Trzydzieści par oczu wpatrywało się w nią z niemal identyczną mieszaniną dezaprobaty i oczekiwania.
Ciotka Danuta, która przyjechała aż z drugiego końca kraju, kręciła głową z wyraźnym potępieniem.
Wujek Ryszard nadal przeżuwał rostbef, mając minę człowieka przekonanego, że Zofię należy natychmiast wyprowadzić na środek placu i publicznie ukarać.
Wszyscy czekali na to samo.
Na moment, w którym bogata synowa wyciągnie kartę, przełknie upokorzenie i zapłaci za cały bankiet.
Bo tak się przecież robi.
Bo rodzinnych problemów nie powinno się wynosić na zewnątrz.
Zofia spuściła wzrok na prawie pusty talerz.
Przez cały wieczór zamówiła tylko sałatkę Cezar i szklankę niegazowanej wody mineralnej.
Szampana odmówiła.
Podniosła rękę.
Kelnerka pojawiła się niemal natychmiast.
— Proszę pani — Zofia wyjęła z portfela dwa banknoty po tysiąc złotych i położyła je na stole. — Czy mogłaby mnie pani rozliczyć osobno? Miałam sałatkę Cezar i wodę. To powinno wystarczyć. Resztę proszę zatrzymać.
Kelnerka spojrzała najpierw na pieniądze, potem na teczkę z rachunkiem, a na końcu na Krystynę.
— A… co z głównym rachunkiem?
— Główny rachunek opłaci ten mężczyzna — Zofia wskazała Michała. — Razem z kobietą w złocie. To przecież ich uroczystość.
Krystyna otworzyła usta.
Po chwili je zamknęła.
Na jej twarzy pojawiły się czerwone plamy.
— Co ty wygadujesz?! Zosiu! Natychmiast siadaj! Doskonale wiesz, że Michał nie ma pieniędzy na karcie!
— Wiem. Teraz już wiem na pewno — odparła spokojnie Zofia, wstając i zabierając ze stołu swoją torebkę. — Niech weźmie pożyczkę. Albo zostanie na kuchni i pomoże zmywać naczynia. W ten sposób zacznie chociaż oddawać to, co mi zabrał.
— Zofio! — ryknął wujek Ryszard. — Natychmiast usiądź! Hańbisz męża przy ludziach!
— Wszyscy możecie iść do diabła — powiedziała cicho Zofia.
Bez krzyku.
Bez sceny.
Właśnie dlatego te słowa zabrzmiały jeszcze mocniej.
Odwróciła się i ruszyła w stronę wyjścia.
Na plecach czuła spojrzenia trzydziestu krewnych.
Za sobą usłyszała gwałtownie odsuwane krzesło.
Po chwili rozległy się szybkie kroki.
Michał dopadł ją przy szatni, kiedy Zofia zakładała swój płaszcz za trzy tysiące złotych.
Chwycił ją mocno za łokieć.
Tak mocno, że palce boleśnie wbiły się w skórę.
— Oszalałaś?! — syknął, zerkając nerwowo na szatniarkę. — Wracaj i zapłać! Zaraz ochrona nas stąd nie wypuści! Mamie coś się stanie! Ciśnienie skoczy jej do dwustu!
Zofia spojrzała na jego dłoń.
Później prosto w oczy męża.
— Puść mnie.
— Daj mi kartę! — Michał spróbował wyrwać jej torebkę. — Wszystko ci oddam! Przysięgam! Zosiu, proszę! Zaraz wezwą policję! Natalia już dostaje histerii!
Zofia gwałtownie wyswobodziła rękę.
Torebka z impetem uderzyła Michała w udo.
— Miałeś szansę powiedzieć mi prawdę, Michał. Mogłeś też nie ruszać naszych pieniędzy. Teraz ciesz się jubileuszem swojej mamy.
Popchnęła ciężkie szklane drzwi i wyszła w zimny listopadowy wieczór.
Na dworze panował mróz.
Taksówka przyjechała po mniej więcej trzech minutach.
Zofia podała kierowcy adres i usiadła na tylnym siedzeniu.
W samochodzie pachniało choinką zapachową i dymem papierosowym.
Wyjęła telefon.
Na ekranie czekało już pięć nieodebranych połączeń od Michała i dwa od Natalii.
Zablokowała oba numery.
Potem ponownie otworzyła aplikację bankową i na wszelki wypadek zastrzegła swoje karty.
Wszystkie, bez wyjątku.
Mieszkanie przywitało ją absolutną ciszą.
Zofia nawet nie zdjęła butów.
Od razu weszła do sypialni, otworzyła szafę i wyjęła dwa duże, niebieskie kufry.
Jego kufry.
Najpierw wylądowały w nich męskie koszule.
Zrzucała je z wieszaków bez składania, pogniecione, dokładnie tak, jak wisiały.
Potem dorzuciła spodnie.
Następnie wysunęła dolną szufladę komody i metodycznie zaczęła wyjmować skarpetki oraz bieliznę.
Poruszała się spokojnie i precyzyjnie, jakby wykonywała instrukcję, którą dawno temu ułożyła w głowie.
W łazience jednym ruchem zgarnęła z półki jego tani balsam po goleniu, szczoteczkę do zębów i maszynkę.
Do torby trafiła również butelka wody kolońskiej.
Uderzyła o brzeg umywalki i pękła.
Po kafelkach rozszedł się ostry, piżmowy zapach.
Zofia nie płakała.
Bolało ją dwieście pięćdziesiąt tysięcy złotych.
Bolało sześć lat małżeństwa.
A jednak łzy nie chciały popłynąć.
W środku pozostała tylko chłodna, sucha złość.
Po mniej więcej godzinie ktoś zadzwonił do drzwi.
Długo.
Natarczywie.
Zofia spojrzała na zegarek.
Dochodziła dziesiąta wieczorem.
To oznaczało, że bankiet skończył się znacznie wcześniej, niż planowano.
Wytoczyła oba kufry do przedpokoju.
Obok nich postawiła torbę z butami.
Na niej położyła laptop Michała w czarnym pokrowcu.
Przekręciła klucz w zamku.
Za drzwiami stał Michał.
Czerwony, zdyszany i — z jakiegoś powodu — bez kurtki.
Cały się trząsł.
— Ty… ty… — próbował coś powiedzieć, ale nie mógł złapać oddechu.
Zofia bez słowa wypchnęła za próg pierwszy kufer.
Potem drugi.
Na końcu rzuciła pod jego nogi torbę.
— Zosiu, wpuść mnie — głos Michała zadrżał.
Spróbował wejść do środka, lecz Zofia oparła dłoń na jego piersi.
— Cofnij się.