Poczułam gorąco na policzkach i szybko podeszłam do córki.
— Kochanie, nie pokazujemy palcem na cudze ciało.
— Ale tam jest tata, mamusiu.
Mówiła z całkowitą pewnością.
Nie było w niej ani śladu żartu.
Przykucnęłam i wskazałam Piotra.
— Tata stoi tam.
Pomachał szczypcami do grilla.
— Jestem tutaj, kruszynko.
Zosia spojrzała na niego, a potem znowu na Martę. Nagle jej twarz się wykrzywiła.
— Nie. Tata jest tam.
— Twój tata stoi przy grillu.
Wtedy Zosia rozpłakała się.
Nie tak, jak płakała, gdy odmawiałam jej kolejnego ciastka.
To był prawdziwy, przerażony płacz.
Chwyciła mnie za nadgarstek i zaczęła ciągnąć w stronę basenu.
Marta wyszła z wody i sięgnęła po ręcznik.
— Anno, proszę cię. Ona ma dopiero trzy lata.
Zosia nie przestawała szlochać.
Pociągnęła mnie jeszcze mocniej.
— Nie kłamię, mamusiu! Popatrz!
Spojrzałam w kierunku, który wskazywała.
Najpierw zobaczyłam tylko gładki materiał kostiumu Marty, głębokie wycięcie przy talii i bladą skórę widoczną pomiędzy pasami tkaniny.
Wtedy Marta lekko się odwróciła.
Tuż pod wysoką krawędzią wycięcia, na jej żebrach, mignęła cienka smuga ciemnego tuszu. Stary tatuaż.
Latarnia morska.
— Mamusiu, naprawdę mówię prawdę! Spójrz tam!
Tusz dawno wyblakł i przybrał szaroniebieski odcień. Cienkie linie tworzyły smukłą latarnię stojącą pośród skręconych fal.
Obok niej widniało małe uśmiechnięte słońce.
Kółko. Siedem krótkich promieni. Dwie kropki zamiast oczu. I nierówny łuk udający uśmiech.
Widziałam takie słońce tysiące razy.
Znałam każdą niedoskonałą kreskę tego rysunku.
Piotr bazgrał je na listach zakupów.
Na serwetkach.
Na kartkach urodzinowych.
Na każdej karteczce, którą wkładał Zosi do pudełka ze śniadaniem.
Wyprostowałam się tak gwałtownie, jakbym dostała cios.
— Piotr.
W moim głosie musiało być coś niepokojącego, bo cały ogród w jednej chwili ucichł.
To właśnie słońce Piotr rysował wszędzie, gdzie tylko znalazł kawałek papieru.
Podszedł do mnie, wycierając dłonie w kuchenną ściereczkę.
— Co się stało?
Wskazałam Martę.
— Dlaczego twój rysunek znajduje się na jej ciele?
Piotr spojrzał we wskazanym kierunku.
Ściereczka wysunęła mu się z rąk.
Marta patrzyła na niego bez ruchu.
Przez długą sekundę żadne z nich się nie odezwało.
— Dlaczego ona ma na ciele twój znak?
Moja ciotka przestała zbierać talerzyki.
Ojciec wyprostował się pod parasolem.
Ktoś wyłączył muzykę.
Piotr pobladł tak bardzo, że prawie nie poznawałam jego twarzy.
— Proszę — powiedział. — Pozwól mi wszystko wyjaśnić.
Te słowa zabrzmiały okropnie.
Nie mogły zabrzmieć inaczej.
Wyglądał, jakby cała krew odpłynęła mu z ciała.
Marta owinęła ręcznik wokół bioder.
— Nie wiem, jaką historię zdążyłaś już ułożyć sobie w głowie.
— W głowie? — powtórzyłam ostro. — Moja córka właśnie rozpoznała rysunek mojego męża na twoim ciele.
Zosia stała pomiędzy nami i kreśliła palcem słońce w powietrzu.
— Tata rysuje wesołe słoneczko.
— Rozpoznała symbol Piotra na twojej skórze — powiedziałam, nie spuszczając z Marty wzroku.
Piotr przykucnął obok Zosi.
— Masz rację.
Jego przyznanie przeszło przez wszystkich niczym lodowata fala.
Spojrzałam na niego.
— Jak to?
Wciąż trzymał jedną dłoń na ramieniu córki.
— Zanim cię poznałem, pracowałem jako wolontariusz w miejskim domu kultury.
— Masz rację — powtórzył cicho.
— Wiem o tym — przerwałam mu.
Opowiadał mi o sobotnich warsztatach i malowaniu ścian w świetlicach.
Nigdy jednak nie wspomniał o Marcie.
Marta mocniej przycisnęła ręcznik do ciała.
Piotr znów spojrzał na tatuaż.
— Prowadzono tam program dla osób dochodzących do siebie po operacjach. Lokalni artyści pomagali tworzyć wzory, które później tatuowano na bliznach. Nie byłem tatuatorem — dodał szybko. — Robiłem tylko szkice.
Nigdy nie powiedział mi, że jedną z uczestniczek była Marta.
Marta lekko rozchyliła usta.
— Sala przy ulicy Lipowej.
Piotr popatrzył na nią uważniej.
— Pamięta pani?
— Tylko urywki.
Dotknęła latarni.
— Pamiętam młodego chłopaka z rękami ubrudzonymi farbą.
— Tylko pojedyncze obrazy — powtórzyła, jakby sama sobie nie ufała.
Ojciec przenosił wzrok z Marty na Piotra.
— Wtedy się nie znaliście?
— Nie — odpowiedziała Marta tak cicho, że jej głos ledwie przebijał się przez plusk wody spływającej ze schodków basenu.
— To było prawie dwadzieścia lat temu.
Piotr usiadł na piętach.
— Pewnej soboty przyszła kobieta i poprosiła każdego z nas, żeby narysował coś, co oznacza dla niego nadzieję.
— Naprawdę nigdy wcześniej się nie spotkaliście? — dopytywał mój ojciec.
Marta zamknęła oczy.
Przyjęcie wokół nas jakby przestało istnieć.
Nikt nie stukał talerzami.
Dzieci ucichły.
Nawet Zosia zamarła.
— Krótko wcześniej przeszłam operację — powiedziała Marta.
— Dopiero co wyszłam ze szpitala.
Jej dłoń ponownie spoczęła na tatuażu.
— Usunięto mi guz. Blizna przecinała brzuch i za każdym razem, gdy na nią patrzyłam, przypominałam sobie wszystko, co mogło się wydarzyć.
Ojciec wpatrywał się w nią oszołomiony.
— Nigdy nie opowiedziałaś mi tej części.
— Mówiłam ci, że miałam operację.
— Powiedziałaś tylko, że było to dawno temu.
— Bo było.