Anna odstawiła filiżankę rumiankowej herbaty na szklany stolik i ciężko opadła na oparcie fotela.
Po każdej rozmowie z teściową zostawało w niej coś lepkiego i nieprzyjemnego, chociaż Teresa mówiła zawsze spokojnie, łagodnie, niemal z przesadną delikatnością. Nawet teraz, gdy kolejny raz prosiła o pieniądze, przepraszała prawie po każdym zdaniu, jakby każde słowo sprawiało jej fizyczny ból.
— Aneczko, wybacz starej kobiecie — zawodziła z poczuciem winy. — Wiem, że znowu cię niepokoję. Naprawdę mi wstyd. Ale lekarze mówili, że tych zabiegów nie wolno przerwać. A moja emerytura… sama rozumiesz…
Anna pokiwała głową ze współczuciem, choć kobieta po drugiej stronie i tak nie mogła tego zobaczyć.
Trzy miesiące wcześniej Teresa z płaczem opowiedziała jej o diagnozie: początki artrozy, konieczność regularnych, drogich zabiegów i ryzyko, że bez leczenia z czasem może stracić sprawność. Anna oczywiście nie potrafiła odmówić. Pięć tysięcy złotych miesięcznie nie było kwotą, która mogła zachwiać jej firmą, a zdrowie kogoś bliskiego wydawało się ważniejsze niż pieniądze.
— Pani Tereso, proszę się nie denerwować — odpowiedziała miękko. — Jutro przeleję potrzebną kwotę. I proszę już nie przepraszać. Jesteśmy przecież rodziną.
— Och, Aneczko, ty jesteś prawdziwym skarbem! Nasz Antoś miał ogromne szczęście, że trafił na taką żonę. Boże, czym ja sobie zasłużyłam na takie dobro?
Anna wysłuchała jeszcze kilku zdań pełnych wdzięczności, pożegnała się i nacisnęła przycisk zakończenia rozmowy. Na długie, puste pogawędki zwyczajnie nie miała czasu.
Jej marka odzieży damskiej „Styl Anny” wymagała stałej obecności i ciągłej uwagi. Następnego dnia miała odbyć się prezentacja nowej kolekcji, a dzień później czekały ją ważne rozmowy z potencjalnym inwestorem. W wieku dwudziestu ośmiu lat kierowała zespołem trzydziestu osób. Mały start-up, który kiedyś pomógł jej uruchomić ojciec, po latach pracy stał się rozpoznawalną i poważnie traktowaną marką.
Wyciągnęła już rękę po tablet, żeby sprawdzić ostatnie szkice, kiedy nagle usłyszała znajome głosy. Najpierw pomyślała, że w sąsiednim pokoju włączony jest telewizor, bo Antoni lubił puszczać w tle różne programy i rozmowy. Ale jeden z głosów brzmiał zbyt znajomo. Do złudzenia przypominał głos jej teściowej.
— Antoś, znowu mi się udało! Jutro twoja żoneczka znów posmaruje mi rączkę! — roześmiała się wesoło Teresa.
Anna zastygła.
To naprawdę była jej teściowa. Tylko skąd dobiegał ten głos? Spojrzała na telefon i zobaczyła podświetlony ekran z aktywnym połączeniem. Najwyraźniej przycisk zakończenia rozmowy nie zadziałał.
— Ile tym razem dostaniesz? — zapytał Antoni.
Serce Anny zabiło szybciej. Mąż powinien być teraz w biurze i pracować nad ważnym projektem związanym z odświeżeniem strony internetowej. Dlaczego więc w środku dnia siedział u matki?
— Pięć tysięcy, jak zawsze. To aż rozczulające, jak szczerze martwi się o moje zdrowie!
Znów rozległ się śmiech. Razem z Teresą śmiał się także Antoni.
— Mamo, jesteś genialna! A ta wymyślona artroza to był po prostu mistrzowski pomysł!
Anna powoli podniosła telefon. Palce drżały jej tak lekko, że ledwie to czuła.
Co znaczy „wymyślona”? Przecież widziała na własne oczy zaświadczenia lekarskie i zalecenia, które Teresa pokazywała jej z taką skruchą.
— Jaka tam genialna! — prychnęła teściowa. — Po prostu masz żonę naiwną jak dziecko. Głupiutką, ale za to bardzo hojną, a to już cenna cecha. Korzystaj z okazji, synku. Tylko nie przegap właściwego momentu.
— Nie przegapię. Chcę nowe auto z salonu. I nie jakiegoś chińczyka, tylko porządny europejski model. Na przykład mercedesa. Żeby kosztował przynajmniej pół miliona.
— No proszę! Wymagania to ty masz!
— A co, mam całe życie jeździć starym fiatem? Nie po to ożeniłem się z bogatą kobietą.
Ożeniłem się z bogatą kobietą. Korzystaj z okazji.
Anna kilka razy nabrała powietrza powoli i głęboko. Umysł nie chciał przyjąć tego, co właśnie słyszała.
To mówił jej Antoni. Ten sam lekki, czarujący mężczyzna z cudownym poczuciem humoru, który oczarował ją w zaledwie kilka tygodni. Antoni, którego poznała we własnym biurze i w którym zakochała się jak nastolatka. Antoni, który pół roku wcześniej uklęknął przed nią ze łzami w oczach, mówiąc o wielkiej miłości, wspólnej przyszłości i domu pełnym ciepła.
— Tylko ostrożnie, żeby niczego nie podejrzewała — szepnęła prawie Teresa. — Ania jest ufna, ale zupełnie głupia nie jest, skoro rozwinęła taki biznes.
— Mamo, nie wygaduj bzdur. Ona jest teraz tak zakochana, że gdybym poprosił, zdjęłaby mi gwiazdkę z nieba. Trzeba jej to tylko dobrze podać. Powiem, że drogi samochód jest potrzebny do pracy, do wizerunku i na spotkania z klientami.
— Mądry chłopak! Tak się bałam, że wybierzesz jakąś pustą trzpiotkę. A ty nawet zakochać się potrafiłeś rozsądnie.
— Zakochać? — Antoni zaśmiał się złośliwie. — Mamo, ty to masz wyobraźnię. Czy ja wyglądam na beznadziejnego romantyka? Po prostu dobrze się ustawiłem. I w życiu prywatnym, i w pracy.