Marta bez słowa zaczęła zbierać swoje rzeczy.
– Dokąd idziesz? – zapytała Anna. – Jest późno. Zostań do rana, proszę.
– Nie mogę tu zostać – odpowiedziała Marta, a łzy płynęły jej po policzkach. – Zamówię taksówkę i wrócę do domu.
– Jadę z tobą – powiedziała Anna stanowczo. – Nie zostawię cię samej.
Ewa siedziała na kanapie, nie podnosząc wzroku.
– Marta, wybacz mi. Zazdrościłam ci szczęścia… Przepraszam.
Marta zatrzymała się w progu i odwróciła głowę.
– Zniszczyłaś nie tylko naszą przyjaźń. Zniszczyłaś też coś we mnie. Zaufanie do ludzi. Nie wiem, czy kiedykolwiek będę umiała ci wybaczyć.
W taksówce mknącej nocną drogą Marta długo milczała. Patrzyła przez szybę na rozmazane światła mijanych domów i latarni.
– Wiesz, co jest najgorsze? – odezwała się w końcu. – Przez jedną chwilę jej uwierzyłam. Zwątpiłam w Piotra. W nas.
– To naturalne – odpowiedziała łagodnie Anna. – Każdy by się zachwiał, słysząc coś takiego.
– Ale ja nie powinnam! – Marta uderzyła pięścią w kolano. – Znam Piotra cztery lata. Nigdy nie dał mi powodu, żebym choć przez sekundę w niego wątpiła.
– Po prostu zostałaś zaskoczona – Anna położyła jej rękę na ramieniu. – Teraz już wiesz, co jest prawdą.
– Tak – Marta kiwnęła głową z goryczą. – Tylko że moja przyjaciółka okazała się kimś, kto był gotów rozbić moje szczęście, żeby ratować własne.
– Ewa zrobiła coś strasznego – powiedziała Anna po chwili. – Ale była przerażona, ciężarna i samotna.
– Bronisz jej? – Marta spojrzała na nią ostro.
– Nie – odparła Anna twardo. – Próbuję tylko zrozumieć. To nie to samo.
Radio w taksówce grało cicho, niemal sennie. Melodia ginęła w szumie kół i nocnego asfaltu.
– Zadzwonię do Piotra – powiedziała Marta, wyjmując telefon.
– Teraz? – Anna zerknęła na zegarek. – Jest prawie druga w nocy.
Piotr odebrał niemal natychmiast.
– Marta? Co się stało? Wszystko dobrze?
Przez łzy opowiedziała mu o wszystkim: o słowach Ewy, o fałszywym zdjęciu, o swoim krótkim, bolesnym zwątpieniu.
– Będę na ciebie czekał – powiedział Piotr. – Przyjadę do mieszkania.
Kiedy dotarły pod blok, noc była już głęboka i chłodna. Anna poprosiła taksówkarza, żeby chwilę zaczekał, i odprowadziła Martę pod wejście.
– Może zostaniesz? – zapytała Marta cicho. – Mamy przecież pokój gościnny.
– Nie – Anna potrząsnęła głową. – Musicie pobyć sami i porozmawiać. Zadzwonię rano.
Marta objęła ją mocno.
– Dziękuję, że byłaś przy mnie.
– Zawsze – uśmiechnęła się Anna. – I nie pozwól, żeby ta noc zepsuła wam ślub. On będzie piękny. Obiecuję.
Piotr czekał już przy drzwiach, w domowej koszuli, rozczochrany i blady z niepokoju. Gdy tylko zobaczył Martę, przyciągnął ją do siebie i objął tak mocno, jakby bał się, że znów mu zniknie.
– Przepraszam – wyszeptała. – Nie powinnam była w ciebie zwątpić.
– Już dobrze – pocałował ją w czoło. – Najważniejsze, że jesteś tutaj. I że jesteśmy razem.
Anna patrzyła na nich przez szybę taksówki i po raz pierwszy tej nocy pozwoliła sobie na spokojny uśmiech. Mimo wszystkiego ich ślub naprawdę mógł być idealny, bo opierał się na czymś mocniejszym niż elegancka suknia, goście i zaplanowane dekoracje. Opierał się na miłości, która przeszła przez próbę i nie pękła.
A Ewa… Anna wzięła głęboki oddech. Jutro do niej zadzwoni. Nie po to, by usprawiedliwiać kłamstwo, ale by zaproponować prawdziwą pomoc. Bo nawet ktoś, kto zrobił coś okropnego, czasem zasługuje na szansę, żeby spróbować naprawić choć część wyrządzonego zła.
Taksówka ruszyła, odwożąc ją od domu, w którym dwoje kochających się ludzi szukało ukojenia w swoich ramionach. Anna zrozumiała wtedy, że prawdziwa przyjaźń nie polega na ślepym wspieraniu każdej decyzji. Czasem jest nią szczerość, nawet bolesna. Czasem przebaczenie, jeśli w ogóle da się je odnaleźć.
I ostatecznie najważniejsze było jedno: tylko otwartość i zaufanie potrafią sprawić, że największa burza staje się kiedyś tylko kolejną historią, po której człowiek wychodzi silniejszy.