— To nie ja, Witek. To ona — mama spojrzała w stronę drzwi. — Powiedziała, że będzie mu łatwiej myśleć, że cię nie ma, niż wiedzieć, że…
Rozległo się głośne pukanie.
— Policja! Otwierać!
— Aniu, może powinienem już iść…
— Nie. Koniec ukrywania się. Tomku, wszystko wyjaśnimy. Tylko się nie bój.
Mama otworzyła drzwi. Wpadła babcia, za nią policjant i wścibska pani Kwiatkowska z sąsiedztwa.
— Co tu się dzieje? Otrzymaliśmy zgłoszenie o awanturze.
— Nic się nie dzieje. Mój mąż wrócił z północy. To jego syn.
— To kryminalista! Zbieg z więzienia! Aresztować go! Tomku, chodź tutaj!
— Babciu, dość.
Policjant sprawdził dokumenty ojca.
— Brak notowań?
— Żadnych. Pracowałem na północy od czasu, kiedy skończyłem szkołę.
— Przepraszam pana.
— Aresztować go! On zniszczył życie mojej córce!
— Mamo, przestań.
Mama zamknęła drzwi.
Ojciec? Jedenaście lat bez ojca — i nagle teraz? Babcia od zawsze mówiła, że był pijakiem i złodziejem, że zginął w bójce. To była hańba, o której nikt nie miał mówić głośno.
Ale to wszystko były kłamstwa.
Mama zobaczyła, co się święci. Tomek chwycił kurtkę i uciekł.
Biegł, aż płuca paliły go żywym ogniem, a łzy zamazywały mu obraz. Komu mógł teraz zaufać?
— Ej, mały! — zawołał Janek Dębski. Tomek nie zwrócił uwagi.
— Stój! Kto cię goni?
Janek złapał go za ramię.
— Nikt. Odwal się.
— Na dworze zimno jak w psiarni. Złapiesz śmierć. Ja w zeszłym roku leżałem w szpitalu — i wiesz co? Jedzenie było tam najlepsze, jakie jadłem. Ale ty? Ty jesteś mięczak. Chodź, u mnie niedaleko.
Tomek się zawahał.
— Mama jest na dyżurze na kolei. Zostaję sam.
Mieszkanie było zniszczone, ale czyste. W pokoju Janka wisiały plakaty zespołów — The Clash, Queen, Bowie. Przy łóżku opierała się gitara.
— Herbaty chcesz?
Tomek skinął głową. W brzuchu aż mu zaburczało.
— Głodny? To może fasolka na grzance?
Janek gotował, podśpiewując pod nosem. Tomek nigdy w życiu nie jadł niczego tak dobrego.
Później, przy herbacie, Janek zaczął brzdąkać na gitarze.
— Ty jesteś naprawdę dobry — powiedział Tomek z podziwem.
— Dzięki. To Bowie. A to Queen. Legendy.
Tomek znał właściwie tylko The Clash. Janek grał, a Tomek śpiewał razem z nim, wybuchając śmiechem, kiedy coś mu się pomyliło.
— Lepiej wracaj do domu. Zaraz będziesz miał gliny na karku.
Uśmiech Tomka zgasł.
Janek wysłuchał wszystkiego, co z niego wypadło.
— Nie wygłupiaj się. Ojciec jest świetny. Mój też zniknął — mama mówi, że został astronautą.
— Naprawdę?
— Nie. Ale ma z siebie ubaw. Wychowała mnie sama. Bez rodziny. A i tak jest super. Załatw to, dobra? Dorośli też robią błędy.
Tomek przytulił go mocno.
Janek miał rację.
Odnaleźli go wszyscy. Mama, babcia, ojciec — i wszystko zostało wyjaśnione. Babcia nie akceptowała ojca, napisała do niego list, udając, że mama wyszła za kogoś innego. Ojciec uwierzył.
— Dlaczego? — zapytał Tomek babcię.
— Chciałam szczęścia dla was obojga.
— A dla niego?
Babcia rozpłakała się.
— Wybacz mi.
Na urodziny Tomka przyszedł Janek. Przyniósł plakat The Clash, a mama pozwoliła mu go powiesić.
Tomek wszystkim wybaczył.
— Dorośli mają głupie pomysły — powiedział kiedyś Janek.
Babcia wzięła Janka pod swoje skrzydła — karmiła go i pomagała z matematyką.
Po latach nadal spotykają się nad morzem, grają na gitarach i jedzą fasolkę na grzance jak królowie.
A ojciec? Tomek go kocha. Ma już przyrodnie rodzeństwo, wszyscy się dogadują. Ale z Tomkiem łączy go coś, czego nie da się złamać. Więź, której nie mogło dotknąć żadne kłamstwo.