— Kostium zniknął. Nie musisz już niczego udowadniać. Osiągnąłeś to, czego chciałeś.
Damian zrzucił hantle na podłogę. Huk odbił się od ścian.
Odwrócił się do niej. Pot spływał po jego klatce piersiowej, ale w oczach nie było triumfu.
Był strach.
— Bo nadal go czuję.
Anna zmarszczyła brwi.
— Kogo?
— Tamtego człowieka.
Dotknął klatki piersiowej.
— Nadal czuję ciężar kostiumu. Nadal słyszę śmiech takich ludzi jak Katarzyna. Przez trzy lata udawałem „świnię”, żeby sprawdzić, kto zostanie obok mnie. Tylko że z czasem przestałem wiedzieć, gdzie kończyło się przebranie, a zaczynałem ja.
Anna milczała.
— Boję się — przyznał Damian — że jeśli przestanę kontrolować siebie choć na chwilę, ta maska znowu stanie się rzeczywistością.
Dopiero wtedy Anna zrozumiała.
Przebranie nie służyło wyłącznie do testowania innych ludzi.
Stało się więzieniem również dla Damiana.
Dążył do fizycznej doskonałości, ponieważ panicznie bał się kolejnego odrzucenia.
Anna podeszła do niego.
Położyła dłoń na jego szybko bijącym sercu.
— Nadal nosisz kostium.
Damian spojrzał na nią zaskoczony.
— Tylko teraz jest inny. Te mięśnie. Ta twarz. To nieustanne pilnowanie, żeby wszyscy zobaczyli człowieka idealnego. To kolejna zbroja.
Przesunęła dłonią po jego piersi.
— Nie potrzebuję miliardera. Nie potrzebuję potwora. Nie potrzebuję też greckiego boga. Tęsknię za człowiekiem, który potrafił pokazać mi, że jestem mu potrzebna.
OSTATNIA PRÓBA
Największy kryzys przyszedł wtedy, gdy firma Damiana stała się celem wrogiego przejęcia.
Za całą operacją stała rodzina Katarzyny oraz grupa niezadowolonych inwestorów. Twierdzili, że przez lata byli oszukiwani przez właściciela korporacji prowadzącego podwójne życie.
Sprawa trafiła do sądu.
Przeciwnicy Damiana próbowali dowieść, że człowiek, który przez kilka lat dobrowolnie udawał otyłego, oszpeconego inwalidę, nie powinien kierować wielką firmą.
Proces szybko zamienił się w medialny spektakl.
Wzywano psychiatrów.
Eksperci opowiadali o obsesji, traumie, potrzebie kontroli i problemach wynikających z wieloletniego używania przebrania.
Wreszcie przyszła kolej na Annę.
Stanęła przed sądem.
Prawnik reprezentujący przeciwną stronę podszedł bliżej.
— Nazwijmy rzeczy po imieniu, pani Wysocka. Mąż zawarł z panią małżeństwo, ukrywając własną tożsamość. Czy to prawda?
— Ukrywał swój wygląd — odpowiedziała.
— A więc oszukiwał panią.
Anna nie odpowiedziała.
Adwokat kontynuował:
— Czy nie uważa pani, że została zmanipulowana? Czy pani mąż nie jest człowiekiem czerpiącym satysfakcję z masek, kłamstw i sprawdzania innych?
Anna spojrzała na Damiana.
Po raz pierwszy od dawna nie wyglądał jak potężny miliarder.
Siedział przy ciężkim drewnianym stole, zaciskając palce na jego krawędzi.
Wyglądał bezbronnie.
Anna odwróciła się ponownie w stronę adwokata.
— Mój mąż nie zmusił mnie do tego, żebym go pokochała.
Na sali zrobiło się cicho.
— Świat jest pełen ludzi, którzy udają dobrych, chociaż w środku bywają potworami — mówiła dalej. — Damian jest jedynym człowiekiem, którego znam, który zrobił coś odwrotnego. Udawał potwora, bo chciał sprawdzić, czy gdzieś jeszcze istnieje dobro.
Adwokat chciał jej przerwać, lecz Anna dokończyła:
— Jeśli uważa pan to za chorobę, mam nadzieję, że kiedyś stanie się zaraźliwa.
Pozew został oddalony.
Damian zachował kontrolę nad firmą.
A jednak zwycięstwo w sądzie nie przyniosło im takiej ulgi, jakiej oczekiwali.
Dopiero po powrocie do domu mogli naprawdę poczuć, że najtrudniejsza część walki się skończyła.
EPILOG: ODBICIE DUSZY
Rok później nie zorganizowali wystawnego przyjęcia z okazji rocznicy.
Nie było setek gości.
Nie było fotografów.
Nie było sali balowej ani drogich dekoracji.
Anna i Damian siedzieli razem w niewielkim ogrodzie, który założyli własnymi rękami.
Nie otaczali ich służący.
Nie było żadnych masek.
Nie było długu, który określałby ich przyszłość.
Damian zrezygnował z funkcji prezesa i przekazał bieżące zarządzanie firmą zaufanej radzie.
Sam skoncentrował się na fundacji dobroczynnej.
Organizacja finansowała operacje rekonstrukcyjne ludzi po ciężkich oparzeniach oraz osób z rozległymi bliznami — tych, których społeczeństwo często przestawało dostrzegać, gdy tylko ich wygląd przestawał mieścić się w powszechnym wyobrażeniu piękna.
Damian rozumiał ich lepiej niż większość.
Przez lata sam doświadczał pogardy, choć blizny, które nosił, były sztuczne.
Anna nie była już kobietą pełniącą rolę służącej ani opiekunki.
Stała się równorzędną partnerką męża.
Pewnego wieczoru siedzieli obok siebie, obserwując zachodzące słońce.
Damian oparł głowę na jej ramieniu.
— Tęsknisz czasem za nim? — zapytał.
— Za kim?
— Za tym ogromnym facetem, którego musiałaś karmić i któremu masowałaś stopy.
Anna roześmiała się ciepło.
— Czasami.
Damian uniósł głowę.
— Naprawdę?
— Był strasznie marudny — odpowiedziała. — Ale całkiem dobrze się przytulał.
Damian zaczął się śmiać.
Tym razem nie był to uśmiech przystojnego miliardera.
Nie był to również wymuszony grymas człowieka ukrytego pod silikonową twarzą.
Po prostu uśmiechał się człowiek.
Po chwili znów spoważniał.
— Wiesz, czego się nauczyłem?
Anna spojrzała na niego.
— Ludzie przez całe życie marzą o kimś takim jak ja teraz. Bogatym, silnym, przystojnym. A ja przez całe swoje życie marzyłem tylko o kobiecie, która potrafiłaby pokochać mnie wtedy, kiedy wyglądałem jak człowiek, którego nikt nie chciał.
Anna splotła z nim palce.
W końcu „Miliarder-świnia” znalazł znacznie więcej niż żonę.
Znalazł człowieka, który stał się jego lustrem i pokazał mu, że zasługiwał na miłość również bez idealnej sylwetki, fortuny i prawdziwej twarzy.
Anna natomiast zrozumiała, że największym bogactwem tej historii nigdy nie było pięćdziesiąt milionów złotych, które zniknęły wraz z długiem jej ojca.
Nie był nim również pałac, firma ani kosztowna biżuteria.
Najcenniejsze okazało się serce człowieka, do którego musiała dotrzeć przez ciężar sztucznego ciała, silikonową skórę, gniew, strach i ogromną górę kłamstw.