— I trzeci dokument — wysunęła ostatnią kartkę. — Kopia mojego pisma do komisji do spraw etyki i odpowiedzialności pracowników urzędu miasta. Przy podejrzeniu czynu karalnego sprawdzenie rusza automatycznie. W poniedziałek rano cały komplet trafi na biurko twojego naczelnika.
— Magda… — wycisnął z siebie Paweł prawie bezgłośnie. — Magda, co ty…
— Milcz — przerwała mu. — Teraz słuchasz warunków. Masz dokładnie pięć minut.
— Magdalena! — krzyknęła Krystyna, wczepiając się w rękaw syna. — Nie słuchaj jej! Szantażystka! Jakie ona ma znajomości? Nigdzie nie pójdzie! Blefuje! Pawełku, synku, trzymaj się, zaraz zadzwonimy do mojego prawnika…
— Mamo, zamknij się! — nagle ryknął Paweł.
Jego blada twarz pokryła się dużymi kroplami potu. Szarpnięciem wyrwał rękaw z palców matki. Ciepły gabinet w urzędzie, pewna emerytura i służbowa toyota mignęły mu przed oczami i rozsypały się w proch.
— Magda… A mieszkanie? Przecież ja gdzieś muszę mieszkać… — wymamrotał żałośnie.
— Zamieszkasz u mamy — odparła lodowato Magdalena. — Ma dwa pokoje na Ursynowie, miejsce się znajdzie. A teraz zbierasz jej rzeczy i wystawiasz ją za bramę ogrodu. Nie chcę, żeby jeszcze kiedykolwiek jej cień padł na tę działkę. Twoje pięć minut się kończy, Paweł.
— Paweł! Wyrzucisz rodzoną matkę na ulicę?! Przez tę dziewuchę?! — Krystyna zaczęła ciężko oddychać i złapała się za serce, ale jej zwyczajny teatr tym razem nie zadziałał.
— Mamo, pakuj rzeczy! — wrzasnął Paweł. — Rozumiesz, że mogą mnie posadzić?! Tego chciałaś z tymi swoimi grządkami?! Przez twój upór pójdę pod sąd! Natychmiast się pakuj!
Wpadł do pokoju, otworzył stary kredens i zaczął wyrzucać na podłogę rzeczy matki: wełniane swetry, sprane podomki, pstrokate chustki. Krystyna stała pośrodku werandy, jakby nie mogła uwierzyć, że to dzieje się naprawdę. Cała jej władza nad synem pękła jak bańka mydlana w chwili, gdy stanęła naprzeciw jego własnego strachu.
Po dziesięciu minutach Paweł wyciągnął na werandę ogromną bazarową torbę w kratę, zapiętą naprędce na słaby suwak.
— Pawełku… — odezwała się cicho, urażonym głosem teściowa, ale syn nawet na nią nie spojrzał. Chwycił ją za łokieć i niemal pociągnął do wyjścia.
— Idź, mamo. Szybciej, proszę. Autobus do miasta masz za dwadzieścia minut, zdążysz.
Magdalena stała na schodkach, z rękami skrzyżowanymi na piersi, i milczała.
Zmierzch szybko opadał na ogródki działkowe. Paweł prawie wypchnął matkę za metalową furtkę, rzucił torbę pod jej nogi i z hukiem zasunął rygiel. Krystyna została pośrodku zakurzonej alejki, przydeptując dół długiej spódnicy. Z ciemności dobiegł jej chrapliwy krzyk, załamujący się w pisk:
— Bodajbyście spokoju nie zaznali, niewdzięcznicy! Zapamiętasz moje słowa, Pawełku! Jeszcze do matki na kolanach przypełzniesz!
Ale Paweł już biegł z powrotem na werandę, pośpiesznie wycierając czoło rękawem kurtki.
— Magda, zrobiłem wszystko, jak kazałaś. Jedźmy do notariusza, podpiszę, co trzeba. Błagam, tylko nie oddawaj tych papierów…
— Jedziemy — powiedziała cicho Magdalena, zabierając ze stołu swoją teczkę.
Następnego dnia.
— Magda, trzeci dół już prawie wykopałem… — Paweł wbił łopatę w ciężką, szarą glinę i otarł pot z czoła brudnym grzbietem dłoni. — Tu trzeba więcej drenażu, prawda? Jak twój dziadek robił?
Magdalena siedziała na werandzie i powoli mieszała herbatę w starej dziadkowej filiżance ze złotym rantem. W domu znów pachniało sosną, suchym tymiankiem i czystością. Koronkowa narzuta babci, delikatnie odprana z gliny i wysuszona na wietrze, bielała na równo zasłanym łóżku.
Spojrzała na męża przez otwarte okno.
Paweł wyglądał żałośnie. Jego niegdyś idealnie ułożone włosy sterczały we wszystkie strony, twarz miał mocno spaloną słońcem, a dłonie urzędnika, oklejone na krzyż tanim plastrem z apteki, pokrywały duże, żółtawe odciski. Obok niego na trawie stały ciężkie czarne donice ze szkółki. Na każdej bieliła się plastikowa etykietka: „Piwonia Festiva Maxima, 3-letnia”. Paweł wydał na nie całą osobistą rezerwę, którą przez trzy lata odkładał na nowy, mocny laptop.
— Wsyp wiadro piasku i dodaj popiół — powiedziała krótko Magdalena, nawet nie upijając herbaty.
Paweł postał chwilę, przestępując z nogi na nogę, jakby liczył, że zawoła go na werandę albo przynajmniej zaproponuje szklankę zimnego kompotu. Ale Magdalena patrzyła obok niego, na świeżo pobieloną cembrowinę studni.
— Magda… — odezwał się cicho, robiąc krok w stronę schodków. — Przecież ja wszystko naprawiam, prawda? Odmianowe krzaki znalazłem, huśtawkę dziadka zamówiłem u stolarza według zdjęć, w następny weekend przywiozą… My chyba możemy jeszcze wszystko odkręcić? Żeby było jak dawniej? No tak, zgłupiałem, posłuchałem mamy, ale chyba pokazałem, że zrozumiałem?
Magdalena odstawiła filiżankę na spodek.
— Niczego nie pokazałeś, Paweł — odpowiedziała spokojnie, bez gniewu. — I nic nie będzie jak dawniej. Jesteś tu teraz nie dlatego, że okazałeś się dobrym mężem. Jesteś tu, bo ratujesz własną skórę przed sprawą karną i wyrzuceniem z pracy z paragrafem.
Paweł przełknął ślinę.
— Ale przecież się staram… — mruknął, spuszczając głowę.
— Odpracowujesz dług wobec mojego dziadka — Magdalena wstała i podeszła do balustrady, patrząc na niego z góry. — Za to, że podniosłeś rękę na jego pamięć i ukradłeś moje dokumenty. Kiedy ten ogród będzie taki, jak przed waszym przyjazdem — czysty, żywy i kwitnący — wtedy pomyślę. Czy złożyć pozew rozwodowy od razu, czy dać ci jeszcze trochę czasu, żebyś pobył moim kierowcą i robotnikiem. A teraz idź kopać. Słońce niedługo zajdzie, a masz jeszcze trzy krzaki do posadzenia.
Mąż stał przez sekundę bez słowa. Potem odwrócił się, podszedł do dołu, chwycił trzonek łopaty i znowu z całej siły wbił sztych w upartą ziemię.
Magdalena patrzyła na jego zgięte plecy z lekkim, ledwie zauważalnym poczuciem ulgi.
Za płotem sąsiadki z ogrodu działkowego już szeptały jedna przez drugą, obserwując, jak dawniej ważny i dumny Paweł posłusznie zgina kark pod zimnym spojrzeniem żony. Jedne kobiety mówiły z satysfakcją: „Dobrze mu tak, zdrajcy jednemu, niech się teraz napoci!”. Inne wzdychały z litością: „No jak można tak z chłopem? Baba całkiem oszalała przez jakieś kwiatki, wyciśnie go do ostatniej kropli i wyrzuci…”.
Ale Magdaleny zupełnie nie obchodziło, co mówią.