Helena wróciła do swojego pokoju przy Nowym Świecie. Stanęła przed lustrem i szminką napisała na tafli: „Oparzenie”, „Tatuaż”, „Obrączka”, „Zegarek”, „Głos”.
Siedem celów.
Przypomniała sobie zdanie jednego z nich o Ziemiach Odzyskanych. To była nić.
Starła napisy z lustra i kupiła bilet do Szczecina.
Nie zamierzała oddawać ich pod sąd. Dla nich miał istnieć inny wyrok.
Znikną jeden po drugim — cicho, bez świadków, bez śladów.
Polowanie się zaczęło. A ofiary jeszcze nie wiedziały, że za nimi idzie ktoś, kto nie zostawia tropu.
Pociąg na zachód wlókł się przez białe równiny tak długo, jakby cały kraj próbował rozciągnąć przestrzeń między przeszłością a tym, co Helena zamierzała zrobić. Wagony brzęczały rozmowami, śmiechem, opowieściami o cudzym ocaleniu, ale ona nie słyszała niczego. Siedziała przy oknie, patrzyła, jak puste pola przechodzą w czarne pasma lasów, i odtwarzała w pamięci każdy szczegół tamtej nocy.
Nie uczucia. Nie ból. Tylko fakty.
Oparzenie.
Tatuaż.
Obrączka.
Zegarek.
Głos.
Wiedziała, że emocje przeszkadzają. Trzeba je wypalić tak samo, jak wojna wypaliła w niej wszystko, co kiedyś było miękkie.
Szczecin przywitał ją ostrym wiatrem od wody i wilgotnym chłodem wgryzającym się w kości. Miasto żyło twardo i nerwowo — głośne, surowe, pełne ludzi, którzy nauczyli się przeżyć i nie zadawać zbędnych pytań. Tu, na nowym krańcu kraju, można było łatwo zniknąć. I równie łatwo znaleźć tych, którzy uwierzyli, że zniknęli na zawsze.
Helena wynajęła pokój u starszej wdowy, podając się za nauczycielkę przysłaną do pracy. Kobieta nie pytała o nic. Pokazała tylko wąskie łóżko, stary stół i kaflowy piec w kącie.
Tej nocy Helena nie zmrużyła oczu.
Układała plan.
Najpierw informacje. Potem obserwacja. Dopiero później działanie.
Na błąd nie było miejsca.
Pierwszy trop znalazła wśród portowych tragarzy. Przez kilka wieczorów siedziała w taniej jadłodajni niedaleko nabrzeża, mieszała łyżką w letniej zupie, słuchała rozmów i zapamiętywała twarze, głosy, nawyki. Umiała rozpływać się wśród ludzi. Stawać się nikim.
I któregoś dnia usłyszała.
— Słyszałeś o Rudym? — powiedział jeden z mężczyzn, ściszając głos. — Pół gęby ma jak po ogniu. Ze złotem się kręci, podobno z kopalnianych transportów wynosi.
Serce Heleny nawet nie drgnęło. Po prostu odłożyła łyżkę.
Oparzenie.
— Gdzie można go znaleźć? — spytał ktoś przy stole.
— Jak będzie chciał, sam cię znajdzie. Ale w „Północnej” często przesiaduje.
Helena skinęła głową tak, jakby rozmowa wcale jej nie dotyczyła.
Tego samego wieczoru poszła tam.
Knajpa była głośna, zadymiona, nabita ludźmi o ciężkich spojrzeniach. Tutaj nikt nie pytał o nazwiska. Patrzono tylko na to, jak człowiek trzyma plecy i czy boi się wejść sam.
Weszła spokojnie. Usiadła w najciemniejszym kącie. Zamówiła herbatę.
I czekała.
Pojawił się mniej więcej po godzinie.
Twarz miał zniekształconą, skórę ściągniętą, jakby ogień zostawił na niej własny podpis. Śmiał się chrapliwie, brzydko. Poruszał się pewnie, jak właściciel miejsca.
Helena nie podniosła głowy.
A jednak zobaczyła wszystko.
Chód. Dłonie. Gesty.
To był on.
Pierwszy.
Nie podeszła do niego. Nie spojrzała mu w twarz.
Wyszła wcześniej, niż zdążył ją zauważyć.
Przez kolejne trzy dni szła za nim jak cień. Dowiedziała się, gdzie mieszka, z kim się spotyka, którędy wraca. Nie spieszyła się.
Cierpliwość była jej bronią.
Wynajmował izbę na przedmieściu. Często wracał późno i pijany. Nie miał ochrony. Za bardzo wierzył we własną nietykalność.
Czwartej nocy Helena przyszła pod jego dom.
Ciemność była gęsta, taka sama jak wtedy w lesie.
Stała bez ruchu i słuchała.
Kroki. Skrzypnięcie drzwi. Jego głos.
Wrócił.
Po kilku minutach w oknie zgasło światło.
Helena podeszła bliżej.
Cicho.
Bez najmniejszego szelestu.
Weszła do środka tak, jak kiedyś wchodziła do niemieckich kwater.
Nie zdążył nic zrozumieć.
Otworzył oczy dopiero wtedy, gdy stała już obok.
— Ty… — wychrypiał, próbując się podnieść.
Nie pozwoliła mu.
Położyła dłoń na jego piersi i przycisnęła go do posłania.
— Przypomnij sobie — powiedziała cicho.
Patrzył na nią pusto, bez zrozumienia.
A potem zrozumiał.
Strach rozbłysnął w nim natychmiast.
— Nie… poczekaj…
Ale Helena już odwróciła twarz.
Nie słuchała.
Dla niej nie był już człowiekiem.
Był tylko pierwszym punktem na liście.
Kiedy wszystko się skończyło, wyszła tak samo bezszelestnie, jak przyszła.
Rano w mieście mówiono o nieszczęśliwym wypadku.
Nikt niczego nie podejrzewał.
Jeden.
Zostało sześciu.
Helena nie poczuła ulgi.
Pustka w środku nie zmniejszyła się ani o oddech.
Ale teraz miała kierunek.
Kolejny ślad znalazł się szybciej.
Tatuaż.
Usłyszała o nim od byłego więźnia, z którym niby przypadkiem zaczęła rozmowę przy piecu w baraku robotniczym. Opowiedział jej o człowieku, który lubił chełpić się przeszłością i pokazywać napis na ręce.
Teraz nosił inne nazwisko.
Ale nazwisko nie miało znaczenia.
Helena znalazła go w baraku na skraju miasta.
Żył ostrożniej. Nie pił. Nikomu nie ufał.
Nie wiedział jednak, że już jest obserwowany.