Minęło równo sześć miesięcy. Zosia bardzo ciężko przeżywała odejście ojca, ale Piotr zachowywał się tak, jakby niemal całkowicie wykreślił je ze swojego życia. Dzwonił raz w miesiącu, zawsze na pięć minut, zadając grzeczne, puste pytania o zdrowie i przedszkole. Alimenty przelewał terminowo, a kwoty były tak wysokie, że nijak nie pasowały do oficjalnej pensji logistycznego kierownika, z której wcześniej żyli. Anna próbowała utrzymać się na powierzchni. Brała dodatkowe zmiany w salonie, bo powroty do domu z każdym tygodniem stawały się dla niej coraz trudniejsze.
Mieszkanie zaczęło ją przygniatać. W każdym kącie czaiły się duchy dawnego życia: tutaj razem z Piotrem kładli tapetę, w tej kuchni wybierali lampę nad stołem, na korytarzu on uczył Zosię stawiać pierwsze, chwiejne kroki. Pewnego ciepłego weekendu, kiedy Anna odwiozła córkę do babci na działkę, podjęła decyzję. Dość. Musiała wreszcie wymieść z domu jego ślady, inaczej naprawdę straci rozum.
Zaczęła spokojnie, prawie pedantycznie. Wszystkie pozostawione przez niego rzeczy — stare koszule, skrzynkę z narzędziami z oszklonego balkonu, niedorzeczną kolekcję kufli do piwa przywożonych z różnych krajów — pakowała do wielkich czarnych worków. Pod wieczór przyszła kolej na schowek. Była to wąska, ale głęboka, ciemna komórka na końcu długiego przedpokoju, po brzegi upchana pudłami z ozdobami choinkowymi, butami poza sezonem, zepsutymi walizkami i pustymi słoikami. Anna zapaliła słabą żarówkę pod sufitem, kichnęła od kurzu i zabrała się do rozbierania tych małych domowych ruin. Chciała odzyskać miejsce na rowerek Zosi i swoje materiały do pracy, żeby nic więcej nie przypominało jej o dawnym, zagraconym życiu.
Kiedy wyniosła na korytarz trzy ciężkie kartony pełne zapomnianych rupieci, w końcu dotarła do najdalszego rogu schowka. Tam, oparty o ścianę i przyciśnięty starym, ciężkim kredensem bez szuflad, stał wysoki przedmiot szczelnie owinięty czarną folią budowlaną i kilkoma warstwami szerokiej, szarej taśmy zbrojonej.
Anna zmarszczyła brwi i otarła pot z czoła. Podeszła bliżej, położyła dłoń na dziwnym pakunku. Po kształcie i twardej fakturze pod folią bez trudu rozpoznała dywan. Prawie dwumetrowy, potwornie ciężki, zwinięty tak ciasno, jakby ktoś robił to z wielką determinacją.
Nagle wrócił do niej wieczór sprzed mniej więcej trzech lat. Piotr przyjechał wtedy późno w nocy, przyprowadził jakiegoś kolegę, żeby pomógł mu wnieść ten sam rulon do mieszkania, sapał, klął pod nosem i obijał ściany. Na zaspane pytanie Anny: „Co to za okropieństwo?”, odpowiedział z takim zapałem, jakby właśnie wygrał los na loterii: „Wyobraź sobie, prawie za bezcen dorwałem prawdziwy, ręcznie tkany perski dywan! Dziadek szefa zmarł, rodzina wyprzedaje rzeczy z domu. Teraz zupełnie nie będzie pasował do naszego wnętrza, ale schowamy go na razie do komórki. Przyda się, kiedy kiedyś kupimy własny dom pod miastem”.
Wtedy zmęczona Anna tylko wzruszyła ramionami. Jej mąż często zapalał się do nagłych, „niebywale opłacalnych” pomysłów. Rulon wepchnęli w najciemniejszy kąt schowka, zastawili pudełkami i skrzynkami, a ona na kilka lat zupełnie o nim zapomniała.
Teraz jednak, patrząc na zakurzony, ponury kokon, poczuła, jak wzdłuż kręgosłupa przesuwa jej się lodowata nić. Dlaczego Piotr, tak drobiazgowy i skąpy aż do dnia rozwodu, nie zabrał swojego „prawdziwego, ręcznie tkanego perskiego dywanu”, który przecież musiał być wart niemałe pieniądze? Dlaczego zostawił go w pyle razem z mieszkaniem, które oddał jej bez walki?
Nagła, niemal bolesna potrzeba poznania odpowiedzi kazała jej chwycić za folię. Anna spróbowała wyciągnąć rulon na korytarz, bliżej światła. Pakunek okazał się nieludzko ciężki. Nawet ona, silna kobieta przyzwyczajona do noszenia kartonów z farbami i kosmetykami, z trudem przesunęła go choćby o kilkanaście centymetrów. Wlokąc go po podłodze, rysując jasne panele i ciężko oddychając, dociągnęła rulon na środek salonu.
Poszła do kuchni i wyjęła z szuflady ostry nóż tapicerski z szerokim ostrzem. Serce z niejasnego powodu waliło jej gdzieś wysoko, niemal w gardle, a dłonie zrobiły się wilgotne. Uklękła przed czarnym, plastikowym walcem i zrobiła pierwsze głębokie cięcie. Folia suchym trzaskiem rozeszła się pod ostrzem. Natychmiast uderzył ją dziwny, nieprzyjemny zapach: stary kurz, naftalina i słaba metaliczna nuta.
Anna metodycznie, prawie z wściekłością rozcinała kolejne warstwy mocnej taśmy, zrywając ją długimi pasami. Potrzebowała około dziesięciu minut, żeby całkowicie uwolnić materiał. To rzeczywiście był piękny, stary dywan — gęsty, ciężki, z szorstkim włosiem w głębokim bordowym kolorze i skomplikowanym złotawym wzorem. Ale w tej chwili jego uroda nie obchodziła jej wcale. Środek ciasno zwiniętego rulonu dziwnie odstawał, deformował całość, jakby wewnątrz ukryto jakieś twarde jądro.
Oparła dłonie na bordowym włosiu i z całej siły popchnęła dywan od siebie, rozwijając go po podłodze.