— No i co? Zadowoleni? — zaczął Marek bez przywitania. — Mama śpi u cioci Krystyny na rozkładanym łóżku. Siedzi i mierzy ciśnienie. Wielkie dzięki.
— Marek — spytał Piotr — dlaczego nie zabrałeś mamy do siebie?
— Przecież mówiłem. W mieszkaniu nie da się jeszcze normalnie mieszkać.
— Kupiłeś je za pieniądze mamy.
— Nie za jej pieniądze. Sama chciała mi pomóc.
Magdalena uniosła brwi.
Piotr dostrzegł jej spojrzenie i jakby pierwszy raz usłyszał słowa brata z zewnątrz.
— Sprzedała własne mieszkanie właśnie po to, żeby dać ci pieniądze.
— Piotrek, nie zaczynaj. Sama tego chciała. To nie moja wina, że w życiu ciężko mi się układało.
— A czyja wina, że teraz śpi u cioci Krystyny?
Marek prychnął.
— Ty jesteś starszym bratem. Zawsze taki odpowiedzialny, taki poukładany. No to sobie radź.
— Nie będę rozwiązywał twojego problemu kosztem Magdaleny.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Wszystko jasne. To ona cię przeciwko nam nastawiła.
Piotr mocniej ścisnął telefon.
— Nie waż się tak mówić o mojej żonie.
Magdalena spojrzała na męża uważniej.
Pierwszy raz tego dnia Piotr stanął po jej stronie nie dlatego, że nie miał już wyjścia, ale dlatego, że sam zaczął rozumieć, co właściwie się wydarzyło.
— To sam tłumacz matce, dlaczego nikomu nie jest potrzebna — rzucił Marek.
Połączenie zostało przerwane.
Piotr długo siedział nieruchomo.
— „Nikomu nie jest potrzebna” — powtórzył głucho. — Jak wygodnie to ujął.
— Bardzo wygodnie. Od razu winni są wszyscy poza nim.
Następnego dnia Teresa przyjechała ponownie.
Tym razem sama.
Bez pudeł i walizek.
Magdalena otworzyła drzwi.
Teściowa stała na klatce w schludnym kostiumie, z niewielką torebką w dłoni. Była blada, oczy miała zaczerwienione, ale spojrzenie wciąż uparte.
— Mogę wejść?
— Proszę.
Z pokoju wyszedł Piotr.
— Mamo…
— Nie teraz — przerwała mu ostro Teresa. — Przyszłam porozmawiać z Magdaleną.
Przeszli do kuchni.
Magdalena postawiła na stole trzy filiżanki, przyniosła czajnik z herbatą i usiadła naprzeciw teściowej.
Teresa nie dotknęła napoju.
Przez kilka minut patrzyła na blat, później na własne dłonie, aż wreszcie powiedziała:
— Marek mnie oszukał.
Piotr natychmiast podniósł głowę.
Magdalena nie przerwała.
— Powiedział, że kupi mieszkanie, w którym będę mogła mieszkać tak długo, jak tylko zechcę. Zapewniał mnie, że będą dwa pokoje i wszystko zostało przemyślane. Uwierzyłam. Już przy podpisywaniu umowy sprzedaży ciągle mnie poganiał. Mówił, że kupujący nie będzie czekał. Dopiero później się okazało, że kupił kawalerkę. I że mieszkanie zamierza zapisać wyłącznie na siebie.
Piotr zacisnął palce na brzegu stołu.
— Mamo, dlaczego od razu nam nie powiedziałaś?
Teresa gwałtownie odwróciła się do niego.
— Bo było mi wstyd! Wszystkim znajomym opowiadałam, jaki mam wspaniały młodszy syn, jak świetnie wszystko zaplanował. A wyszło na to, że zaplanował wygodne życie wyłącznie dla siebie.
Magdalena słuchała w milczeniu.
Teraz cała historia wyglądała nieco inaczej.
Teresa nie była jedynie dominującą teściową, która postanowiła wprowadzić się do starszego syna.
Sama pozwoliła się wciągnąć w niebezpieczną decyzję. Nie zadawała trudnych pytań, dopóki wszystko wydawało się wygodne i szlachetne.
Dopiero gdy nie miała już własnego mieszkania, konsekwencje nabrały realnego kształtu.
— Mimo wszystko do mnie również chciała się pani wprowadzić bez zgody — powiedziała spokojnie Magdalena.
Twarz Teresy drgnęła.
— Tak. Byłam przekonana, że Piotr mi nie odmówi.
— A mnie w tych kalkulacjach w ogóle nie było.
Po długiej chwili Teresa przyznała:
— Nie było.
Piotr spojrzał na żonę.
Miał na twarzy tyle wstydu, że Magdalena odwróciła oczy.
Teresa wyjęła z torebki cienką teczkę.
— Nie proszę już, żebyś pozwoliła mi zostać tutaj na stałe. Po wczorajszym rozumiem, że nie miałam prawa tego zakładać. Potrzebuję jednak dwóch dni, żeby znaleźć pokój albo porozumieć się z Krystyną. Nie przywiozę mebli. Nie będę się wtrącać do waszego życia. Potrzebuję tylko miejsca do spania.
Magdalena milczała.
Piotr również się nie odzywał.
Tym razem brzmiało to zupełnie inaczej.
Nie jak rozkaz.
Nie jak żądanie osoby przekonanej, że inni mają obowiązek rozwiązywać jej problemy.
Była to zwyczajna prośba kobiety, która dopiero teraz naprawdę zrozumiała różnicę między poproszeniem o pomoc a zajęciem cudzej przestrzeni.
Magdalena wzięła filiżankę i upiła łyk.
— Dwie noce — powiedziała. — Bez mebli, bez kartonów, bez Marka i bez rozmów o tym, że jesteśmy pani coś winni. Trzeciego dnia przenosi się pani do cioci Krystyny, do wynajętego pokoju albo gdziekolwiek indziej, co pani sama wybierze.
Teresa skinęła głową niemal natychmiast, jakby bała się, że synowa zmieni zdanie.
— Dziękuję.
— Mam jeszcze jeden warunek.
Teściowa uniosła wzrok.
— Zadzwoni pani teraz do Marka. Przy nas. I powie mu pani, że dalsze rozwiązanie sprawy mieszkaniowej należy do niego. Nie do Piotra. I nie do mnie.
Teresa wyprostowała się.
— Może nie odebrać.
— Wtedy proszę napisać wiadomość.
— Obrazi się.
Magdalena lekko się uśmiechnęła.