Sierpniowe słońce rozgrzało chodniki tak mocno, że powietrze nad asfaltem falowało jak nad płytą rozpalonej kuchenki. Agnieszka stała w przedpokoju z dwiema ciężkimi torbami zakupów i słuchała głosu Marka dobiegającego z salonu. Mówił spokojnie, niemal leniwie, tym dobrze jej znanym tonem chłodnej obojętności.
— Znowu kupiłaś to najtańsze masło? Ile razy mam ci mówić, żebyś brała porządne? Chociaż właściwie czego ja od ciebie oczekuję. Przecież ty nigdy nie miałaś gustu.
Agnieszka odstawiła torby na szafkę. Powoli i ostrożnie, żeby nic się nie przewróciło. Przez dwanaście lat zdążyła przywyknąć do takiego tonu. Stał się częścią domu równie zwyczajną jak buczenie lodówki czy skrzypienie starych paneli.
— Kupiłam też kurczaka i warzywa. Pomyślałam, że zrobię pieczoną paprykę, tak jak lubisz.
— Tak jak ja lubię? Przez tyle lat nawet tego nie potrafiłaś zapamiętać. Kroisz tę paprykę, jakbyś rąbała drewno. A swoją drogą, popatrz na siebie. Znowu chodzisz w tym rozciągniętym swetrze. Naprawdę jest ci zupełnie obojętne, jak wyglądasz? Potem ja muszę się za ciebie wstydzić.
Agnieszka spuściła wzrok. Doskonale znała zasady tej rozmowy. Jeśli będzie milczeć, Marek w końcu się znudzi. Jeśli odpowie, rozpocznie się wyliczanie wszystkiego, co robi źle, czego nie potrafi i dlaczego zawsze jest „nie taka”. Tę matematykę codziennego upokorzenia znała już na pamięć.
— Jestem po prostu zmęczona. Julia cały dzień uczyła się do sprawdzianów, siedziałam z nią i jej pomagałam.
— No właśnie. Ty ciągle jesteś zmęczona. Tylko czym? Siedzisz w domu i właściwie nic konkretnego nie robisz. Inne kobiety potrafią zadbać o siebie i jeszcze wszystko ogarnąć. A ty? Ty jesteś funkcją. Personelem do obsługi. I chyba nawet ktoś zatrudniony do tego radziłby sobie lepiej.
Nie krzyczał. Nie wyglądał nawet na zdenerwowanego. Wypowiedział te słowa tak, jak podaje się temperaturę za oknem albo cenę paliwa. I właśnie ta codzienna, spokojna pewność bolała Agnieszkę bardziej niż awantura.
— Marek, proszę. Nie przy Julii.
— A co Julia? Ma czternaście lat. Wszystko widzi, nie jest już dzieckiem. Widzi też, że jej matka zamieniła się w cień. Nikt cię tutaj nie trzyma, Agnieszka. Nikt.
Nie słyszała tego po raz pierwszy. Kiedyś te słowa ciąły jak nóż. Później paliły. Z czasem pozostał po nich tępy, znajomy ból, z którym nauczyła się żyć. Tego dnia jednak wydarzyło się coś innego.
Agnieszka spojrzała na zakupy, potem na własne dłonie i wydeptaną wycieraczkę przy drzwiach. Następnie zdjęła z wieszaka płaszcz. Absurdalny wybór przy sierpniowym upale, ale nawet tego nie zauważyła. Zarzuciła go na ramiona.
— Dokąd idziesz? Halo, mówię do ciebie!
— Słyszę cię, Marek. Słucham cię od dwunastu lat.
Wyszła.
Nie trzasnęła drzwiami. Nie rozpłakała się. Nacisnęła tylko klamkę, zamknęła za sobą mieszkanie i weszła w drżące od gorąca powietrze.
Marek nawet nie podniósł się z kanapy.
Apteka znajdowała się dwie przecznice dalej. Agnieszka weszła do środka niemal bezwiednie. Nagle nogi zrobiły się miękkie, a w głowie zakręciło jej się tak mocno, jakby ktoś w jednej chwili zabrał wszystkie podpory, na których opierało się jej życie.
Zatrzymała się przy półce z witaminami i zacisnęła palce na jej szklanej krawędzi.
— Wszystko w porządku?
Kobieta stojąca za ladą już do niej podchodziła. Miała około pięćdziesięciu lat, krótkie włosy i uważne oczy. Podała Agnieszce plastikowy kubek z wodą.
Agnieszka wypiła kilka łyków. Chłód przeszedł jej przez gardło i na moment pozwolił złapać oddech.
— Dziękuję. Chyba źle zniosłam ten upał.
— Proszę usiąść. Może ciśnienie? Mogę je zmierzyć.
— Nie, dziękuję. To raczej nie ciśnienie. To… coś innego.
Farmaceutka przyglądała jej się przez dłuższą chwilę. Nie było w jej spojrzeniu litości. Było za to coś znacznie trudniejszego do zniesienia — zrozumienie.
Agnieszka zerknęła na identyfikator. Kobieta miała na imię Teresa.
— Nie jestem lekarzem — powiedziała cicho Teresa. — Ale mam wrażenie, że nie weszła pani tutaj tylko dlatego, że zrobiło się gorąco. Czasem odejście jest jedynym sposobem, żeby ocalić siebie. To nie słabość. To decyzja.
Agnieszka uniosła głowę.
Obca kobieta powiedziała to bez patosu, jakby przypominała coś oczywistego. I właśnie przez tę prostotę jej słowa trafiły tak głęboko.
— Naprawdę można po prostu wstać i odejść?
— Przecież już pani odeszła. Skoro pani tu jest, nogi zrozumiały wszystko wcześniej niż głowa. Teraz głowa musi je tylko dogonić.
Agnieszka dopiła wodę, podziękowała i wróciła na ulicę. Wyjęła telefon. Przesuwała palcem po kontaktach, aż zatrzymała się na jednym imieniu.
Ewa.
Nie rozmawiały od półtora roku. Wszystko zaczęło się na urodzinach, kiedy Marek przy wszystkich brutalnie wyśmiał Ewę. Agnieszce było później tak wstyd, że zabrakło jej odwagi, żeby zadzwonić do przyjaciółki.
Teraz nacisnęła zieloną słuchawkę.
— Halo?
— Ewa, to ja. Agnieszka. Wiem, że bardzo długo się nie odzywałam. Potrzebuję pomocy.
Po drugiej stronie zapadła sekunda ciszy.
— Pamiętasz adres?
— Pamiętam.