— Barszcz, Marek, jest dla duszy — odpowiedziałam i mrugnęłam do niego tak, że prawie wypuścił kubeczek z ręki. — Dla reszty człowieka znałam inne przepisy. Nieraz wymykałam się wieczorem na potańcówkę do domu kultury, a pod wejściem już czekała kolejka kawalerów. Jeden przynosił polne kwiaty, drugi butelkę taniego wina. Raz nawet tańczyłam z kierownikiem miejscowego PGR-u. Żonaty, poważny człowiek, z wąsami jak u przedwojennego ułana.
Marek odchylił głowę i wybuchnął śmiechem.
Mimowolnie zauważyłam napięte mięśnie jego szyi. Młodej, mocnej.
Nie takiej jak u mojego nieżyjącego Andrzeja, który pod koniec życia coraz bardziej przypominał wielką poduszkę na kanapie.
Wódka ostatecznie odebrała mi wszelkie zahamowania w rozmowie i popłynęłam dalej, jakbym znowu siedziała na motocyklu sprzed wielu lat.
— A ty dlaczego tak zmarniałeś, Marek? — ciągnęłam, nalewając kolejną porcję. — Młody jesteś, zdrowy, krew powinna ci buzować, a siedzisz z miną zmęczonego emeryta i opowiadasz, że żona cię nie zauważa. Gdzie twoja odwaga? Naprawdę tak boisz się zaryzykować?
Zamarł z kubeczkiem w dłoni.
Patrzył na mnie tak, jakbym właśnie zaproponowała, żebyśmy ukradli cały motel i odjechali nim prosto nad Bałtyk.
Po chwili na jego twarzy pojawił się powolny, lekko krzywy, ale zaskakująco ujmujący uśmiech.
— To jest wyzwanie, pani Halino? — zapytał.
Znów usłyszałam w jego głosie tę chrypkę, przez którą serce niejednej kobiety po pięćdziesiątce mogłoby na moment zgubić rytm.
— Może nie jestem takim szaleńcem jak ci pani motocykliści, ale też potrafię czasem coś zrobić.
— To mnie zaskocz — rzuciłam zaczepnie.
Oparłam się wygodniej o poduszkę i założyłam nogę na nogę. Brzeg sukienki przesunął się odrobinę wyżej. Tylko tyle, żeby nie było w tym nic naprawdę niestosownego, ale wystarczająco, by Marek to zauważył.
— Opowiadasz, jakie masz nudne życie małżeńskie, a sam nawet jednego kroku nie potrafisz zrobić.
Marek opróżnił kubeczek jednym haustem, skrzywił się i nagle wstał.
Pokój był tak mały, że przypominał większą komórkę. Wystarczyły dwa kroki i znalazł się tuż obok mnie.
Powietrze pomiędzy nami nagle zgęstniało, jakby ktoś wypełnił pokój gorącym syropem.
— No i co, Marek? — zapytałam, patrząc na niego z dołu.
Serce waliło mi gdzieś wysoko pod gardłem, lecz nie zamierzałam pokazać, że sama zaczynam się denerwować.
— Stoisz jak pomnik. Minutę temu opowiadałeś, do czego jesteś zdolny. Co się stało? Zabrakło języka?
Powoli wyciągnął rękę, ostrożnie, jak człowiek próbujący zbliżyć się do dzikiego kota, i dotknął mojego nadgarstka.
Jego palce były ciepłe i lekko szorstkie.
Po skórze przebiegły mi ciarki. Z trudem powstrzymałam głupi śmiech, który bardziej pasowałby do szesnastolatki niż kobiety w moim wieku.
— Nie boję się, pani Halino — powiedział cicho.
W jego głosie nie było już tamtej pewnej siebie chrypki. Zostało tylko dziwne, niemal chłopięce zakłopotanie.
— Po prostu nigdy nie przyszło mi do głowy, że własna teściowa będzie mnie namawiała do bohaterskich czynów.
— Pierwszy już zrobiłeś — odpowiedziałam, ściskając jego dłoń. — Podszedłeś. Teraz usiądź obok i przestań się trząść jak liść na wietrze. Przecież cię nie zjem.
Marek usiadł na skraju mojego łóżka.
Sprężyny jęknęły przeciągle, jakby właśnie wyraziły zbiorową opinię całego motelu na temat tego, co się działo.
Pachniał wódką, męskim potem i czymś lekko gorzkim, czego nie potrafiłam nazwać. Od tej mieszaniny kręciło mi się w głowie bardziej niż od alkoholu.
Dopiero wtedy dotarło do mnie, że siedzimy niemal przyklejeni do siebie.
W piersi rozlewało się dawno zapomniane, figlarne ciepło. Byłam pewna, że zniknęło bezpowrotnie razem z młodością i z Andrzejem.
— A gdybyśmy nie byli rodziną? — zapytał nagle Marek.
Patrzył w ścianę, lecz oddychał wyraźnie szybciej.
— Załóżmy, że spotkalibyśmy się kiedyś, gdy byliśmy młodzi. Na jednej z tych potańcówek, o których pani opowiadała.
Roześmiałam się i odchyliłam głowę.
Włosy rozsypały się po poduszce.
Przez kilka sekund naprawdę czułam się jak królowa wiejskiej zabawy, choć znajdowałam się w brudnym przydrożnym motelu obok mężczyzny, który był mężem mojej córki.
— Oj, Marek. Gdybyśmy spotkali się wtedy na potańcówce, zakręciłabym ci w głowie w kilka minut. Biegałbyś za mną jak tamten chłopak na motocyklu i przynosił mi bukiety polnych rumianków. Nawet nie zwróciłbyś uwagi na różnicę wieku. Tak bym cię omotała, że zapomniałbyś, ile masz lat i jak się nazywasz.
Odwrócił się do mnie.
W jego oczach odbijała się przygaszona żarówka, tworząc dwa maleńkie żółte punkty.
Dzieliło nas może kilkanaście centymetrów.
I właśnie wtedy przemknęła mi przez głowę myśl, że gdyby nie Agnieszka, gdyby nie nasze rodzinne powiązania, być może pozwoliłabym sobie zrobić to, na co naprawdę miałam ochotę.
A pragnęłam przede wszystkim jednego — poczuć gwałtowny przypływ życia.
Chciałam choć przez chwilę znów być kobietą, a nie wyłącznie matką, teściową i być może przyszłą babcią.