Później, przy herbacie, mówił bez przerwy o przyszłości. Z entuzjazmem wyliczał, do jakiego przedszkola zapiszą syna, jakie zajęcia rozwojowe mu wybiorą, w której szkole powinien się kiedyś uczyć i jak zaplanował już kolejne lata jego życia. Potok słów był tak gęsty, jakby Piotr próbował przykryć nim coś znacznie groźniejszego — martwą ciszę wiszącą nad całym mieszkaniem.
Marta przez cały ten czas nie odezwała się ani razu.
Kiedy Elżbieta zaczęła się żegnać i podeszła do córki, wydarzyło się coś niespodziewanego.
Marta nagle mocno ścisnęła jej dłoń.
Raz.
Potem drugi.
A po chwili trzeci.
Elżbieta natychmiast rozpoznała ten znak.
Był to ich sekretny sygnał jeszcze z czasów dzieciństwa Marty.
„Mamo… dzieje się coś strasznego. Pomóż mi”.
W jednej chwili wszystkie wątpliwości zniknęły.
Elżbieta spokojnie wyszła z mieszkania, zeszła po schodach i zatrzymała się na półpiętrze. Czekała, aż Piotr ponownie wyjdzie na balkon zapalić. Gdy usłyszała przesuwane drzwi i metaliczny trzask zapalniczki, wróciła na górę tak cicho, jak tylko potrafiła. Ku jej zdumieniu drzwi do mieszkania nie były zamknięte na klucz.
Z salonu dobiegał przytłumiony dźwięk telewizora.
Marta nadal siedziała w tym samym miejscu, z opuszczoną głową.
Elżbieta przemknęła obok niej na palcach, podeszła do sypialni i delikatnie nacisnęła klamkę.
Pokój tonął w półmroku rozpraszanym jedynie przez małą lampkę nocną. W łóżeczku leżał niewielki pakunek szczelnie owinięty jasnoniebieskim kocykiem.
Kobieta powoli odchyliła materiał.
I wtedy zobaczyła prawdę.
Widok był tak potworny, że odruchowo przycisnęła dłoń do ust, powstrzymując przerażony okrzyk.
W łóżeczku nie było dziecka. Pod kocykiem leżał ciasno zwinięty ręcznik frotte, uformowany tak, by przypominał ciało niemowlęcia. Na górze ktoś starannie ułożył maleńką czapeczkę, a spod jej brzegu wystawał smoczek przypięty do łańcuszka. Całość wyglądała jak teatralny rekwizyt, okrutna kpina albo chory żart. Elżbieta od razu zrozumiała jednak, że nikt nie zrobił tego dla zabawy. Wyprostowała się bardzo powoli. Lodowate zimno wspięło się od jej stóp ku piersiom i zacisnęło wokół serca.
Z salonu wciąż płynął jednostajny pomruk telewizora. Przez szklane drzwi balkonowe widziała sylwetkę Piotra. Stał odwrócony plecami, palił spokojnie i wypuszczał dym w ciemne niebo, zupełnie nieświadomy tego, co działo się kilka metrów za nim.
Elżbieta nie krzyknęła.
Lata ciężkiego życia, śmierć męża i wszystkie próby, przez które przeszła, nauczyły ją jednego: panika potrafi zniszczyć człowieka szybciej niż najgorsza prawda.
Wyjęła telefon z torebki, wyłączyła dźwięki i zrobiła kilka zdjęć pustego łóżeczka z różnych stron. Potem ostrożnie opuściła kocyk, zamknęła drzwi sypialni i wróciła do salonu. Marta siedziała nieruchomo jak nakręcana zabawka, której nagle skończył się mechanizm.
Elżbieta uklękła przed córką, ujęła jej lodowate dłonie i spojrzała prosto w oczy.
— Marto, zajrzałam do łóżeczka. Nie ma tam dziecka. Jest tylko zwinięty ręcznik. Powiedz mi… gdzie jest mój wnuk?
Marta drgnęła gwałtownie, jakby przeszedł przez nią prąd. Jej usta zaczęły się trząść, ale oczy wciąż pozostawały suche. Najpierw zerknęła z lękiem w stronę balkonu. Dopiero gdy upewniła się, że Piotr nie słyszy, pochyliła się i wyszeptała:
— Urodził się martwy, mamo. Sześć dni temu. Ja nawet nie wiedziałam, że coś się stało. Zrobili cesarskie cięcie w pełnym znieczuleniu. Kiedy się obudziłam, było już po wszystkim… on nie oddychał. Lekarze powiedzieli, że zmarł kilka godzin przed operacją. Niczego nie poczułam, bo byłam pod narkozą. Gdy usłyszałam prawdę, miałam wrażenie, że umarłam razem z nim. Wtedy Piotr przejął wszystko.
Marta urwała na moment, łapiąc płytki oddech.
— Powiedział, że nikt nie może się dowiedzieć. Że kupimy dziecko od kobiety, która ma urodzić mniej więcej za tydzień. Wszyscy uwierzą, bo naprawdę byłam w ciąży i naprawdę pojechałam rodzić. Zabrał mi telefon, zamknął mnie w mieszkaniu, a sąsiadom opowiadał, że mam ciężką depresję poporodową.
Elżbieta słuchała, czując, jak całe ciało zaczyna drżeć jej z gniewu.
Wiedziała, że Marta mówi prawdę.
Jej córka od dziecka nie umiała kłamać. Gdy jako mała dziewczynka przypadkiem stłukła filiżankę, natychmiast czerwieniały jej uszy i wszystko było wiadomo, zanim zdążyła otworzyć usta.
— A ciało? — zapytała Elżbieta niemal bezgłośnie. — Gdzie jest ciało mojego wnuka?
— W prosektorium — odpowiedziała Marta pustym głosem. — Piotr powiedział, że załatwił dokumenty i podpisał, że nie odbierzemy dziecka. Twierdził, że pochowamy je potajemnie dopiero wtedy, gdy pojawi się drugie niemowlę. Wszystko zaplanował, mamo. Każdy szczegół. Ma pieniądze, wpływowych znajomych i znajomego patologa. Nazwał to „naprawieniem błędu natury”.
W tej samej chwili drzwi balkonowe rozsunęły się z cichym szelestem.
Piotr wszedł do salonu, strzepując popiół do kryształowej popielniczki. Gdy zobaczył Elżbietę klęczącą przed Martą, na ułamek sekundy znieruchomiał. Zaraz jednak przywołał na twarz znajomy wyraz troskliwego męża i idealnego zięcia.