— Twoje długi są twoją odpowiedzialnością. Chcesz lecieć na Bali? Idź do pracy. Możesz zatrudnić się na budowie albo wykładać towar w markecie. Natalia także może znaleźć zatrudnienie, choćby jako kelnerka, zamiast wybierać drogie suknie za cudze pieniądze.
Natalia prychnęła.
Chwyciła torebkę i rzuciła przez zaciśnięte zęby:
— Co za nienormalna rodzina.
Po chwili wyszła, trzaskając drzwiami.
Paweł pobiegł za nią, wykrzykując pod adresem siostry kilka obraźliwych słów.
Andrzej nadal siedział z pochyloną głową.
Elżbieta ciężko oddychała, patrząc na córkę z nieukrywaną wściekłością.
— Od dzisiaj nie jesteś moją córką — wysyczała. — Przez twoją chciwość Paweł może skończyć w więzieniu! Zniszczyłaś własnemu bratu życie!
— Nie ja je zniszczyłam, mamo — odpowiedziała Katarzyna. — Robiłaś to przez dwadzieścia osiem lat, spełniając każde jego żądanie i ucząc go, że cały świat ma obowiązek go utrzymywać. Teczka może zostać u was. Potraktujcie ją jak pamiątkę. A klucze do mojego mieszkania połóżcie na komodzie przy drzwiach. Jutro i tak wymieniam zamek, ale wolę nie ryzykować.
Elżbieta złapała męża za rękaw.
— Andrzej, wychodzimy. Najwyraźniej nie jesteśmy tutaj mile widziani.
Ojciec Katarzyny wstał bez słowa. Zdjął z kółka klucze do mieszkania córki, położył je na komodzie i wyszedł za żoną.
Kiedy drzwi się zamknęły, Katarzyna podeszła do okna.
Deszcz przestał padać.
Pomiędzy szarymi chmurami pojawiła się cienka smuga bladego światła.
Katarzyna wzięła głęboki oddech.
Czuła się tak, jakby ktoś zdjął z jej pleców betonową płytę, którą dźwigała przez niemal całe dorosłe życie.
Minęło sześć miesięcy.
Nadeszła ciepła wiosna. Drzewa pokryły się młodymi liśćmi, na osiedlowych trawnikach pojawiły się pierwsze kwiaty.
Życie Katarzyny zmieniło się bardziej, niż przypuszczała.
Gdy z jej miesięcznego budżetu zniknęła pozycja pod tytułem „pomoc rodzinie”, nagle okazało się, że własne zarobki pozwalają jej żyć naprawdę wygodnie.
Kiedy dotychczasowy lokator wyprowadził się z pokoju, Katarzyna nieznacznie podniosła czynsz i bez problemu znalazła kolejną osobę. Pieniądze zaoszczędzone przez pół roku przeznaczyła na używany, ale zadbany i niezawodny samochód, o którym od dawna marzyła.
Zmienił się również sposób, w jaki patrzyła na samą siebie.
Po raz pierwszy od lat zebrała się na odwagę i poprosiła w pracy o awans.
Ku własnemu zdziwieniu otrzymała go niemal od razu.
Przełożeni od dawna cenili jej doświadczenie, dokładność i odpowiedzialność. Problem polegał wyłącznie na tym, że Katarzyna wcześniej nie wierzyła, iż zasługuje na stanowisko kierownicze.
Ślub Pawła i Natalii ostatecznie się nie odbył.
Gdy Natalia zrozumiała, że hojna starsza siostra nie będzie już finansowała ich planów, a zamiast luksusowego życia na Bali czeka ją codzienność u boku bezrobotnego mężczyzny z ogromnymi długami, szybko spakowała swoje rzeczy i związała się z bardziej zamożnym adoratorem.
Paweł musiał sprzedać komputer do gier oraz to, co pozostało z jego kryptowalut. W końcu zatrudnił się jako dostawca jedzenia. Dopiero wtedy zaczął powoli spłacać odsetki, zobowiązania i narastające opłaty.
Rodzice nie odzywali się do Katarzyny przez cztery miesiące.
Elżbieta trwała w swoim uporze, przekonana, że córka w końcu nie wytrzyma. Była pewna, że poczucie winy zrobi swoje i Katarzyna pierwsza zadzwoni, prosząc o przebaczenie.
Mijały jednak dni.
Potem tygodnie.
Później miesiące.
Katarzyna milczała.
W końcu pierwsza nie wytrzymała Elżbieta.
W przeddzień urodzin córki wysłała jej wiadomość:
„Wszystkiego najlepszego. Mam nadzieję, że dobrze ci się żyje z twoim egoizmem. Paweł ma poważną depresję i potrzebuje psychoterapeuty. Jedna wizyta kosztuje sto złotych. Może teraz wreszcie ruszy cię sumienie?”
Katarzyna przeczytała wiadomość, siedząc na skąpanym w słońcu ogródku niewielkiej kawiarni.
Przed nią stała filiżanka cappuccino.
Chodnikiem spokojnie przechodzili ludzie. Dzieci śmiały się niedaleko fontanny, po ulicy przejeżdżali rowerzyści.
Katarzyna uśmiechnęła się.
Dawne mechanizmy przestały działać.
Niewidzialne przewody, którymi przez tyle lat płynęły w jej stronę wstyd, obowiązek i poczucie winy, zostały przecięte.
Nie odpisała matce.
Usunęła powiadomienie z ekranu, otworzyła aplikację linii lotniczej i kupiła bilety na urlop.
Na Teneryfę.
Tylko dla siebie.
Bo po raz pierwszy w życiu Katarzyna nie potrzebowała niczyjej zgody, żeby zrobić coś wyłącznie dla własnej przyjemności.
I wiedziała już bez najmniejszej wątpliwości, że na to zasłużyła.