła się.
— A co? Wcale bym się nie zdziwił. Sprytna z ciebie kobieta.
— Pawle, dość — powiedziała zmęczonym głosem. — Nie chcę już tego słuchać.
— A czego chcesz słuchać? Komplementów?
Marta nabrała głęboko powietrza, próbując zachować spokój.
— Pawle, musimy porozmawiać.
— O czym? O twoich zdradach?
— Nie. O nas. O naszym małżeństwie.
— I co chcesz mi powiedzieć?
— Chcę rozwodu.
Paweł spojrzał na nią z niedowierzaniem.
— Co powiedziałaś?
— Powiedziałam, że chcę rozwodu. Nie mogę już tak żyć. Ciągle mnie poniżasz, krytykujesz, odbierasz mi godność. Jestem przy tobie nieszczęśliwa.
— Zwariowałaś! Rozwód? Kim ty jesteś beze mnie? Nikim! Powinnaś mi dziękować, że w ogóle z tobą mieszkam.
— Nikomu nie jestem nic winna. Chcę być szczęśliwa.
— Szczęśliwa? Myślisz, że beze mnie będziesz szczęśliwa? Mylisz się. Ty nikomu nie jesteś potrzebna. Rozumiesz?
Marta milczała. Nie chciała już się kłócić. Wszystko zostało postanowione.
— Jutro odchodzę — powiedziała spokojnie.
— Dokąd pójdziesz? — krzyknął Paweł. — Gdzie będziesz mieszkać? Przecież jesteś biedna!
— To już nie twoja sprawa. Poradzę sobie.
— Ja ci nie dam żyć! — ryknął. — Znajdę cię i sprawię, że pożałujesz, że się urodziłaś! Niewdzięcznica! Wszystko ci dałem, wyciągnąłem cię na ludzi, a ty tak mi się odwdzięczasz!
Marta nie odpowiedziała. Odwróciła się tylko i poszła do sypialni, żeby zacząć pakować rzeczy.
Rano obudziła się wcześnie, umyła twarz, ubrała się i wyszła do kuchni. Paweł już siedział przy stole, popijając kawę.
— Nigdzie nie pójdziesz — powiedział. — Nawet nie próbuj uciekać, kiedy będę w pracy.
— Już podjęłam decyzję — odparła.
— Ja ci na to nie pozwolę!
— Dość, Paweł…
— Ty mnie w ogóle słyszysz?
Wstał i ruszył w jej stronę. Marta poczuła, jak strach ściska ją za gardło.
— Nie podchodź — poprosiła. — Paweł, odsuń się.
Paweł popchnął ją na ścianę. Uderzyła głową i osunęła się na podłogę. Jego pięść spadła na jej twarz. Marta zamknęła oczy, przygotowując się na najgorsze.
Wkrótce w sąsiedniej klatce usłyszano jej krzyki. Policja, wezwana przez zaniepokojonych sąsiadów, wtargnęła do mieszkania. Martę zabrano do szpitala, gdzie udzielono jej pomocy. Po wyjściu natychmiast złożyła pozew o rozwód. Ich rodzinne życie zakończyło się całkowitym upadkiem.
