Julka odsunęła się od Marii tylko na tyle, by móc na mnie spojrzeć. Na jej nadgarstku widniał czerwony ślad. Wyraźnie odcinały się na nim zarysy palców. Być może zniknie w ciągu godziny, lecz wiedziałem, że ja będę widział go jeszcze bardzo długo.
— Powiedziała, że kochasz ją bardziej niż nas — szepnęła Julka tak cicho, że ledwie ją usłyszałem.
Przez moment miałem wrażenie, że podłoga przechyliła się pod moimi kolanami.
Maria przykucnęła obok mnie.
— Dziewczynki, idźcie z Kamilem do kuchni. Pani Barbara zrobiła wam gorącą czekoladę.
Julka nie chciała ruszyć się z miejsca, dopóki Maria nie obiecała, że za chwilę do niej przyjdzie. Lena wstała dopiero wtedy, kiedy zapewniłem ją, że telefon przez cały czas pozostanie w moich rękach.
Gdy wyszli, zostałem pośrodku salonu i spojrzałem na nieporządek. Na podłodze leżały ręczniki. Książka spoczywała rozłożona stronami do dołu. Na kanapie siedział pluszowy królik z jednym uchem zagiętym do tyłu.
Drobne ślady.
Okruchy codzienności.
Właśnie te rzeczy, które ludzie najczęściej pomijają, bo z oddali żadna z nich nie wygląda wystarczająco dramatycznie.
— Mario — odezwałem się cicho — dlaczego nie przyszłaś prosto do mnie?
Nie próbowała się tłumaczyć.
To zabolało jeszcze bardziej.
— Próbowałam dwa razy — odpowiedziała. — Pierwszy raz przed twoim wyjazdem do Krakowa. Wiktoria odebrała wtedy twój telefon w kuchni i powiedziała, że prowadzisz ważną rozmowę. Drugi raz w zeszłym tygodniu po kolacji, ale Lena dostała ataku paniki, kiedy zobaczyła, że idę w stronę twojego gabinetu.
Przypomniałem sobie tamten wieczór.
Zapytałem Lenę, dlaczego płacze.
Odpowiedziała, że jest tylko zmęczona.
A ja jej uwierzyłem.
Bo tak było łatwiej.
Maria podniosła przewrócony kosz z ręcznikami i postawiła go na stoliku.
— Bały się, że uznasz, iż próbują zniszczyć twój związek — powiedziała. — Kiedy pani Wysocka zaczęła wspominać o znikających rzeczach, zrozumiałam, do czego zmierza. Gdybym oskarżyła ją bez dowodów, straciłabym pracę.
Miała rację.
W domach takich jak mój ludzie odruchowo wierzą bogatym, a personel zbyt często staje się pierwszym podejrzanym.
Wiktoria pojęła to znacznie wcześniej ode mnie.
— Powinienem był zauważyć — przyznałem.
Maria spojrzała w stronę kuchni, do której poszły dziewczynki.
— One potrzebowały, żebyś zauważył — powiedziała spokojnie. — To nie jest to samo.
Chciałem, żeby te słowa przyniosły mi choć odrobinę ulgi.
Nie przyniosły.
Mniej więcej dziesięć minut później wrócił Kamil.
— Mam informacje — powiedział. — Wiktoria jest w pokoju gościnnym. Przed drzwiami stoi ochroniarz. Wszystkie jej karty i kody zostały wyłączone. Twój prawnik już jedzie. Asystentka odwołała florystę, catering oraz rezerwację prywatnego samolotu na weekend w Sopocie.
Zawahał się na moment.
— Jest jeszcze coś. Powinieneś zobaczyć swój gabinet.
Poszliśmy tam razem.
Na pierwszy rzut oka wszystko wyglądało zwyczajnie.
Skórzany fotel.
Panorama Warszawy za wielkim oknem.
Butelka whisky połyskująca w popołudniowym świetle.
Dopiero po chwili dostrzegłem, że środkowa szuflada biurka jest wysunięta o centymetr.
W środku leżała teczka, której na pewno tam nie zostawiłem.
Zawierała projekt zmian w statucie rodzinnej fundacji.
Dokument nie był podpisany.
Na stronach znajdowały się jednak karteczki z odręcznymi notatkami Wiktorii.
Zaznaczyła fragment dotyczący czasowego zarządzania majątkiem, gdyby coś mi się stało.
Zakreśliła też akapity o podejmowaniu decyzji w sprawie planu dnia dziewczynek, ich edukacji oraz personelu domu.
To nie była kradzież.
Przynajmniej nie taka, po której człowiek natychmiast dzwoni na policję.
To było coś o wiele bardziej przemyślanego.
Krok po kroku usuwała wszystkie przeszkody, żeby po ślubie bez trudu przejąć kontrolę.
Pierwszą przeszkodą była Maria.
Drugą — moje córki.
Usiadłem w fotelu i patrzyłem na dokumenty, aż litery zaczęły rozpływać mi się przed oczami.
Kamil milczał.
Znał mnie wystarczająco długo, by wiedzieć, że czasem cisza mówi więcej niż jakiekolwiek zdanie.
— Powinienem był zamontować monitoring dźwięku w większej liczbie pomieszczeń — odezwałem się w końcu.
Kamil pokręcił głową.
— Panie Marku, kamery nie zastąpią rozsądku.
Jednym zdaniem dotknął sedna.
Wróciłem do kuchni.
Pani Barbara przygotowała gorącą czekoladę i pokroiła truskawki.
Nikt ich nie tknął.
Julka siedziała na kolanach Marii, owinięta miękkim kocem.
Lena trwała przy stole wyprostowana jak dorosła osoba, która ze wszystkich sił próbuje się nie rozpaść.
Usiadłem obok nich.
— Nikt nie ma kłopotów — powiedziałem łagodnie.
Żadna się nie poruszyła.
— Potrzebuję prawdy. Od was obu. Nie tej wersji, którą według was chciałbym usłyszeć. Prawdziwej.
Lena najpierw spojrzała na Marię.
Maria niemal niedostrzegalnie skinęła głową.
— Była okrutna tylko wtedy, kiedy wyjeżdżałeś — zaczęła Lena. — Albo kiedy była pewna, że nikt jej nie usłyszy.
Julka dodała cichutko:
— Często zabierała mi Królika.
To niemal mnie złamało.
Nie z powodu zabawki.
Z powodu dziecięcej prostoty tej metody kontroli.