Przez chwilę uważnie wsłuchiwała się w samą siebie. Czekała, aż coś zaboli. Że poczuje ukłucie zazdrości, żal, gniew albo choćby dawną krzywdę.
Nic.
Była tylko pustka.
Ale nie ta straszna pustka, której kiedyś się bała. Czysta, spokojna, przejrzysta jak świeżo umyta szyba.
Marek ją zauważył.
Powiedział coś kobiecie i podszedł, podczas gdy tamta została przy witrynie.
— Agnieszka. No proszę.
— Cześć, Marek.
Przyjrzał jej się uważnie.
— Dobrze wyglądasz. Schudłaś. No… cieszę się.
— Dziękuję. Ja też się cieszę, że nie jesteś sam.
Zawahał się. Poprawił kołnierzyk.
Było po nim widać, że przygotował sobie jakieś przemówienie, ale stojąc przed jej spokojem, nagle nie potrafił znaleźć właściwych słów.
— Słuchaj… Myślałem ostatnio. Może jednak oboje przesadziliśmy? Może warto byłoby spróbować jeszcze raz. Ze względu na Julię.
Agnieszka patrzyła na niego bez złości.
— Julia jest ze mną. I czuje się spokojnie bez ciebie. A ty nie przesadziłeś jeden raz, Marek. Przez dwanaście lat robiłeś ciągle to samo. Powoli mnie niszczyłeś. To nie był jeden wybuch złości. To były twoje codzienne wybory.
— Nie możesz tak po prostu wszystkiego przekreślić!
— Mogę. Już to zrobiłam. Pół roku temu, w sierpniu, kiedy przy trzydziestostopniowym upale założyłam płaszcz i wyszłam z mieszkania.
— Zawsze wszystko dramatyzujesz!
— Nie. I nie zamierzam już przyjmować twojej wersji rzeczywistości. Nie wiem, jak długo twoja nowa partnerka będzie znosiła poniżanie. Ale któregoś dnia znowu zostaniesz sam. Naprawdę sam. I wtedy nie będziesz już mówił do kogoś. Będziesz rozmawiał wyłącznie z własną pustką.
Skinęła mu krótko głową i ruszyła dalej.
Marek został na chodniku z miną człowieka, który całe życie otwierał drzwi własnym kluczem, aż pewnego dnia odkrył, że ktoś wymienił zamek.
W sylwestrowy wieczór Agnieszka siedziała przy stole w kuchni swojego niewielkiego wynajmowanego mieszkania.
Julia spała w drugim pokoju, obejmując poduszkę.
Przed Agnieszką leżała kartka papieru i niebieski flamaster.
Napisała:
„Żyć nie ze strachu, lecz z miłości”.
Przyczepiła kartkę do lodówki magnesem w kształcie słonecznika.
Telefon rozświetlił się na stole.
Wiadomość od Piotra.
„Szczęśliwego Nowego Roku. Pączek przesyła pozdrowienia i domaga się spaceru drugiego stycznia. Odmowy nie przyjmuje”.
Agnieszka uśmiechnęła się i odpisała:
„Powiedz Pączkowi, że przyjdę. I niech się nie obraża, jeśli zamiast kawałka kiełbasy dostanie marchewkę”.
Tydzień później od wspólnych znajomych dowiedziała się, że młoda kobieta, którą widziała z Markiem przy piekarni, odeszła od niego po miesiącu.
Po niej pojawiła się następna.
Potem kolejna.
I ona również odeszła.
Okazało się, że zamek nie został wymieniony w drzwiach.
Zmieniło się coś w ludziach, którzy przestawali zgadzać się na cierpliwe znoszenie wszystkiego.
Marek został sam w pustym mieszkaniu. Z brudnymi koszulami, pustą lodówką i ciszą, którą przez tyle lat otaczał Agnieszkę.
Tylko że teraz ta cisza nie mówiła już do niej.
Mówiła do niego:
— Nikt cię tutaj nie trzyma.
Agnieszka stała w tym czasie w galerii pani Heleny i ustawiała białe jaskry pomiędzy zimowymi pejzażami.
Patrząc na kwiaty, pomyślała, że wolność nie zaczyna się w chwili, kiedy człowiek zamyka za sobą drzwi.
Zaczyna się dopiero wtedy, gdy przestaje się za siebie oglądać.