Paweł po prostu ją zdradzał.
Z inną kobietą.
Anna przesiedziała w swoim pokoju aż do wieczora. Nie miała siły nawet wstać. Szok mieszał się z czymś, co bolało niemal równie mocno jak zdrada — z poczuciem winy. Jak mogła pomyśleć coś tak potwornego o własnej matce? O kobiecie, która przez całe życie była przy niej i robiła dla niej wszystko?
Kiedy w końcu zebrała się w sobie, weszła na trzecie piętro i zapukała do pokoju numer 312.
— Anka?! — Elżbieta zamarła w drzwiach. — Co ty tutaj robisz? Co się stało?
— Mamo, mogę wejść?
W pokoju pachniało morską bryzą i kremem do opalania. Na małym stoliku leżały okulary w grubszych oprawkach, a obok nich przeciwsłoneczne.
— Córeczko, zaczynasz mnie przerażać. Coś się stało z Pawłem?
Anna usiadła na brzegu łóżka i długo nie potrafiła wydobyć z siebie słowa.
— Mamo… widziałaś tutaj kogoś znajomego?
— Znajomego? — Elżbieta wyglądała na szczerze zdziwioną. — Nie. Przecież wiesz, że bez okularów z trzech metrów nie rozpoznaję twarzy. A w przeciwsłonecznych widzę właściwie same sylwetki. Większość czasu spędzam na zabiegach albo jeżdżę na wycieczki. Wczoraj byłam w strefie spa, dzień wcześniej oglądałam ruiny starego miasta…
— Mamo, wybacz mi — głos Anny nagle zadrżał. — Pomyślałam… Boże, wstyd mi nawet to powiedzieć. Pomyślałam, że ty i Paweł…
— Co?! — Elżbieta usiadła obok córki. — Aniu, co ty mówisz?
— On jest tutaj. W tym hotelu. Z inną kobietą. Zobaczyłam go na twoich zdjęciach i… uznałam, że…
Matka natychmiast ją objęła. Wtedy Anna się rozpłakała. Pierwszy raz od całego tego koszmaru płakała nie przez zdradę męża, lecz przez świadomość, że przez trzy dni w myślach oskarżała najbliższą sobie osobę o coś strasznego.
Do domu wróciła dzień przed Pawłem. Kiedy wszedł do mieszkania, powitał ją wymuszonym uśmiechem.
— Cześć, kochanie. Jak mama spędziła urlop?
— Świetnie — odpowiedziała spokojnie Anna i minęła go bez dalszych słów.
Nie urządziła awantury. Nie krzyczała. Zaczęła po prostu zbierać dowody. Zrobiła zdjęcia rachunków z hotelu, które znalazła w kieszeni jego kurtki. Zachowała korespondencję z biurem podróży — Paweł rezerwował pokój dla dwóch osób. Zrobiła też zrzuty ekranu z profilu blondynki, która opublikowała dziesiątki zdjęć z tego samego wyjazdu.
Tydzień później Anna złożyła pozew o rozwód.
— Anka, porozmawiajmy! — Paweł próbował zatrzymać ją za rękę. — To naprawdę nie wygląda tak, jak myślisz!
— A jak wygląda?
— To był przypadek! Spotkaliśmy się tam zupełnie przypadkiem!
— Na Krecie? Niezwykły zbieg okoliczności.
— Ty zawsze byłaś chorobliwie podejrzliwa! Z niczego robisz problem!
— Paweł, wystarczy. Podpisz dokumenty.
Jeszcze długo dzwonił, pisał, a nawet próbował rozmawiać z Elżbietą. Anna jednak nie wierzyła już ani jednemu jego słowu. Ich małżeństwo skończyło się zadziwiająco cicho — bez krzyków, bez błagania, bez prób sklejania czegoś, co od dawna miało głębokie pęknięcie. Zostały podpisy na papierze i dwie osobne drogi.
Pół roku później Anna i Elżbieta siedziały razem w kuchni przy herbacie. Ich relacja zrobiła się jeszcze bliższa niż wcześniej. Coraz częściej spędzały wieczory razem, a historia z Kretą powoli zamieniała się w rodzinną opowieść, do której można było już wrócić bez tamtego paraliżującego bólu.
— Wiesz, jednak zamówiłam nowe okulary — powiedziała z uśmiechem Elżbieta. — Z progresywnymi szkłami, tak jak radził okulista. Teraz widzę wszystkich i wszystko.
Anna uśmiechnęła się, ale gdzieś głęboko znów poczuła ukłucie winy. Pojawiało się zawsze, kiedy mama żartowała ze swojego wzroku.
— Mamo, ja wtedy naprawdę…
— Cicho — przerwała jej łagodnie Elżbieta i przykryła dłonią jej rękę. — Już to omówiłyśmy. Byłaś w szoku. Rozumiem cię.
Zdrada Pawła zostawiła w Annie ślad, który nie zniknął z dnia na dzień. Czasem nadal budziła się z ciężarem w piersi. Ale jeszcze bardziej bolała ją pamięć o tych trzech dniach, kiedy podejrzewała własną matkę. O tym, jak niewiele potrzeba, żeby w chwili strachu uwierzyć w najgorsze o człowieku, który przez całe życie był obok.
Anna ścisnęła mocniej dłoń mamy.
— Wiesz, czego mnie to wszystko nauczyło? Niedopowiedzenia potrafią zbudować w głowie najstraszniejsze historie. A zaufania do najbliższych nie wolno porzucać tylko dlatego, że przez chwilę wydaje się, że cały świat się wali.
— Mądrze powiedziane, córeczko — odparła Elżbieta. — Dolać ci herbaty?