Zaśmiał się krótko, bez odrobiny radości.
— W biurze trzymałem dwie identyczne granatowe kurtki. Do obu przyszyłaś metki z moim nazwiskiem. Damian zalał swoją, więc pożyczyłem mu tę starszą. Była czysta, tylko plama na podszewce nigdy nie zeszła do końca.
Zamknął oczy.
— Nie przyszło mi do głowy, że zobaczysz go w tej kurtce i uznasz, że to ja.
— Nie przyszło ci do głowy, że uderzę twojego brata bliźniaka przed jego własnym domem? Oczywiście, że nie, Tomasz. Bo nigdy nie uważałeś, że mam prawo wiedzieć o jego istnieniu.
Po jego policzkach popłynęły łzy. Ja nie miałam już ani jednej.
— Mogę sobie wybaczyć, że uderzyłam niewłaściwego człowieka. Mogę przeprosić Damiana. Ale ty musisz zrozumieć, co mi zrobiłeś, ukrywając prawdę.
— Alicja, proszę…
— Koniec sekretów. Ani jednego więcej. Jeżeli znowu odkryję, że coś przede mną zataiłeś, między nami wszystko się skończy.
Skinął głową bez słowa.
Nie zamierzałam już nigdy zadowalać się połową prawdy.
Następnego ranka usłyszałam jego głos na ganku. Rozmawiał przez telefon. Po raz pierwszy od wielu lat wypowiedział na głos imię swojego brata.
Stałam w kuchni i słuchałam. Jeszcze tydzień wcześniej uśmiechnęłabym się, nastawiła kawę i udawała, że wszystko jest w porządku. Teraz nie potrafiłam już wrócić do tamtej wersji siebie.
Kiedy Tomasz wszedł do domu, spojrzałam mu prosto w oczy.
— Gdy będziesz gotowy — powiedziałam — opowiedz mi całą historię. Każdy fragment, który przez tyle lat nosiłeś w sobie.
Skinął głową.
Tym razem połowa prawdy nie mogła mi wystarczyć.
Przez lata sądziłam, że miłość polega na tym, by nie zadawać zbyt wielu pytań.
Dopiero wtedy zrozumiałam, że prawdziwa miłość wymaga odwagi, by usłyszeć wszystkie odpowiedzi.